Over mij

Ik ken jouw wereld. 
Ik was vele jaren internationaal jurist in Brussel en vijftien jaar lang Europarlementariër.

Ik ben sinds zeventien jaar ondernemer in Spanje. 
Het was en is een boeiende maar keiharde wereld.

Ik begrijp je. 
Ik ken jouw pijn en problemen,

Ik help je ze op te lossen. 
Zodat je door het plafond gaat,
In een baan met voldoening, impact en macht.

Na de gekste baantjes, toen ik plotsklaps alleenstaande moeder werd -mijn dochtertje was anderhalf en ik had geen enkele werkervaring-, lukte het me om als jurist aan het werk te komen in Brussel. Tien jaar later werd ik verkozen als lid van het Europees Parlement. Vijftien jaren volgden met geld, glamour, zinvol werk, mooie reizen en succes. Dan had ik ook nog eens een lieve tweede man en een prachtig kind.

 
Gelukkig dus? 

Nee, ik liep op mijn tenen en was een stress kip. 
Natuurlijk gaf ik dat niet toe. 

Ik werkte me te pletter (bijna letterlijk), leefde op kicks en had talloze verliefdheden. (Valt dat onder kicks?) 

Ik voelde me leeg van binnen. Ik begreep er niets van.  

Uit angst om door de mand te vallen- dat begreep ik pas veel later, destijds had ik indrukwekkende smoezen- liet ik prachtige banen aan mijn neus voorbij gaan. 
Herkenbaar? 

Toen ik na jaren worstelen erkende dat ik onder de zelfverzekerde buitenkant een miezerige angsthaas was, stortte ik me ondanks mijn drukke baan op persoonlijke ontwikkeling. 

De laatste zes jaar in  het Europees Parlement nam ik tijd voor yoga, meditatie en mindfulness. Persoonlijke ontwikkeling dus.
Ik werd steeds gelukkiger en beter in mijn werk. 
De aanbiedingen voor banen vlogen me om de oren.

Toch besloot ik, dit keer zonder smoezen, alle carrière schepen achter me te verbranden.
Geen idee wat ik ging doen.
Met mijn spaarpotje vertrok ik op de bonnefooi naar Spanje. 
Op zoek naar het geheim van het leven.

Ik kocht een oude ruïne, haalde de felbegeerde hond en kat uit het asiel, plantte sinasappelboompjes en ging nu echt investeren in mezelf.
Met geld, tijd en energie.
Het was harder werken dan voor mijn rechten bul.

Maar met enorme voldoening kijk ik terug op die tijd.
Ik heb er geen seconde spijt van gehad.

Nu voel ik me echt succesvol.

Omdat ik gelukkig ben.
Omdat ik over echte innerlijke kracht beschik.

Omdat ik eindelijk van mezelf houd. 
Omdat ik een bloeiend bedrijf heb, waar ik met groot enthousiasme werk.

Hoe stom kan een mens zijn???  
Had ik vroeger maar de kennis en zelfliefde van nu gehad... 

In mijn boek "1000 plaatsen 1 thuis" vind je mijn levensverhaal in romanvorm.
Naast avontuur en glamour veel kommer en kwel. 
Uiteindelijk kwam ik op mijn pootjes terecht.

Als ik het kon, kun jij het ook. 

Maar jij hoeft er niet, zoals ik een half leven over te doen of je baan op te zeggen... 

Dat alles gun ik jou NU.
Daarom heb ik met passie voor jou mijn traject met Powertraining, coaching en week in Spanje gemaakt. 

Ik hoop je te ontmoeten! 
Ook in Spanje op mijn eigen plek!

Ik geloof met ziel, zaligheid en passie in de waarde die ik bied. 

Ook mijn meer dan 1000 cliënten hebben dat ondervonden.
Liefs,

Alleen doorlezen als je mijn achterliggende filosofie wilt kennen

Als je iemand wilt leren kennen, is het natuurlijk belangrijk over haar/zijn verleden te horen, te luisteren en te kijken naar haar omgeving, haar levensomstandigheden, haar karakter. 

Maar wat mij vooral interesseert zijn de ideeën, overtuigingen waarmee jij nu naar het leven kijkt en hoe je met je leven, problemen en pijn omgaat.

Voor jou die overweegt met mij te gaan samenwerken is het extra belangrijk je coach en auteur van de training ook in die zin beter te kennen voordat je een besluit neemt.. 

Ik leef vooral met de principes van "een Cursus in Wonderen", een speciaal boek waarin ik al meer dan 22 jaar elke dag lees. Ook de Bhagavad Gita is belangrijk voor me en de ideeën van Eckhardt Tolle. En niet te vergeten Anthony de Mello. 

Mijn basisfilosofie waaruit ik leef, denk, voel en handel is het makkelijkst te begrijpen door de Proloog van mijn boek 1000 plaatsen 1 thuis te lezen.

Hier komt hij:  


Zo ben ik op aarde gekomen. 
Met dit lichaam. 
Als in een auto. 

Aan het stuur zit de taxichauffeur.
 Mijn ego. 
Mijn persoonlijkheid. 
Hij weet het altijd beter, is corrupt en doet precies waar hij zin in heeft.
Hij luistert niet en kletst maar door.

Ik ben niet alleen.
Op de achterbank zit de passagier. 
Mijn hogere Zelf.

Hij is de eigenaar van de auto en bekijkt mijn leven, het gedoe.

Hij kijkt mild en oordeelt niet. 
De passagier heeft mededogen en kent geen grieven. 
Hij ziet het licht in mij. 

Hij is het licht.

Ik moet stil worden.
Heel stil en luisteren. 
Wees stil, Jessica, wees stil.


Wie heeft het bij jou voor het zeggen? De taxichauffeur?
Of de passagier?

Hier volgen openhartige stukken uit een artikel dat op 1 juni 2021 in het blad "Mijn geheim" is verschenen.

Vanaf haar zetel in het Europees Parlement koos Jessica voor de yoga mat.

‘Ik had alles, behalve mezelf’

Als alleenstaande moeder in de jaren zeventig wist Jessica een prachtige politieke carrière op te bouwen in het Europees Parlement. Jarenlang zet ze zich onder meer in voor de rechten van de mens. Tot ze zich afvraagt of dit leven vol geld en status haar werkelijk wel zo gelukkig maakt.

Tekst: Jessica Larive

“Met verbazing kijk ik, op m’n 75e, terug op een veelbewogen leven. Dat begon al heel vroeg heel heftig: mijn vader werd door een boze inbreker vermoord toen ik bijna vijf was. We woonden in wat nu Indonesië heet. Mijn moeder, die toen pas 26 was, liep verdwaasd rond, alsof er een aardbeving was geweest. Ze was mij en mijn tweejarig broertje volslagen vergeten. Heb ik toen verzonnen dat ik de rest van mijn leven voor iedereen verantwoordelijk was? Na zijn dood gingen wij - mijn moeder, mijn broertje en ik - terug naar Nederland, naar familie. Het enige leuke uit mijn jeugd hier waren de eendjes op de kleuterschool. Er kwam een stiefvader die niet blij was met mij. Logisch, ik was een vervelend en lelijk kind. Ik miste mijn vader vreselijk, er werd nooit meer over hem gesproken. Overleven. Vechten. Toneelspelen. Hart op slot. Na de middelbare school kon ik uit huis vluchten, ik ging studeren. Tot mijn eigen verbijstering maakte op mijn twintigste een mooie en populaire man me het hof. Ik had net een jaar in het ziekenhuis gelegen na een botsing, waarbij ik van mijn brommer was geslingerd. Ik liep mank, had een grote bril op mijn grote neus en zat vol littekens van de acne. De mooie man wilde toch met me trouwen. Ik, onzeker als ik was, hoefde geen seconde na te denken, dit was mijn eerste en laatste kans. En ik was verliefd op hem. Mijn moeder zei: ‘Heeft die man dan geen ogen in zijn hoofd?’

Ik was eenentwintig, toen we trouwden. Met mijn man, die voor het internationale bedrijfsleven werkte, reisde ik de wereld rond. Engeland, Portugal, Angola, Beiroet… De eerste jaren van ons huwelijk waren leuk en boeiend. Tot ik een andere kant van mijn charmante man leerde kennen; hij kon heel driftig en agressief worden, vooral als hij gedronken had. Dat was voor mij een keerpunt, maar ik durfde niet weg, dan zou ik nog eenzamer zijn. Overleven. Toneelspelen. Hoe is het me gelukt om tussendoor vanuit Angola en Beiroet mijn rechtenstudie af te maken? ‘Ach, de gril van een wipkip,’ zei mijn man vernederend.”

Alleenstaand

“Op mijn 27e, toen mijn kindje anderhalf was, vertrok hij met de noorderzon. Met een koffer, gigantische schulden - o nee, die liet hij bij mij - en een zwanger gemaakte Française met lange, blonde haren. Het verbaasde me niks, zij was mooi en lief, wie wilde er nou bij mij blijven?

We waren net van Beiroet naar Brussel verhuisd. Ik had nog nooit gewerkt, maar nu ging ik solliciteren. Het was 1973. Eerst probeerde ik het in Amsterdam. ‘Juffie, doe niet zo moeilijk,’ kreeg ik overal meewarig te horen. ‘U hebt gewoon recht op een uitkering en huursubsidie. En u bent een alleenstaande moeder.’ Maar ik wilde geen uitkering en bleef in Brussel.

Geen cent, geen woonruimte, geen werk. Toch knapte ik behoorlijk op en voelde me voor het eerst van mijn leven vrolijk en energiek. Er brak een heel gelukkige periode aan, zo samen met mijn kindje, ook al waren we arm. Ze hoefde niet meer uren in de hoek te staan als ze niet zindelijk was en ze hoefde niet meer met mes en vork te eten. En het gemep en geschreeuw miste ze vast ook niet. Ik ging het wel redden, ik zou ze allemaal een poepje laten ruiken.

In Brussel was wél kinderopvang en ik ging op zoek naar werk. Baantjes volgden elkaar op. Op een taleninstituut en op een chique school waar ik lesgaf in Engels aan jongens van 24 in blazers en met rode MG´s. Ik maakte huizen schoon en vertaalde voor IBM lijvige technische boeken .Na twee jaar vond ik een keurige baan bij de Benelux, als jurist. Met een eigen, hoogblonde en verontwaardigde secretaresse, die zichzelf eigenlijk te goed vond om voor een vrouw te werken. Ik was de eerste vrouw in de staf die zelf geen secretaresse was. Mijn mannelijke collega’s vonden dat ik mijn mond moest houden, decoratief moest zijn en koffie moest schenken. Overleven. Vechten. Toneelspelen. Ik redde het en werd uiteindelijk geaccepteerd. Als collega. Ik begon te relaxen. Mijn kind was gelukkig op haar Vlaamse kleuterschooltje en we hadden het samen heerlijk in onze flat op negen hoog. Op het smalle balkon stonden bakken met water en zand, waarin we speelden en we vlochten kransen van madeliefjes in het park.”

Huisvrouw

“Toen mijn dochtertje vijf was, hertrouwde ik met een lieve man. Mijn kind had hem uitgezocht, ze noemde hem al heel gauw papa. En in Brussel mocht ook zij ‘ja’ zeggen tegen de ambtenaar van de burgerlijke stand. Voor zijn werk verhuisden we naar Luxemburg. Nu ging ik een goede moeder, echtgenote en huisvrouw worden. Drie maanden later vroegen man en kind me bedeesd of ik ‘alsjeblieft een baan wilde zoeken, want zo vinden we je niet zo lief.’ Ik werd inderdaad chagrijnig als huismoeder. In de stille straat kwam de schoolbus om acht uur ’s ochtends mijn kind ophalen en leverde haar om half zes weer af. Man en kind aten warm op werk en school. Ik kon toch niet elke dag de ramen lappen? Bovendien: mijn eigen gezelschap beviel me van geen kanten. Dus ik ging weer op zoek naar werk. Het lukte: ik mocht chocolaatjes op schaaltjes leggen voor een Nederlandse Europarlementariër.  Met zo´n plasticje eroverheen. Al gauw kon ik het niet laten om speeches en artikelen voor hem te schrijven, iemand anders prepareerde de schaaltjes. Ik promoveerde tot kabinetschef van de voorzitter van de Europese Liberalen. Machtig werk. Mijn ogen gingen open, toen ik een keer geïmponeerd in de grote vergaderzaal in Straatsburg naar zijn toespraak luisterde en me realiseerde dat hij de door mij geschreven redevoering voorlas. Dat kan ik ook, besefte ik. En dat wil ik ook.”

Europarlementariër

“Het universum kwam me al twee maanden later te hulp. Ik botste in de Straatsburgse wandelgangen tegen een leuke man op. Terwijl we samen mijn in het rondvliegende papieren opraapten, maakte ik kennis met Jan Kamminga, destijds de voorzitter van de VVD. Hij won informatie over me in en vroeg me toen of ik ambities had om zelf Europarlementariër te worden. ‘Je zult het helemaal zelf moeten doen,’ zei hij waarschuwend. ‘Ik kan je niet helpen. Je moet de komende twee jaar een paar keer per week naar Nederland om een verkiesbare plaats te veroveren. En je woont in Luxemburg en hebt al een volle baan.’ Mijn hart sprong op, dit was wat ik wilde. ‘Eerst met het thuisfront overleggen,’ zei ik. Mijn kind was twaalf toen ik het besprak. ‘Prima, mam,’ zei ze, ‘doen, vind ik leuk, mag ik dan mee op reis?’ We spraken plechtig af dat ik nooit en te nimmer concessies aan mijn geweten zou doen. Aan die belofte heb ik me gehouden. Mijn man was oprecht blij voor me. Ik voelde me bevoorrecht met een man met voldoende zelfvertrouwen om een carrièrevrouw naast zich te velen.

Er volgden zeventien enerverende jaren. Eerst twee jaar campagne voeren. Erica Terpstra was in diezelfde periode kandidaat voor de Tweede Kamer. Ze zei: ‘Jessica, dimmen, mantelpakje aan, geen leren broek en niet vertellen dat je zo´n goede baan hebt.’ Tja. Vechten. Toneelspelen. Maar het lukte. Ik kwam op een verkiesbare plaats. Uiteindelijk had ik alles op de rit. Op mijn 38ewas ik Europarlementariër. Vijftien jaar van glamour en glorie volgden. En heel hard werken, maar dat vond ik fijn. Dan hoefde ik niet na te denken over mezelf.”

Tweestrijd

“Ik droom nog steeds over die jaren en word dan bekaf wakker. Ik moest me voor de zoveelste keer bewijzen en voelde een grote verantwoordelijkheid. Mijn leven bestond uit werken. Mijn man zei: ‘Jij neemt alleen vrij om je tanden te poetsen.’ En dat was ook wel zo. Maar meestal genoot ik er ook van. Reizen naar Midden- en Zuid-Amerika als waarnemer bij de verkiezingen, naar Tibet en India voor de mensenrechten, naar Afrikaanse landen om schooltjes en ziekenhuizen op te richten. En natuurlijk het ‘gewone’ handwerk: de Europese wetgeving maken die voorrang heeft boven de nationale wetgeving. Het was boeiend en zinvol werk. Wel met ups en downs. Ik denk nu dat de  depressie waarin ik “gewoon” doorwerkte eigenlijk een burn-out was. Dat kenden de artsen toen nog niet. Het hielp niet echt dat ik gewoontetrouw alle emoties onder het kleed bleef vegen, zoals mijn moeder me geleerd had.

En toen was ik opeens 53. Mijn kind was gelukkig, net afgestudeerd als socioloog, een lieve vriend. Zij had me niet meer nodig. Mijn hele leven was ik heftig bezig geweest om de buitenwereld op een rijtje te krijgen. Eerst overleven, vechten, toneelspelen, toen van kick naar kick, kop in de krant, verre reizen, nieuwe verliefdheden, geld, dure kleren, botox, glamour, limousines, aan tafel met de Dalai Lama, Richard Gere en Fidel Castro. Maar was dat het nou? Was ik werkelijk gelukkig? Ook in mijn huwelijk? Ik had een heel lieve man, maar was dat voldoende? Wilde ik nog meer van hetzelfde?

Stop, zei mijn hart. Ga door, zei mijn verstand. Je staat op een verkiesbare plaats voor de Tweede Kamer, misschien word je wel minister. Of superhoog Europees ambtenaar, ambassadeur in Washington of burgemeester. Je kunt ook in het Europees Parlement blijven.

Nee, zei mijn hart, het is mooi geweest, nu ga je het geheim van het leven ontdekken. Je bent toch nooit écht gelukkig geweest? Doorgaan, zei mijn verstand, je bent toch geen zweefteef. Je moet je talenten gebruiken. En je bent verslaafd aan luxe. Vrouwen hebben een voorbeeld nodig. Je kunt het tegenover hen niet maken nu te stoppen. Je zegt ze altijd dat ze door het glazen plafond moeten breken en doorzetten. Nou dan, dan kun jij toch niet je snor drukken.

Mijn hart won. Ik was al in alle vriendschap uit mijn huwelijk gestapt.  en verbrandde alle carrière schepen achter me. Natuurlijk ging dat niet zonder slag of stoot. Maar ik zette door.

Zelfliefde

“Zonder plan vertrok ik naar Spanje, verbouwde een ruïne, plantte sinaasappelboompjes en nam eindelijk de felbegeerde hond en kat. ‘Heb jij een facelift gedaan?’ vroegen vrienden me verbaasd. Dit nieuwe leven deed me zichtbaar goed .Vijf jaar lang ging ik yoga- en meditatie-opleidingen volgen en stortte ik me op mindfulness en persoonlijke ontwikkeling. Ik haalde alle diploma´s. De stof fascineerde me. En ja, ik ontdekte het geheim van het leven. Ik leerde naar mijn binnenwereld te gaan en ontdekte dat je daar je werkelijke kracht vindt. Niet in de buitenwereld.. Dat licht, die kracht, zat verborgen onder breinblubber, flauwekul en valse idiote ideeën over mezelf. Ik ging voor het eerst van m’n leven van mezelf houden. In 2005 richtte ik mijn Spaanse Atalanta-centrum op, waar ik tot Corona toesloeg mensen leerde zichzelf te leren kennen, met alle liefde en kracht die in hen zit. Ook gaf ik yoga-en  meditatie les. Meer dan duizend mannen en vrouwen heb ik ontvangen op Atalanta. Ik geniet van mijn werk. Ik zie mensen zich bevrijden van valse ideeën over zichzelf, zoals ook ik mezelf heb bevrijd, ik zie ze opbloeien en in hun kracht komen. Zelfs rimpels verdwijnen. Het was en is hard werken, al die kamers, de tuin, de buitenboel, dertien wc’s bijhouden. Maar ik doe het met liefde en passie en dan is hard werken een fluitje van een cent

Over Jessica

Na het behalen van het gymnasiumdiploma te Amstelveen studeerde Jessica Larive (1945) Nederlands en internationaal recht. Als haar man met de noorderzon vertrekt moet ze met een peuter van anderhalf zelf de kost verdienen. Na allerlei baantjes in Brussel en werk als jurist voor de Benelux en het Europees Parlement, wordt ze in 1984 als VVD-politica verkozen in het Europese Parlement. Dit mannenbolwerk wordt vijftien jaar lang haar thuis. Ze moet haar eigen plek veroveren in een tijd dat werkende moeders in topfuncties zeldzaam waren. Onafhankelijk werkt ze aan uiteenlopende portefeuilles en ontmoet hierdoor de groten der aarde. De gesprekken en confrontaties met onder meer Richard Gere, de Dalai Lama en Fidel Castro zaaien twijfel. Ze heeft alles wat een mens van het leven mag verwachten en is toch niet gelukkig.

Ze besluit alle schepen achter zich te verbranden en verhuist naar Spanje, waar ze uiteindelijk een yoga- meditatie en coaching centrum start.

Online training

In maart 2020 zag ik de angst en paniek toeslaan bij twee dierbare vriendinnen. Al die jaren dat ik ze kende, stonden ze nooit open voor ‘het naar binnen gaan’. Dat was oké, iedereen maakt zijn eigen keuzes. Maar met de komst van corona zakte hun (schijn)veilige leven als een kaartenhuis in elkaar. Op hun eigen dringende verzoek ging ik ze coachen. Via internet. Omdat ze op de bodem zaten en geen uitweg meer zagen, wilden ze eindelijk zichzelf in de ogen kijken. Hun innerlijk huis staat nu op een rotsvast fundament, net als de lotusbloem die bloeit in de modder. Een van hen zei: ‘Die Corona is eigenlijk een grote kans voor mij geweest. Zo fijn heb ik me mijn hele leven nog niet gevoeld.’

Dit was precies het laatste duwtje dat ik nodig had om een online training te gaan maken. Want wanneer zou ik met die Corona weer op mijn Spaanse Atalanta centrum kunnen beginnen? Bovendien kun je met een online training veel meer mensen bereiken. Ik was geen twintig meer, ik was 74. Al mijn ervaring, kennis en kunde zouden met me mee het graf in gaan. Het idee om een erfenis achter te laten, sprak mij aan, al zou het maar voor mijn drie kleinzonen zijn. Optimistisch ging ik aan de slag. Eerst de titel: ‘Naar kracht en bezieling’. Mijn doel was om, net als op Atalanta, mensen houvast te bieden en te leren omgaan met al die angst, onzekerheid en gebrek aan zelfliefde. In gewone tijden kun je zulke gevoelens en negatieve gedachtes vaak wel wegduwen en net doen alsof het er niet is, maar in coronatijd en bij andere nare zaken zoals een echtscheiding, ziekte en de dood van dierbaren, komen ze naar boven. Net als bij die twee vriendinnen is gebeurd. Het moest een leuke, onderhoudende training worden, geen werk of studie. Na negen maanden lang zeven dagen per week, tien uur per dag werken, is mijn kind geboren. Het was een zware zwangerschap en een moeilijke bevalling. Ik voelde me vaak machteloos, omdat ik de techniek van al die technische programma´s die ik nodig had aanvankelijk niet snapte.  De inhoud was geen probleem, maar hoe kreeg ik het op papier? Gehuild en gekrijst heb ik en een paar keer ben ik er bijna mee opgehouden. Hondje Chula en poes Ata werden er dood nerveus van. Ik hield vol. Niet omdat ik zo´n braaf mens ben, maar omdat diep vanbinnen de motivatie zit om een ander te helpen zijn of haar kracht en licht te vinden en net zo gelukkig, vrij en blij te worden als ik .Ondanks de omstandigheden. Ondanks corona. Als ik het kan, die een stresskip was, depressief, onzeker en zichzelf afwees, kan een ander het ook! Ik leefde vroeger op andermans mening over mij, ik was een perfectionist en een pleaser, ik had mijn gevoel op slot en elke relatie mislukte, omdat dat kleine onzekere meisje tevoorschijn sprong. Ik was nooit goed genoeg, al kreeg ik complimenten te over. Herkenbaar? Daar willen we toch van af?

De training staat als een huis. Met yoga, vele video´s, podcasts, geleide meditaties, bewust leren ademen en ontspannen en nog veel meer. Er zijn 12 workshops van elke 12 à 14 lessen.

Onlangs heb ik besloten me vooral te gaan richten op succesvolle vrouwen die door het glazen plafond willen breken .Dat is een fascinerende groep en voor mij heel herkenbaar. Met begeleidende coaching kan ik ze helpen door te breken. Dat weet ik zeker.

Meer informatie over Jessica Larive en de trajecten die ze aanbiedt?

Kijk op: www.gelukacademy.com



Hier volgen "hersenspinsels",. mijn ideeen en opvattingen zodat je kunt kijken of het goed voelt samen te werken..

 Geluk Academy


ONZE GROOTSTE ANGST IS NIET DAT WE NIET GOED GENOEG ZIJN.

Onze grootste angst is dat we over een grenzeloze macht beschikken.

We zijn vooral bang voor het licht in ons en niet zozeer voor de duisternis.

We vragen ons af: wie ben ik om zo briljant, knap, getalenteerd en geweldig te zijn?

Eigenlijk zouden we onszelf de vraag moeten stellen; waarom zou ik dat niet zijn?

Jij bent een kind van God.

Jezelf kleineren is nergens goed voor.

Het is helemaal niet verlicht om jezelf kleiner te maken dan je bent, zodat andere mensen zich niet onzeker hoeven te voelen in jouw aanwezigheid.

Het is de bedoeling dat we allemaal stralen, zoals kinderen dat ook doen.

We zijn geboren om de glorie van God, die in ons innerlijk huist, zichtbaar te maken.

De glorie van God huist niet in enkelen van ons, maar in iedereen.

Als wij ons licht laten schijnen, geven we anderen onbewust toestemming om dat ook te doen.

Als we onszelf bevrijden van onze angst, bevrijdt onze aanwezigheid automatisch andere mensen.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
PS Deze tekst sprak Nelson Mandela uit bij zijn inauguratie.
Wist je dat deze prachtige tekst uit "Een Cursus in Wonderen " komt? Marianne Williamson had erover geschreven in haar boek"Terugkeer van liefde" en Nelson had dit uitgekozen.

Ik lees al 22 jaar elke dag in "een Cursus in Wonderen."
Begin er niet "zomaar" aan, dan lukt het niet.
DM mij, dan leg ik je uit hoe je dat het beste aan kunt pakken.
Dat boek heeft mijn leven veranderd!

LAAT JE NIET KLEINEREN EN IN EEN HOEKJE STOPPEN!
De adviezen van (business)coaches ken je nu wel.

Misschien heb je al een traject gevolgd.
Goede voornemens te over...

Maar wat als je die adviezen wel rationeel in je hoofd begrijpt, maar het lukt je niet ze door te zetten?
 
Wat als je smoezen maakt: "over een jaar, ik ben nog niet goed genoeg, de kids hebben me nodig. de bedrijfscultuur hier bevalt me niet."

Wat als je constant op je tenen loopt om maar te bewijzen dat je al die ballen in de lucht kunt houden?

Wat als je bang bent om door de mand te vallen en daarom op je oude vertrouwde plekje blijft en je nek niet uitsteekt?

Kun je eerlijk tegen jezelf zijn?

Kun je toegeven aan jezelf dat je "van binnen nog niet op orde bent" ,dat je nog niet echt in jezelf gelooft, niet voldoende eigenliefde hebt.
Zodat angst je tegenhoud je goede voornemens in daden om te zetten.

En veel en veel belangrijker: Kun je aan jezelf toegeven dat je niet echt gelukkig bent?
Of geef je de schuld aan je omgeving, je partner, aan de houding van mannen en bitchy vrouwen?

Als je eerlijke antwoord JA is, -en daarvoor moet je jezelf echt eerlijk recht aankijken-, dan is het tijd in jezelf te investeren!

Als jij van binnenuit sterk bent, verbonden met jezelf en overtuigd van je waarde, dan ligt de wereld aan je voeten!.
Dan ben je de rest van je leven gelukkig, ongeacht de omstandigheden.
Dan gaat het vanzelf en heb je al die adviezen niet meer nodig.

Ik heb een prachtig aanbod voor jou.
Ik bied je een halfjaar traject aan of een jaartraject.
Daarin krijg je een supermooie online training, die je kunt doen wanneer en waar je wilt.
Daarmee heb ik al meer dan 1000 cliënten gelukkig gemaakt.

Ik begeleid je het hele/halve jaar met 1 op 1 coaching.

En als klap op de vuurpijl krijg je een all in week aangeboden op mijn Spaanse centrum Atalanta!
Met eigen kamer+ badkamer, zwembad, sauna, massages, excursies naar zee en bergen, privé kok en alle lessen die je maar wilt.
Verdieping maar ook yoga, meditatie en coaching.

Laten we eens overleggen!

WIL EN KUN JIJ EEN INSPIRERENDE LEIDER ZIJN?
1. Blijf je kalm in stress volle situaties?
2. Laat je je altijd als mens zien?
3. Luister je?
4. Ben je veerkrachtig?
5. Ben je integer?
6. Heb je oog voor talent en help je dat te ontwikkelen?

Aspireer jij een leider te worden en wil je daartoe je kwaliteiten nog verder ontwikkelen?

LOS JIJ DIT RAADSEL OP?
Er zitten NEGEN vogels op een dak in stad A.

Ze houden een korte vergadering onder leiding van de oudste en nemen zich unaniem voor gezamenlijk naar een ander dak in stad B, op 12 kilometer afstand, te vliegen.

Vraag: hoeveel vogels zitten er tien minuten later op het dak in stad A?

EN HET ANTWOORD IS.... NEGEN!!!
ZE NEMEN ZICH VOOR NAAR DAK B TE VLIEGEN.
MAAR...NET ALS JIJ EN IK VOEREN ZE EEN VOORNEMEN VAAK NIET UIT. DEZE OOK NIET.

Moraal van dit verhaal: een voornemen is nog geen besluit. Een besluit voer je uit. Een voornemen blijft vaak hangen in goede voornemens. Dus ze zitten nog rustig op hun oude vertrouwde rot dak met gaten, bovendien is het er ´s zomers erg heet en ´s winters heel koud. En vijanden pesten ze...
Maar ja, het is best eng iets nieuws te doen.
Van het oude vertrouwde weten ze tenminste hoe het is, hoe vervelend ook.
Dus blijven ze hangen in voornemens.
Jij niet he?

DE NEDERLANDSE VROUWEN MAFFIA

Wist je dat je, als getrouwde werkende vrouw die werkloos werd, in Nederland na een half jaar GEEN CENT meer kreeg "omdat je een man had"?

Denk je eens in!
Je hebt 30 jaar gewerkt, netjes alle belastingen en premies betaald net als een mens, pardon een man.
En na een half jaar ben je totaal financieel afhankelijk...

Zo was het nog in ons goede vaderland 34 jaar geleden.

Lange jaren heb ik met Hedy d´Ancona en Hanja May Weggen samengewerkt in het Europees Parlement om aan dit soort toestanden een eind te maken.

Gedurende mijn 1e mandaat als Europarlementariër waren we alle drie woordvoerder voor sociaal beleid en vrouwenrechten.
Er was veel te doen voor vrouwen.

Hoe ik ook "mijn" liberale mannen in de Europese fractie probeerde te interesseren en riep :"Man, vrouwen zijn de helft van je kiezers, je bent suf je niet bezig te houden met vrouwenrechten", ze haalden hun schouders op, deden een plas of lazen de krant.

"Jessica, doe jij het maar, natuurlijk moeten wij als liberalen gelijke rechten steunen."

Omdat ik me ook had bewezen in "serieuze" onderwerpen als economisch en financieel beleid en ik daarin door hen was goedgekeurd, vertrouwden ze me.

In de plenaire zaal volgden ze braaf mijn stemlijsten -die ik waar mogelijk met Hedy had afgestemd.

Zo kwamen we, met nog wat ijverig lobbyen bij andere fracties, bijna altijd aan een meerderheid.

Hanja kon lang niet altijd meedoen.
De Europese christen- democratische fractie was doordrenkt met conservatieve mannen en vrouwen, zoals de Britse en Oostenrijkse parlementsleden.

Zij hadden een traditionele rolverdeling hoog in het vaandel.
Otto van Habsburg zei trots in de plenaire: "Het moet zo blijven dat de man het brood verdient en de vrouw het smeert."

Tja, met zulke mensen had ze maar te dealen.

Het waren mooie, dierbare momenten als we weer eerlijke wetgeving tot stand hadden gebracht.
 
Ja, ook de gelijke behandeling in de sociale zekerheid is er doorgekomen.

EN NU BEN IK HET SPUUGZAT!
Karin was een stuk zekerder over zichzelf en zei nog wat aarzelend: "Tegenwoordig mag ik mezelf wel, vroeger was ik mijn eigen vijand."

Ze was een week op mijn Spaanse centrum.
Dit was de afsluiting van een bij mij gevolgd halfjaar traject

Haar doel was haar innerlijke zekerheid terug te vinden en een bloeiende carrière op te zetten.

Ze schudde haar korte koppie met mooi bruin haar met lichtjes erin: "Maar, Jessica, ik ben er nog niet."
Ik zei niets.
Even stonden we in een stille omhelzing.

Die dag gingen we naar mijn mooie wilde plek in de bergen, we wandelden, deden yoga, lachten, leerden elkaar beter kennen.

Weer thuis, maakte Huib, mijn super kok, een heerlijke maaltijd op het buitenterras.

Karin werd steeds stiller.

Opeens duwde ze met kracht haar stoel naar achter en stond op.

Het schrille geschraap van de stoel over de tegels overstemde het geroezemoes van de gesprekken en het geluid van de krekels.

Het werd magisch stil.

Iedereen keek naar haar, hoe ze daar stond, rechtop en met flikkerende ogen.

"Weten jullie," zei ze met krachtige stem, "Ik ben precies goed zoals ik ben."

Ze haalde diep adem, bracht haar linkerhand naar haar hoofd en trok met een ruk het pruikje van haar hoofd.

"Dit ding heb ik 32 jaar gedragen, dag en nacht.
Het is mooi geweest.
Nu ben ik het spuugzat!

Ik mag zijn wie ik ben, van binnen en van buiten."

Een paar maanden later solliciteerde ze op een mooie nieuwe baan en kreeg de baan.

Toeval?

DE TOEKOMST IS AAN DIEGENE DIE BLIJFT LEREN
Wat heb ik veel fouten gemaakt!

Ik had het superdruk met mijn werk. Vond ik.
Ik had geen tijd om bij te leren, laat staan aan persoonlijke ontwikkeling te "doen." Vond ik.

Mijn team?
Geen kans voor bijleren.
Werken, mij ondersteunen.
Geen tijd voor "flauwekul."

Wat was dat kortzichtige korte termijn planning. 

Als je denkt alles al te weten wordt je op den duur een gevangene van een wereld die niet meer bestaat.

Als jij persoonlijk niet groeit en je hebt geen zin om iets nieuws (over jezelf) te ontdekken, is het misschien tijd voor een portie "soulsearching"

Net zoals je je spieren traint met fysieke inspanning , groeien de zenuwcellen in je brein met mentale training.
En deze neuronen ontwikkelen een grotere verbinding en voelsprieten voor saamhorigheid en empathie.

Daarom blijven succesvolle vrouwen open voor nieuwe inzichten en ontdekkingen.
En nemen en geven ze tijd voor persoonlijke ontwikkeling.

Ze weten dat, hoe hoog hun kennisniveau ook is, er altijd meer te ontdekken valt.

En ze geven hun team alle kansen om bij te leren.
Het gevolg is ook dat mensen na een paar jaar niet vertrekken.
Juist omdat ze die kansen krijgen.
Niet gek in deze tijd van personeelsschaarste.

De groei van het bedrijf hangt af van de groei van de leider en zijn/haar team.

Als jouw organisatie stagneert, is er een behoorlijke kans dat het bedrijf opereert in een wereld die niet meer bestaat.

Echte leiders zien het belang van constante ontwikkeling. verhogen de motivatie en gedrevenheid van iedereen om hen heen.

Daarom is het goed je af te vragen, juist in goede tijden:" Waar kan ik verbetering aanbrengen, wat kan ik veranderen, wat kan ik bijleren, hoe kan ik mezelf verder ontwikkelen."

Als je dat niet doet, of je blijft hetzelfde steeds opnieuw op dezelfde manier doen, blijf je dezelfde persoon.

En dezelfde blijven betekent achteruitgang...

FAKE IT TILL YOU MAKE IT.
Je bent precies goed zoals je bent.
Als je dat (nog) niet gelooft, neem dan vandaag een kleine stap en zie wat er gebeurt.
Sta op en laat jezelf zien.
DURF.
Zeg en doe wat je hart je ingeeft.
Negeer even die kwek in je hoofd die het altijd beter weet.
Laat 1 keer vandaag je authentieke zelf zien en zie wat er gebeurt.
Doe je het?
Ja he?
Succes!

VERANDERING KAN HEEL ANGSTAANJAGEND ZIJN.
We houden van het oude, vertrouwde.

Dat kan heel ver gaan.
Waarom koos ik een man die agressief was en me uiteindelijk sloeg?
Omdat ik dat van huis uit gewend was, ik zocht het vertrouwde...

Pas toen ik dat doorkreeg kon ik veranderen.

Een van de voordelen van verandering is dat het je een kans geeft de toekomst die je echt wilt te gaan bouwen.

Als verandering zich aandient: stop bang te zijn voor wat verkeerd kan gaan en wordt enthousiast over wat goed kan gaan!

 TOEN IK ALS LEIDER WERD VERKOZEN, KREEG IK DE FANTASTISCHE KANS OM DE LEVENS VAN VELEN TE BEÏNVLOEDEN.

Ik nam die taak niet licht op
Ik deed mijn uiterste best.

Maar met de kennis en ervaring van nu had ik het veel beter kunnen doen.
En ik had veel gelukkiger kunnen zijn.

Die kennis en ervaring draag ik graag over aan jou, als toekomstige leider. 

Zodat je ego je niet meer in de weg zit.
Zodat je niet mijn stress hoeft te hebben.
Zodat de eisen die je aan jezelf en anderen stelt eerlijk en realistisch zijn.

ZODAT JE KANSEN GEEFT OM KANSEN TE NEMEN.

JE KUNT GELUKKIG ZIJN
Ik wil dat je gelukkig bent.

Niet als in: "Mijn leven is wel oké".
En: Je kunt niet alles hebben."
Of:" Vergeleken met anderen heb ik het best goed."

Niet als gelukkig volgens de normen van onze maatschappij.
Nee, gelukkig als in: verrukt -je- bed -uitspringen- op- weg- naar- weer- een- heerlijke- dag.

Als je nou je hoofd schudt van " dat is niet voor mij weggelegd" noem ik dat BULLSHIT.
Dat leven is bereikbaar voor jou.
Je hoeft je "alleen maar" weer te verbinden met wie je werkelijk bent.

Nee? Vind je dat eng, veranderen, risico´s nemen, afgaan van je vertrouwde paden, investeren in jezelf met tijd, energie en geld?

Ben je tevreden met af en toe een glimp van hoe het had kunnen zijn?
Geen punt, ik respecteer jouw mening en misschien is het nog te vroeg.

Maar wil je echt veranderen, transformeren en gelukkig zijn?
Ongeacht de omstandigheden?

Je hebt misschien al veel zelfhulpboeken gelezen en misschien wel coaching gehad.
Heb je al die adviezen in de praktijk gebracht?

Zoals "leef je eigen leven en niet dat van iemand anders."
Weten en niet doen komt op hetzelfde neer als niet weten.
Toch?

Ik breng, ALS JOUW COACH EN MENTOR, al die adviezen en slogans terug naar de basisbeginselen en laat je zien hoe die je helpen je authentieke zelf terug te vinden.
En ik help je ze ook in de dagelijkse praktijk van je leven toe te passen.
Met inzichten, eenvoud, motivatie.

Ik schud je uit je onverschilligheid en onzekerheid.

En ik zorg met toewijding en discipline dat het je dit keer wel lukt om je uitdagingen recht in de ogen te kijken.
En ze te overwinnen met strategieën die voor jou werken.

Geloof in jezelf is de sleutel naar een gelukkig en succesvol leven.

YOUR LIFE DOESN´T HAVE TO SUCK!

PS Als je alleen maar lief op je rug geklopt wilt worden, ben ik niets voor jou.
Als je wilt leren hoe jezelf kunt transformeren in een blij ei, een gelukkig mens, moeder, leider, partner, collega, moet je bij mij zijn.

Zo ben ik op aarde gekomen. 
Met dit lichaam. 
Als in een auto. 

Aan het stuur zit de taxichauffeur.
Mijn ego. 
Mijn persoonlijkheid. 

Hij weet het altijd beter, is corrupt en doet precies waar hij zin in heeft.
Hij luistert niet en kletst maar door.

Ik ben niet alleen.
Op de achterbank zit de passagier. 
Mijn hogere Zelf.

Hij is de eigenaar van de auto en bekijkt mijn leven, het gedoe.
Hij kijkt mild en oordeelt niet. 

De passagier heeft mededogen en kent geen grieven. 
Hij ziet het licht in mij. 
Hij is het licht.

Ik moet stil worden.
Heel stil en luisteren. 
Wees stil, Jessica, wees stil
-------------------------------------------------------------------------------------
PS Dit is de proloog uit mijn boek "1000 plaatsen 1 thuis."
Als je stil bent en luistert, vind je je passagier,
Degene die je werkelijk bent.
En dat is niet dat kwekkende stemmetje in je hoofd.
ALS JE DIE VINDT, KUN JE HET HELE LEVEN AAN ALS EEN GELUKKIG MENS.

WAT EEN OUDE KOP!
Ja, hallo, ik ben al jaren de jongste niet meer.
Maar ik wil niet dat je dat teveel ziet

Maar... zeggen "ze": Rimpels geven je gezicht expressie en.....
Ammehoela.

Ik wil geen oud hoofd vol groeven en een kippen nekje.
En die handen...
En die armen....

Ik ben van binnen zo jong als wat, maar dat gezicht in de spiegel past er van geen kant bij.
Vind ik.

Maar... zeggen "ze": Je bent zo jong of oud als je je voelt. 
Wie zegt dat?
Oude mensen toch?

Volgende week komt Renée van der Heide een fotoreportage maken.
Ze gaat niet retoucheren.
Daar begin ik niet aan, dat heb ik zo besloten en Renée is het ermee eens.
Toch, Renée?

Jullie krijgen het echte plaatje.
Snap je dat ik best een beetje zenuwachtig ben?

PS Vorig jaar moest ik nieuwe pasfoto´s maken.
Ik geef toe: Ik ben ijdel.
Dus toen ik de foto´s zag, begon ik verschrikt te gillen.

Weet je wat mijn vriendin zei die er bij was in de fotozaak?

IK ZOU MAAR BLIJ ZIJN MET DIE FOTO´S.
VOLGEND JAAR ZOU JE WILLEN DAT JE ER ZO UITZAG.

PS Hoe ga jij om met van buiten ouder worden?
Heeft je uiterlijk ook consequenties voor je carrière?
Moeten we dan aan de botox en fillers?

WAT JE ZIET IN DE ANDER, ZIE JE IN JEZELF.
HOE JE DE ANDER BEHANDELT, ZO BEHANDEL JE JEZELF.


Als je je focus verlegt naar het goede en mooie in de ander, zie je ook het goede en mooie in jezelf.

Dat is de beste manier om tevreden en gelukkig te worden met jezelf.

Dat is tenminste mijn ervaring.

Ben je het daarmee eens of oneens?

IK KAN NIET ALTIJD AARDIG ZIJN.
Maar ik kan altijd stil zijn.
Ik word niet boos. Ik word afstandelijk.

Vrede hebben is beter dan een punt bewijzen.
Ik hoef geen ruzie te winnen van iemand die denkt altijd gelijk te hebben.

Genieten van alleen zijn is mijn soort geluk.
Het hoeft niet bruisend en luid te zijn.
Ik geniet van rustige momenten alleen en ik geniet van lekker lachen met goede mensen.

Ik hou van het leven. Ik geniet van waar ik vandaag ben en ik hou van waar ik naartoe ga.

Ik heb een kleine vriendenkring die me begrijpt in plaats van in grote kringen te zitten waar ik mezelf elke keer moet verklaren.

Ik hou meer van mensen die me confronteren met pijnlijke waarheden dan me troosten met versierde leugens.
Ik glimlach naar kritiek. Zo leer ik het. Zeg me dat ik het mis heb en je verdient mijn respect.

Ik ben graag met mensen waar ik vals, gek, irrationeel en humeurig kan zijn en ze nog steeds het beste in me zien.
#Mensen die van me houden en me accepteren zoals ik ben en nog steeds willen dat ik met hen meegroei.
Het zijn mijn mensen. Ze zijn mijn stam.
Jessica

HORRIBLE BOSSES EN TOXIC LEADERSHIP
Leiders kunnen een nefaste invloed uitoefenen op de medewerkers.

Rond 56% van de werknemers krijgt vroeg of laat te maken met een leider wiens gedrag leidt tot een nare werkomgeving.
De kans dat jij er ook mee te maken hebt/hebt gehad is dus behoorlijk groot.

Toxisch leiderschap zou verantwoordelijk zijn voor 48% verminderde inzet en een daling van 38% in kwaliteit.

Bedrijven die er mee te maken hebben, redden het op den duur niet.
Giftig en schadelijk gedrag haalt immers een bedrijf onderuit.

Je kunt een vergiftigde werkcultuur niet veranderen zolang er een toxische leider zit.

Succesvolle bedrijven hebben begrepen dat een goede en evenwichtige bedrijfscultuur cruciaal is voor hun succes
Als daar problemen ontstaan, kijken ze meteen eerst of er leiderschapsveranderingen nodig zijn en wordt er actie ondernomen.

Als het leiderschap giftig is, vergiftigt dat immers het hele bedrijf.
Het sijpelt door naar beneden.

Het enige tegengif voor een vergiftigde werkomgeving is geïnspireerd ,authentiek, gemotiveerd en positief leiderschap!
Wat een verantwoordelijkheid!




MAAR DAT HEB IK HELEMAAL NIET GEZEGD!
Een paar keer heb ik een experiment gedaan met mijn gasten op mijn Spaanse centrum.

(Meer dan duizend mensen heb ik in Spanje ontvangen die aan zichzelf wilden werken, hun passies ontdekken en in hun kracht komen.
Nu kan dat alleen nog als je eerst aan een traject met coaching hebt meegedaan.)

Tegen het einde van de week liet ik iedereen haar/zijn verhaal over het Spaanse avontuur onder vier ogen vertellen aan een derde die er geen seconde bij was geweest.

De verhalen werden opgenomen.

De laatste avond luisterden we met zijn allen naar de acht verhalen.
Te gek!

Het leek of de een in de bush van Brazilië was geweest, de ander op een luxe cruise, nummer drie in een ashram in India. 

Alle verhalen waren totaal verschillend.

Iedereen had mijn centrum, hun kamer, de dagelijkse workshops, de gezamenlijke maaltijden op het buitenterras, de tuin, de excursies naar zee en bergen, de activiteiten, volkomen anders ervaren.

Zelfs iets objectiefs als mijn zwembad van 9x4 meter was voor de een een pierenbadje en voor de ander een meer.

Er was letterlijk niets in de verhalen dat hetzelfde was.

Terwijl ze exact hetzelfde hadden gedaan, dezelfde oefeningen ,dezelfde wandelingen, urenlang elke dag dezelfde woorden en ideeën uit mijn mond gehoord, samen aan tafel gezeten, hetzelfde gegeten, dezelfde gesprekken gevoerd.

Logisch toch, denk je nu misschien.
Ja, logisch.

Want jij weet vast wel dat je FILTERT wat je ziet en hoort.
Afhankelijk van je gemoedstoestand, je ervaringen, je opvattingen en geloofsovertuigingen.

Maar trek dat eens door in de dagelijkse praktijk!

Als jij iets vertelt aan een ander, denk je dan dat hij/zij gehoord heeft wat jij zei?
Wat jij bedoelde te zeggen?

Nee, hoor.
Die kans is te verwaarlozen.

Vraag maar eens feedback.
Vraag maar eens of de ander jou terug wil vertellen wat jij gezegd hebt.

Je zult versteld staan en roepen:" Maar dat heb ik helemaal niet gezegd!"

Maar gelukkig kunnen we communiceren leren...

ECHT GEBEURD
Een van mijn cliënten besloot om een maand lang elke morgen om 830 de eerste die haar kantoor binnenkwam volop haar tijd te geven, naar zijn/haar mening te vragen, ideeën uit te wisselen, in gesprek te gaan, haar waardering te uiten.

Ze nam alle tijd.
Binnen 3 dagen stond er een lange rij mensen te wachten.
Maar alleen de eerste kreeg die kans.

De vierde dag stond die eerste al om 0630 voor haar deur.
Uiteindelijk hebben de werknemers van hoog tot laag samen een schema opgesteld.

Nu, drie jaar later, doet ze het nog steeds elke dag.
"Soms gaan er wel 3 koppen koffie doorheen", vertelde ze, " en ze nemen allerlei lekkers mee."

Het bedrijf floreert met gemotiveerde werknemers die altijd bij de baas terecht kunnen.

Het is zo simpel te luisteren, uit te wisselen, je waardering te uiten.

Toch is het een ongelofelijk motiverend en inspirerend gebaar dat iemands zelfvertrouwen en motivatie sky-high kan opkalefateren!

Maak het als leider prioriteit om tijd voor je mensen te nemen, te luisteren, hun commitment en bijdragen te zien en er je waardering over uit te spreken .
En bedank ze!

Als je er de tijd voor neemt om je mensen te laten weten dat je ze waardeert, inspireert dat om nog veel meer te doen en een cultuur te creëren waardoor anderen ook zin krijgen zich van hun beste kant te laten zien.

 TIJDENS CORONA HEBBEN WE DE LAATJES OPGERUIMD.
NU JE HOOFD NOG.

Je hebt vast wel van Marie Kondo gehoord, de Japanse opruim guru.
Ze geef, vind ik tenminste, goede adviezen om je huis te ontdoen van overbodige rommel en spullen.

Ze zegt:" Kijk naar het ding, pak het in je handen -als het klein genoeg is- en vraag jezelf: "Heb ik dit nog nodig, is dit nuttig, doet dit me goed, word ik hier blij van?"
Zo nee, HUP, weg ermee!

Ik leer jou in mijn 6 maanden- of jaartraject om overbodige spullen IN JE HOOFD op te ruimen.

Gedachten die je belemmeren, saboteren, ongelukkig maken.

Gedachten die je verhinderen een plan en je dromen in realiteit om te zetten.

Als je niet bereikt wat je wilt, je schuldig voelt, mistroostig bent, geen nee durft te zeggen, een zorgmuts bent, een perfectionist of een pleaser -en, ja ook dat ene waar jij nu aan denkt!,- is dat een signaal dat het hoog tijd is eindelijk grote schoonmaak in je hoofd te houden.

Ook als je dat allemaal niet bent of hebt (of het je niet bewust bent en hebt weggestopt in je onderbewustzijn) is het handig eens schoon schip te maken.
Want we zeulen allemaal met nutteloze gedachten rond.

Zonder overbodige spullen in je hoofd wordt je helder en opgeruimd.
Je hebt weer lucht en licht.
Je weet weer wat je te doen staat.
Je weet weer waar je van "aangaat."

Afscheid nemen van overtollige spullen in je hoofd is dé sleutel tot een beter leven.
(Alleen zal de kringloopwinkel die oude spullen niet willen hebben.
Die kun je aan de straatstenen niet kwijt.)

Morgen zal ik je richtlijnen geven hoe je van die rommel af kunt komen.

KOMT HET DOOR DE LEIDER OF/EN DOOR JEZELF?
Veel meer vrouwen dan mannen hebben het gevoel niet over de juiste capaciteiten te beschikken om mee te tellen.

Dit blijkt uit een recent onderzoek van McKinsey.
De huidige tendens is dat dit komt door het leiderschap.

Het leiderschap is niet voldoende empathisch, heeft niet genoeg oog voor het individu, inspireert niet voldoende, coacht en motiveert niet voldoende.
De media staat bol van de artikelen over nieuw leiderschap, Peters, 7 vinkjes.

En als het niet goed gaat is dat de fout van de leider.

We kunnen twee dingen doen:

1. Het moede hoofd buigen en wachten op nieuw leiderschap, bij voorkeur een vrouw ,die wel oog heeft voor jouw kwaliteiten.
Wachten op een leider die de stereotypen, vooroordelen, apenrots gedrag en manipulatie in het bedrijf elimineert.
Mijns inziens een onmogelijke opgave.

2. Jezelf sterk maken van binnenuit.
Dan neem je stereotiep gedrag etc niet meer persoonlijk en kunt er mee omgaan, kunt je grenzen vanuit innerlijke zekerheid aangeven, gaat in gesprek met de leider, kent je talenten en potentieel, maakt authentieke keuzes vanuit je hart.

Ik wil je daar heel graag bij helpen.
Hulp vragen is een teken van kracht.
1000+ vrouwen zijn je voorgegaan.

Stuur me een DM bij interesse.
PS Alleen als je jezelf belangrijk genoeg vindt om TIJD, GELD EN ENERGIE in je persoonlijke groei te investeren en die nieuwe leider te worden. 
Sta op en laat jezelf zien!

"EEN ECHTE VROUW VINDT GELD NIET BELANGRIJK"
40% van de Nederlandse vrouwen werkt niet in een betaalde baan.
Ik kon mijn ogen niet geloven, maar zo is het echt.

70% van de Nederlandse vrouwen tussen 18 en 70 die wel buitenshuis werken, werkt in deeltijd.
Nergens ter wereld wordt dit geëvenaard.

Iedereen weet toch dat meer dan een op de drie huwelijken in echtscheiding eindigt?
Is dat dan altijd de ander die dat overkomt?
De prins op het witte paard galoppeert er vandoor.
Of jij springt van het paard af.

Samenwoners blijven nog minder bij elkaar.

Het is uitgezocht dat vrouwen na een relatiebreuk vaak aan het kortste eind trekken.

Ikzelf bleef van de ene op de andere dag op mijn 26e achter met een huurschuld en mijn kindje van 18 maanden.
Ik had nog nooit gewerkt.
Ik had letterlijk geen cent.

Mijn man zei altijd trots:" Mijn vrouw hoeft niet te werken."
En:"Als ze geld nodig heeft, hoeft ze het maar te vragen."
Maar zo is het allang niet meer.

Toch?
Of wel?

Wie weet is mijn beeld gekleurd door eigen ervaringen, maar ik vraag me werkelijk af of over dat besluit voor deeltijdwerk wel goed is nagedacht.

Ga je niet teveel op je gevoel af van dat moment, met die schattige baby in de wieg?
Heb je wel over de financiële consequenties nagedacht?
Is dat besluit misschien op de automatische piloot genomen?
Of onder druk van partner, vriendinnen of omgeving?
Of uit schuldgevoel?

WAS HET ECHT WAT JIJZELF WILDE?

Je verdient minder, een carrière kun je wel schudden, je bouwt geen eigen vermogen op en krijgt een lager pensioen.

Ik snap het echt niet.
Ben ik dan een geldwolf dat ik financiële onafhankelijkheid wil?
Wilde ik dan geen goede moeder zijn?

Alexandra van den Bos vertelde me:"Ik werk fulltime en heb het goed geregeld met mijn 3 kinderen.
Ik voel me alleen schuldig als ik het een keer niet goed geregeld heb."

Toen mijn man wegging was ik 26 en woonden we in Brussel.
Hij verliet me voor een jongere vrouw:)
In Nederland waren destijds de scholen tussen 1200 en 1400 dicht en kon je kind niet overblijven.
Ja, we zijn een uniek land. 

Dus ik bleef in België waar wel goede voorzieningen waren.

Fulltime of niet werken, meer smaken waren er niet. 
Als je niet mee de kost verdiende vond je schoonmoeder en de buurt je "een lui konijn dat op de bank zat te breien" (letterlijk!)

Ik vond het verschrikkelijk dat ik niet de hele of halve dag bij mijn kind kon zijn.
Maar ik had geen keuze.
Dus ook geen schuldgevoel.

En...mijn kind vond het verre van verschrikkelijk.
De ontdekking dat ze er geen enkel probleem mee had, vond ik eigenlijk helemaal niet leuk.
Daar ging mijn ego.

Toen ik dat ego even terzijde stelde was ik natuurlijk hartstikke blij dat ze het zo naar haar zin had!

Hoe zit dat met jou?

Ik vermoed dat veel vrouwen uit mijn netwerk niet in deeltijd werken, maar zeker weet ik het niet.
Wil je in de comments reageren?

PS IK BEN NOG STEEDS VAN PLAN MIJN EX EEN BEDANKBRIEF TE SCHRIJVEN
#succesvollevrouwen


OMSTANDIGHEDEN ZIJN SOMS GOED, SOMS SLECHT. ZE VERANDEREN CONSTANT.
Als je je geluk daarvan afhankelijk maakt, ben je nooit gelukkig.
Want er is altijd wel wat mis.
Als het niet op je werk is, is het wel thuis.
Of vice versa.

Het is veel "handiger" je mindset tegenover al die omstandigheden te veranderen.
Het gaat uiteindelijk niet om die omstandigheden ,maar om de manier waarmee je er mee omgaat.

Ik denk dat we dat allemaal in theorie wel weten.
Het gaat om de dagelijkse toepassing in jouw leven.
Dan ga je door het plafond! 

IK ZOU MIJN LEVEN GEVEN
Een van mijn bepalendste ontmoetingen was met Yehudi Menuhin, de grootste violist van de 20e Eeuw .
Telkens als ik de foto tegenkom die onze ontmoeting vastlegde is ben ik ontroerd.

Heel af en toe gebeurt het dat je elkaar "herkent" en een onverklaarbare verbondenheid voelt.

Geboren in New York in een Litouws- joods gezin, speelde hij tijdens de Tweede Wereldoorlog vaak voor geallieerde soldaten en in 1945 trad hij samen met Benjamin Britten op voor de bevrijde gevangenen van Bergen-Belsen.

Lang voor ik hem ontmoette had ik al grote bewondering voor zijn ziel doorborende muziek.
Maar ook voor de mens die hij was.

Hij was de eerste joodse musicus die na de Holocaust in Duitsland ging optreden.
"Vergeven is de weg" zei hij.
Volgens hem was de Europese Unie "het grootste vredesproject dat ooit heeft bestaan en zal bestaan."
Juist in deze dagen denk ik vaak aan die uitspraak terug. 

Ook vertelde hij dat hij elke dag aan yoga deed en mediteerde.
#"Dit bevrijdt me van mijn fysieke en mentale problemen en brengt me bij mijn ware ik. Ik word er gelukkig van."
Het is geen toeval dat ik niet veel later opleidingen voor yoga en meditatie ben gaan volgen.

Hij sloot ons gesprek af met een anekdote.
Vlak daarvoor had iemand voor de zoveelste keer tegen hem gezegd:" Ik zou mijn leven geven om zo viool te kunnen spelen."

Hij had geknikt en amtwoordde:"Dat heb ik ook gedaan."

Een jaar later is deze grote man overleden.
Sindsdien volg ik zonder compromis mijn passies.

ALS IK JE VRAAG NAAR MIJ TE LUISTEREN en je begint mij advies te geven, dan heb je me niet gegeven waarom ik heb gevraagd.

Als ik je vraag naar me te luisteren en jij gaat me vertellen waarom ik niet moet voelen wat ik voel, dan ben je op mijn tenen gaan staan.

Als ik je vraag naar mij te luisteren en jij hebt het gevoel dat je alles moet doen om mijn problemen op te lossen, dan heb je mij niet geholpen- hoe gek dat ook mag klinken.

Luister!

Alles wat ik vraag is dat je luistert, niet praat of iets doet, alleen maar hoort wat ik zeg.

Als jij voor mij doet wat ik voor mezelf kan en moet doen, dan draag je alleen bij aan mijn angst en gevoelens van onbekwaamheid.

Maar als je als een simpel feit kunt accepteren dat ik voel wat ik voel, hoe irrationeel dat ook mag zijn, dan kan ik ophouden met je te overtuigen en kan ik een begin maken met het zelf te gaan begrijpen.

Onbegrijpelijke gevoelens zijn zinvol als we begrijpen wat er achter zit.

En als dat helder is geworden, dan zijn de antwoorden volkomen duidelijk en heb ik geen advies meer nodig.

Dus luister asjeblieft alleen maar.

Als je praten wilt, wacht dan even op je beurt, dan zal ik naar jou luisteren.

VANDAAG GA IK ECHT LUISTEREN.
Ik heb me dat al zo vaak voorgenomen en altijd loopt het in het honderd.
Steeds betrap ik me er op dat ik ongeduldig zit te wachten tot de ander klaar is met zijn/haar verhaal.
Omdat ik door wat de persoon zegt associaties krijg met verhalen die ik zelf wil vertellen.
Dat moet nu maar eens afgelopen zijn.
En jij?
Wat ga jij oefenen?

HOE VAAK HEB JIJ EEN INSCHATTINGSFOUT GEMAAKT?
Ik was er reuze goed in om tijdens een vergadering een spontaan idee op tafel te gooien.
Veel te vroeg.
Als niemand er nog klaar voor was.

De mannenmeute was dan even stil, keek me verbaasd aan en ging verder met praten alsof ik niets gezegd had.
Weet je nog hoe ongezien en ongehoord je je dan voelde?

En dan...precies... dan na een uur of zo kwam iemand met een briljant idee.
Rustig en zeker legde hij het uit, bouwde het op met punten die hij had opgeschreven, prees argumenten van anderen die de zijne ondersteunden en kreeg van alle kanten bijval.
Mijn gesputter dat het mijn idee was, werd niet eens gehoord.

Even verkeerd ingeschat...

JE VERSPILT LETTERLIJK JE ADEM
Hoe adem je terwijl je dit leest?
Stop even en kijk bewust naar je ademhaling.
Ik wed erom dat je ergens in je borst begint en je schouders omhoog en omlaag gaan.

FOUT!
Tenzij je de verleidelijke mogelijkheid wilt laten liggen om
- je focus en concentratie te verbeteren,
- je creativiteit en productiviteit vrij te maken
- stress, burn-out en angst te voorkomen of te verminderen.
En....er jonger uit te zien.
Weg met botox, gewoon goed ademen.

Zo´n 80% van ons ademt minstens 40.000 keer per dag, bijna altijd door de mond.
VEEL EN VEEL TE VEEL en verkeerd.
Veel beter is het niet meer dan 15 tot 20.000 keer per dag te ademen.
Dieper, langzamer, door de NEUS en met het middenrif.

Als we consequent door de neus gaan ademen fungeert de neus als een filter dat de door het lichaam benodigde zuurstof reguleert.
Als je door je mond ademt ontbreekt dit regel systeem .

Ademcoaches en (dure)cursussen springen tevoorschijn.
Prima, maar ik vraag me wel af waarom de westerse mens de recente wetenschappelijke bevestiging zo hard nodig heeft om iets wat zo logisch en effectief is en al vijf eeuwen bekend is, nu pas te gaan toepassen.

DE WERELD DIE JIJ ZIET WEERSPIEGELT JE EIGEN INNERLIJK REFERENTIEKADER.
JE KIJKT VAN BINNEN NAAR BUITEN.


De ideeën, overtuigingen, wensen, behoeften die in ons de overhand hebben bepalen wat wij zien en horen.
Niemand ziet en hoort hetzelfde in dezelfde omstandigheden.
We kijken van binnen naar buiten. en maken de wereld door onze eigen interpretaties tot de waarheid zoals wij die zien.

Gisteren was er een fascinerende uitzending over Noord Korea op tv .
De mensen daar GELOVEN in hun leiders, zij zijn hun ouders die voor ze zorgen. Dit is door brainwashing tot stand gekomen.

Denk eens na in hoeverre jij brainwashed bent. Meestal in je jeugd.
In hoeverre heb jij overtuigingen die je als kind hebt geleerd en waar je nu last van hebt? "Dat kun jij toch niet. Een meisje is lief en zorgt voor iedereen. Doe maar gewoon. Je bent geen knip voor je neus waard. Alleen als je keihard werkt, mag je bestaan."
Als je geluk hebt gehad kan het zijn: "Jij kunt alles bereiken wat je wilt. Je bent precies goed zoals je bent."

Deze vaak onbewuste overtuigingen, maken de wereld die jij ziet.
MAAKT DE WERELD DIE JIJ ZIET JE GELUKKIG? Zo ja, gefeliciteerd. Dan ben je ook de Corona tijd goed doorgekomen en roept de situatie in Ukraine je mededogen op , help je waar je kunt maar laat je je niet te neerslaan.
Zo nee, laat je dan helpen om je innerlijk referentiekader te onderzoeken en ballast op te ruimen. Met een geest die ontdaan is van ballast en BREINBLUBBER, zie je een andere vrolijker wereld om je heen. Met kansen voor jou en iedereen. Zelfs als er grote narigheid is, word je niet meer angstig, boos of verbitterd .
JE KUNT GELUKKIG ZIJN.

WAT EEN MOEDIGE EN STERKE VROUW!
Marina Ovsyannikova, medewerkster bij Channel 1, de belangrijkste Russische staatszender heeft een daad van grote moed gesteld.
Tijdens de nieuwsuitzending is ze achter de nieuwslezer gaan staan met een protest bord waarop een tekst stond in de trant van "Wat in Ukraine gebeurt is een misdaad en Rusland is de agressor." Ze onderbrak de uitzending door onder meer "Nee tegen de oorlog !" te roepen.
Miljoenen Russen hebben dit gezien.
Vannacht heeft President Zelenski van Ukraine haar bedankt in een videotoespraak.

Ik vraag me al mijn hele leven af hoe moedig ik zou zijn in dergelijke situaties. Zou ik in WO 2 in het verzet zijn gegaan, zoals mijn familie? Ik weet het niet. Nu is het Rusland. Als ik in Rusland leefde en de waarheid over "de invasie" zou kennen, zou ik dan tot actie overgaan?
Of zou ik uit angst, ook voor mijn dierbaren, mijn kop in het zand steken? Zou ik het lef hebben voor mijn idealen te gaan staan?

Marina wist de gevolgen van haar daad. Zware gevangenisstraf en meer.
Heb jij ook het gevoel dat dit je eigen problemen en uitdagingen in een ander perspectief stelt?

" Ons vermogen problemen te verzinnen is eindeloos, maar de ruimte voor het ervaren van die problemen is eindig, stelt Floor Rusman in de NRC
Honger en geweld kunnen die ruimte helemaal vullen, en pas in hun afwezigheid grijpen minder levensbedreigende issues als existentiële twijfel, maatschappelijk onrecht en sociaal ongemak hun kans.

Zelfs kleine dilemma’s (wil je een hard of een zacht matras, of: wie nodig je uit op je bruiloft) kunnen dan dringend aanvoelen.
Dat iemand in een schuilkelder er zijn schouders over zal ophalen, doet daar niets aan af.

De oorlog herinnert ons eraan wat voor geluksvogels wij zijn: bijna nergens in de geschiedenis én op de wereld hadden en hebben mensen het zo goed als wij nu in Nederland.
Dit dwingt ons onze gebruikelijke zorgen te relativeren.

Maar relativeren is iets anders dan ontkennen of belachelijk maken.
Doe je dat wel, dan vervreemd je van jezelf.

Je druk maken over wat er speelt in je omgeving is de enige manier om je verbonden te voelen met je leven; dat geldt ook als het gaat om de ‘luxeproblemen’ waarover we woensdag stemmen.

Hoe futiel die nu ook kunnen aanvoelen, ze doen ertoe.

VOEL IK ME HIER GOED BIJ OF VERLIES IK DE CONTROLE OVER MIJN LEVEN?
Ik hoor het vaak, vooral van jonge alleen levende vrouwen.
Je hebt het zo ontzettend druk op je werk dat je begint met een maaltijd die bezorgd wordt.
Logisch toch en gezond.
Beter dan weer een voorverpakte magnetronmaaltijd.

Na een tijdje ontbijt je buiten de deur en haalt 5x per dag zo´n lekkere sterke koffie van 4.50 euro.
Lunch haal je en avondeten laat je bezorgen.
Om jezelf te belonen voor je harde werken koop je leuke kleren en dingen online.
Steeds meer.

Je hebt nauwelijks tijd die nieuwe spullen te passen.
Met kaartje er nog aan hangen ze in de kast.
De leuke dingen slingeren rond.
Je hebt geen tijd er van te genieten.
Je boekt steeds meer massages om de volgende dag aan te kunnen.
Dat wordt je enige rustmoment in de week.
Een Uber in plaats van de fiets, zodat je kappershaar het langer volhoudt.
Dure tassen en schoenen online, gedachteloos s ´avonds in bed op je telefoon.
"Anders hou ik het niet vol"

Steeds een stapje verder tot je langzaamaan over je eigen grenzen gaat.
En lol in die dure aankopen heb je niet.
Als je oververmoeid bent kun je niet zo helder nadenken.

Uit onderzoek in Nederland, Denemarken en Canada bleek dat het "kopen van tijd" in de vorm van tijdbesparende diensten en leuke spullen tot zo´n 135 euro per maand tot minder druk leidt, dus voel je je beter.
Dit gevoel van levenskwaliteit neemt af bij de groep die meer uitgeeft.
Het blijkt te leiden tot gevoelens van controle verlies.
En tot financiële problemen.

Waarom schrijf ik dit?
Omdat ik hoop dat als je dit herkent ,je tot je positieven komt.
Vraag je eens af: ben ik normaal bezig, gewoon omdat het fijn en handig is werk uit te besteden en mezelf te belonen met leuke spullen of ben ik op weg naar een burn-out?

Voel ik me hier goed bij of neem ik geen tijd om echt voor mezelf te zorgen?
Verlies ik het gevoel van controle over mijn leven en mijn financiën?
Probeer ik werkstress te vermijden door dure verwennerijen?

ALS JE JE MIND WILT ONTDOEN VAN BEPERKENDE EN SABOTERENDE GEDACHTEN, MOET JE ZE EERST OPZOEKEN EN ERKENNEN.
Toen ik ophield de schuld buiten me te leggen en ging investeren in mezelf, kon ik mijn dromen waarmaken.
De sleutel van je gevangenis zit aan de binnenkant!

DE JAPANNER HACHIRO ( DIE ZICHZELF EEN KNAPPE MAN VOND) WAS ZIEDEND OP ZIJN VROUW .
Zo ziedend dat hij besloot haar voor de rechter te slepen en een fikse schadevergoeding te eisen.

En waarom was hij dan zo kwaad?

Zij had hem bedonderd.

Met een man? Of met een vrouw?

Nee, zij had hem een lelijke dochter gebaard.
Zo lelijk als de nacht.

Nou en?
Kan zij toch niet helpen?

Toch won hij het proces met glans en wimpel.
Laat me dat even uitleggen.

De rechter zei: " U heeft deze vrouw uitgezocht als toekomstige moeder van uw kind vanwege haar schoonheid.
Het is niet onze taak u daarop te beoordelen.

Het is onze taak te beoordelen of uw klacht gegrond is.

Onze conclusie is dat uw klacht gegrond is en dat uw vrouw u bedrogen heeft".

Hij zwaaide met bewijsstuk 12.
"Ik heb deze foto's gezien die u als bewijsmiddel hebt ingediend.
Deze foto's dateren van 3 jaar voor uw huwelijk met uw eega."

De rechter huiverde even en legde snel het bewijsmateriaal ondersteboven op tafel.

"Nog nooit in mijn leven heb ik zo´n lelijke vrouw gezien.
Daarbij vergeleken is mijn eigen vrouw een schoonheid en dat zegt heel wat". ( dit voegde hij tussen neus en lippen toe, schrok van zijn eigen uitspraak en vroeg meteen de stenograaf dit niet op te nemen)

Verlangend keek hij even naar de beeldschone echtgenote en vervolgde zuchtend:" Ik zou graag mijn eigen vrouw naar dezelfde chirurg sturen als waar uw vrouw zich vele malen heeft laten opereren met zulk verbluffend resultaat.
Maar dat laat een rechter salaris niet toe."

Weemoedig keek hij enkele seconden voor zich uit.

Hij sloot af:" Hierbij verklaar ik uw klacht gegrond en uw vrouw schuldig omdat zij u onder valse voorwendselen in het huwelijk heeft gelokt.
Ik veroordeel uw echtgenote tot het betalen van een schadevergoeding van 95.000 euro. Een iets lager bedrag dan zij heeft uitgegeven aan het "bijwerken."

IK LEEK OP EEN KIKKER DIE IN EEN PAN MET KOUD WATER IS GESTOPT.
Heel langzaam wordt het water aan de kook gebracht.
Het arme beest heeft niets in de gaten en wordt langzaam gekookt.
En als hij het eindelijk doorkrijgt, is het te laat...

Zo is het mij vergaan.

Je kunt beter, als kikker dan, in een pan met kokend water worden gegooid.
Dan spring je er meteen uit.

Beetje bij beetje stapelden kleine stressfactoren zich in mij op.

Ik had het niet in de gaten en aanvaardde de stress zonder nadenken en morren.
Dat hoorde er nu eenmaal bij, dacht ik.

Herken je dat?
En toen zat ik in een burn out...

Word jij ook langzaam gekookt ?

KIJK NAAR JEZELF EN JE LEVEN EN SPRING UIT DE PAN!



JE BREIN IS DE INGEWIKKELSTE MACHINE OP DEZE PLANEET

Helemaal niks kan daar tegenop.
Sinds ons bestaan is de belangrijkste functie van het brein jouw overleven en de veiligheid van je lichaam.

Accepteer met dankbaarheid je brein als leider bij deze onbewuste functie en handelingen.
Als aanstuurder van je organen en reflex voor je veiligheid heeft hij je vast al voor een vrachtwagen weggerukt of anderszins het leven gered.

MAAR......


EEN VROUW IS TOCH NIET DE BAAS?

Mijn office manager Heleen werd stapelgek van een stel Franse lobbyisten uit de geneesmiddelen industrie.
Een maand lang belden ze elke dag, smeekten om een afspraak en stuurden kilo´s papier. Dag in, dag uit.

Ik had geen zin in ze, kende hun standpunt uit ten treure.
Maar Heleen was me dierbaar, dus vooruit met de geit.

Op een dinsdag in Straatsburg had ik na de stemmingen tijd voor ze vrijgemaakt.
Drie kwartier en geen minuut langer.
Om geen tijd te verliezen had ik met ze afgesproken in het restaurant van het Europees Parlement.
Kon ik meteen wat eten. Heleen regelde een tafel.

Toen ik rond 1430 kwam binnenrennen, - de stemmingen waren uitgelopen-, vond ik aan de gereserveerde tafel een rumoerig gezelschap van mannen met verhitte gezichten.
De wijn vloeide overvloedig.
Ik stelde me voor en ging zitten. Niemand sloeg acht op me. Ze vervolgden hun gesprekken en vulden hun glas.
Ook goed. Kon ik rustig eten.
Het nare gevoel in mijn buik drukte ik weg.

Ik was halverwege mijn salade toen mijn buurman zich minzaam naar me toe draaide.
"En mevrouwtje, werkt uw man in het Europees Parlement?"
Ik zag mijn kans schoon. Wraak.
"Nee," zei ik, "Mijn man werkt niet in het Europees Parlement, hij werkt bij de Permanente vertegenwoordiging."
Ik liet hem geen tijd om zijn mond open te doen en vervolgde met een gedetailleerd verhaal over de loopbaan van mijn echtgenoot.
Alleen de kleuterschool sloeg ik over.

De drie kwartier waren voorbij.
Ik stond op, groette vriendelijk in het rond met een wuif gebaar, gaf mijn buurman een hand en verdween zo snel ik kon naar mijn kantoor op de 9e etage.

Nu iemand vinden. Verdorie, alle deuren waren dicht.
Een eindje verderop zag ik een open deur. Van een Italiaanse collega.
Een jonge man zat te telefoneren achter het bureau.
Godzijdank, ik kende hem, Antonio ,een vriend van Heleen.

"Meteen meekomen asjeblieft" siste ik, "Ik heb je nodig."
De man beëindigde snel zijn gesprek en volgde me verbaasd naar mijn kantoor.
Ik sloot de deur.

Snel ging ik achter mijn bureau zitten en wees hem de stoel voor mijn bureau.
"Wij hebben een belangrijke vergadering, begrijp je. Ik leg het je later uit."
Hij knikte sprakeloos.
Net op tijd.

Daar waren ze. Driftig werd op de deur geklopt.
Ik stond op en deed open. Voilà. De roodwangige Franse delegatie.

"Madame, het spijt ons verschrikkelijk. Wij hadden niet begrepen dat u de geachte afgevaardigde was. O, wat spijt dat ons. Onze welgemeende excuses We willen u heel graag ons standpunt uitleggen."

Ik knikte en zei minzaam:" Heren ,u heeft drie kwartier van mijn tijd gekregen. U ziet dat ik nu in vergadering ben."
Ik wees op Antonio die rustig in zijn stoel zat.
"Als u ons nu wilt excuseren? We hebben een belangrijke en urgente vergadering."
"Maar geachte ..."
Ik onderbrak hem. "Heren, u hebt uw kans gehad."
En pal voor hun verbaasde gezichten sloot ik de deur.
Heleen heeft nooit meer last van ze gehad.

MIJN MOEDER BLEEF TEGEN ME PRATEN

Mijn moeder is al 20 jaar geleden overleden.
Toch hoorde ik telkens haar stem als ik even onderuitzakte:" Moet jij niet iets nuttigs gaan doen?"
Dan sprong ik alweer op.

Tot ik besefte dat ik onbewust nog steeds mijn macht weggaf.
En die macht bewust ter

En nu ga ik even lekker luieren in de zon
ALS IK EEN MAN ZOU ZIJN
Als ik een man zou zijn, zou ik dan vrijwillig mijn plaats afstaan aan een vrouw?
Nee, ik zou vechten voor mijn hachje en zelf proberen die hoge post binnen te hengelen.

Met goede voorbereiding, met een plan, met een strategie.
Met alle middelen die fatsoenlijk zijn.
Zo´n man zou ik dan hopen te zijn.
Fatsoenlijk.

VROUWENQUOTUM
Als fatsoenlijke man zou ik achter het op 1 januari 2022 ingegane quotum voor 1/3 vrouwen in Raden van Commissarissen voor beursgenoteerde bedrijven staan. (waar nu nog 5 Peters en 5 vrouwen CEO zijn). Dus een beetje geduld en dit is in orde. Gelukkig is ook voor mij als man 1/3 quotum voorzien...

DISCRIMINATIE
Als ik een VROUW zou zijn, zou ik me niet laten tegenhouden door verdekte discriminatie, stereotypen en vooroordelen.
Ik zou gemene opmerkingen niet persoonlijk nemen.
Ik weet zelf immers wat ik waard ben.
Dat gedrag en dat gekonkel zegt meer over de ander dan over mij.
Ik ben bezig met mijn doel en laat me door dat geneuzel niet afleiden.

Ik laat me daardoor, hoe irriterend het ook is, mijn macht niet afpakken.
Ik kijk wel mooi uit.
Dat is een welgemeend advies van een fatsoenlijke man.
Die zich soms schaamt voor het gedrag van zijn seksegenoten.

SOLLICITEER JIJ MAAR
Als ik een man zou zijn, zou ik dan tegen een vrouw zeggen ( of zelfs maar denken): " Nee hoor, ik hoef die baan niet, solliciteer jij maar, je kunt het beter, bent slimmer en hebt meer ervaring."
Nee, dat zou ik niet doen.
Ik zou wel gek zijn.

NETWERK
Als ik een man zou zijn, zou ik dan mijn netwerk niet gebruiken en geen beroep doen op de solidariteit van mijn manlijke collega´s en meerderen?
Natuurlijk wel.
Dat netwerk heb ik zorgvuldig in jaren opgebouwd en er veel tijd in gestoken.

GELOOF IN MEZELF
Als ik een man zou zijn ,zou ik dan mijn licht onder de korenmaat laten schijnen?
Nee, natuurlijk niet.

SALARISONDERHANDELINGEN
Als ik een man zou zijn, zou ik dan geen harde salarisonderhandelingen voeren?
Natuurlijk wel.
Ik zou er keihard in gaan.
Nee heb je, ja kun je krijgen.
O ja, als ik me daarin ongemakkelijk zou voelen, zou ik een cursus volgen of gaan oefenen met maatjes.

DE KRABBENMAND
Als ik een man zou zijn, zou ik dan tegen vrouwen zeggen:" Waarom halen jullie elkaar naar beneden? Waarom steunen jullie elkaar niet? Dat is toch veel effectiever."
Ik ben bang van niet.
Eigenlijk vind dat ze daar zelf maar achter moeten komen.
Het verbaast me wel.

VINDBAARHEID
Als ik een man zou zijn, zou ik dan tegen vrouwelijke collega´s zeggen:" Maak jezelf beter vindbaar, schrijf je in bij SER- Topvrouwen en al die andere gremia die jullie hebben?"
Dan zouden wij de smoes niet meer hebben om te zeggen:" We willen wel, maar kunnen geen vrouwen vinden."
Misschien zou ik ze die tip geven.
Misschien ook niet.
Per slot zijn we gelijkwaardig


HANDIG

Het is handig af en toe eens naar jezelf te kijken.
Aan wie geef jij je macht weg?

WAAROM WAS IK ZO BENAUWD MIJN VERHALEN LOS TE LATEN?

Ik bleef lang hangen in mijn rotjeugd. Eiste daar erkenning voor. Vertelde mezelf en iedereen die het wel of niet wou horen hoe akelig mijn jeugd was geweest.

Dat was mijn identiteit en verklaarde mijn faalangst.
Het leek wel een wedstrijd als in de wachtkamer van de dokter. Iemand zegt:" ik heb pijn aan mijn grote teen." De ander antwoordt:" Nou, ik heb pijn aan alle tien mijn tenen."

Pas toen ik dat eindelijk doorhad, kon ik het verhaal laten rusten.
En mezelf zelfs goede dingen herinneren.  

Zeul jij nog steeds rond met die zware rugzak?No alternative text description for this image

WAAROM LUKT HET NIET?

We hebben 1000en redenen waarom het niet lukt.
Vaak legitiem.

Maar waarom je daar door te laten tegenhouden?

Geef je macht niet weg.
Ga rustig door zonder je boos te maken en verongelijkt te zijn.
En als je dan je doel bereikt hebt, kun je, als je dat wilt van binnenuit veranderen wat je niet bevalt.No alternative text description for this image

BELEMMERENDE VERHALEN

Vertel jij jezelf belemmerende verhalen?
Eerlijk.
Ga er naar kijken en vraag je af:" Is het werkelijk waar?
Weet ik heel zeker dat het waar is?"

succesvollevrouwen

DAT LUKT JE TOCH NIET

Dit weekend betrapte ik me er weer op: "Dat lukt je toch niet, het is veel te moeilijk om dat over te brengen..."
Ja, en als je dat denkt, kun je het we

VROUWEN AAN DE TOP

Het Europees Parlement dat al in 1989 met unanimiteit mijn rapport" Meer vrouwen in besluitvormende posities aannam ,krijgt nu steun van de vrouwelijke Commissie Voorzitter.

De lidstaten hielden tot nu toe de boot af, maar Frankrijk en Duitsland lijken om. Nederland kan nu geen nee meer zeggen. De tijd is rijp.

Zelf was ik destijds als liberaal tegen quota, met alle bekende argumenten.
Ik ben van mening veranderd.

Pas als er voldoende vrouwen in topposities aanwezig zijn, ( de zogenaamde kritische massa) kun je als vrouw je eigen koers varen en je eigen visie en policy handhaven.

En dan maar hopen dat dat goed uitpakt.
Daarmee bedoel ik dat loyaliteit tussen vrouwen soms "vergeten" wordt...

EEN EXTRA BAAN

Heb tussen alle knipsels een krantenartikel gevonden over de mannen en vrouwen die ik uit het destijds Oostblokland Roemenië heb kunnen halen. Ze mochten uiteindelijk naar hun geliefde in Nederland. Mooi beroep: huwelijksmakelaar. Zeker als blijkt dat ze na 30 jaar nog steeds samen knettergelukkig zijn.

No alternative text description for this image

EEN FOUTE MAN (1)
Zorgvuldig heb ik de gegevens van Amnesty International met namen van politieke gevangenen tussen mijn ondergoed in de koffer verstopt.
Met vijf collega´s ga ik naar Cuba om het gesprek met Fidel Castro aan te gaan.
Hij intrigeert me als vrijheidsvechter en politicus.
Maar ook als man.
"Foute mannen" vind ik spannend.
Is hij oprecht of een ordinaire opportunist?
Ik wil hem met eigen ogen zien en ik wil hem zelf spreken.
Ik wil hem confronteren met de politieke gevangenen op zijn eiland.
Ik ben niet bang.

uit mijn boek:"1000 plaatsen 1 thuis"

EEN FOUTE MAN (2)
Op het moment dat juist de ´cerdo de leiche´ wordt opgediend, komen vier mannen als in een wildwestfilm binnenstormen.
Met een autoritaire hoofdbeweging geven ze te kennen dat ons gezelschap mee moet komen.
Zonder commentaar worden we in een gesloten busje met zwarte ramen geduwd en rijden we weg.
Na een half uur stopt het busje.
De mannen gebaren dat we moeten uitstappen.
De revolvers stulpen uit de broekband.
Een groot wit gebouw staat eenzaam in een immens grote tuin.
Omringd door de mannen lopen we naar een moderne draaideur.
In een grote marmeren hal staat de van de vliegvelden bekende band met röntgenapparaat en een controle poortje met metaaldetector.
Mijn delegatieleider wordt met de hand gefouilleerd en geeft zijn aktetas af die in een kluisje wordt opgeborgen.
Direct schieten de papieren van Amnesty International door mijn hoofd.
Wat nu?
Ik moet snel een manier vinden deze onopgemerkt te verbergen en naar binnen te smokkelen.
uit mijn boek:"1000 plaatsen 1 thuis"
(word vervolgd

EEN FOUTE MAN ( 3)
( Onze delegatie van het EP gaat in Cuba na dagen wachten Fidel Castro ontmoeten)
Snel buig ik me voorover met de armen op de maag en maak onsmakelijke geluiden. De veiligheidsman haalt zijn wenkbrauwen op. Mijn delegatieleden bekijken me verongelijkt.
Verontschuldigend zeg ik met verstikte stem:"So sorry, ik ben ziek, ik moet overgeven."
Snel overlegt de man met een collega. Ik sta er met hangende schouders bij. Ik wrijf in mijn ogen. Door mijn lenzen lukt het me tranen in mijn ogen te krijgen. Ik maak wanhopige gebaren.
De man zucht, pakt me bij de arm en brengt me naar de toiletruimtes. Op het toilet, de deur op slot, steek ik mijn vinger in de keel en braak luidruchtig. Terwijl ik de wc doortrek, pak ik zo geluidloos mogelijk het papier van Amnesty International uit mijn handtas. Ik moet dit aan Fidel Castro geven, hoe dan ook. # Hoor ik praten? Ik rol het papier zo klein mogelijk op en stop het in mijn rechterschoen.
Ik kom naar buiten en zie twee vrouwen die uitvoerig hun handen staan te wassen aan de grote wastafel. Ze nemen me onderzoekend op.
Buitengekomen laat ik me door de wachtende veiligheidsman meevoeren naar een dame die me wil fouilleren.
Ze neemt me mee naar een kamertje, zegt me met de armen en benen wijd te gaan staan en tast me zeer uitvoerig af.
Onder protest laat ik mijn grote zwarte tas en fototoestel bij haar achter

EEN FOUTE MAN ( 4)
Het is me gelukt papieren van Amnesty International in mijn schoen mee naar binnen te smokkelen bij een bezoek aan Fidel Castro in la Havana)
In een grote ijskoude zaal worden we ontvangen. Hoe armer een land, hoe kouder de airco.
Het doet me wat als ik Fidel Castro aan het hoofd van een grote tafel zie zitten. Hij kijkt verveeld voor zich uit en trommelt met zijn vingers op de tafel.
We gaan zitten.

Haastig drink ik het glas water leeg dat voor me staat. Mijn keel schrijnt na de vertoning die ik zo even gegeven heb.
Ik kijk zoekend om me heen naar onze eigen tolken. Ze zijn er niet.
Gelukkig spreek ik Spaans en ben ik niet van de Cubaanse tolken afhankelijk. Je kunt er immers niet van uitgaan dat de vertaling altijd correct is.

Fidel geeft ons met veel handgebaren minzaam te verstaan dat hij de EU een interessante gesprekspartner vindt.
Ja, haal je de koekoek. Sinds de oude Sovjet-Unie is weggevallen en de VS steeds moeilijker doet, hebben ze ons hard nodig.
Als er een korte stilte valt, grijp ik mijn kans en richt ik me in het Spaans tot onze gastheer.

"Commandante, u weet ongetwijfeld dat het Europees Parlement alle internationale verdragen van de EU met de zogenoemde derde landen als uw land, dient goed te keuren? U weet dat zonder onze goedkeuring geen enkel verdrag tot stand kan komen?"

Fidel knikt minzaam. Hij kan moeilijk zijn verbazing verbergen dat buitenlandse vrouw zijn correcte aanspreektitel kent.

"U weet ook dat zelfs als onze regeringen het eens zijn, het feest onherroepelijk niet doorgaat zonder het groene licht van het EP?"

Opnieuw knikt Fidel. Nu iets minder minzaam.

"Voor het EP in het algemeen en voor de Europese Liberale fractie in het bijzonder zijn de mensenrechten een doorslaggevend criterium", sluit ik af.
Ik doe mijn best mijn stem niet te laten trillen .
Het is stil.

Fidel kijkt me taxerend aan. Uit mijn linkerooghoek zie ik de vijandige blik van mijn Spaanse socialistische collega.
Zijn grote vrijheidsstrijder wordt hier geattaqueerd.
En nog wel door een vrouw.

ZO LIEPEN ZIJ VOORT...

Stap voor stap. Op blote voeten. Zo liepen de oude en de jonge monnik voort.

Zwijgend. Die eed hadden ze afgelegd. Net zoals ze hadden gezworen nooit en te nimmer een vrouw aan te raken.
Zelfs hun moeder niet.

Na twee dagen stuitten ze op een fel kolkende rivier.

Was dat een vrouw daar verderop in het water, worstelend met de stroming?
Haar hoofd verdween onder het zwiepende water en lucht happend kwam het weer boven.

De oude monnik haalde diep adem, sprong in de rivier, zwom naar haar toe, pakte de half bewusteloze vrouw in zijn armen en droeg haar naar de overkant.
Daar legde hij haar in het gras en liep zwijgend verder.

Zijn jonge metgezel voegde zich bij hem en woordeloos liepen ze voort.

Een jaar later liepen ze daar weer. Zwijgend. Stap voor stap. Blootvoets.

Opeens kwam er geluid uit de jonge monnik.
Met verstikte stem bracht hij uit:" Je weet toch dat je geen vrouwen mag aanraken!"
De oude keek opzij en zei kalm: LOOP JE NOU NOG STEEDS MET DIE VROUW TE ZEULEN?"
( vrij naar een bekend verhaal)

PS WAARM

HEB JIJ HET "AANKNOPJE" GEVONDEN VOOR JEZELF?
Irene Schouten, favoriet op vier schaatsafstanden vertelde in een interview dat het niks werd als ze "het knopje niet vond voor zichzelf."

Ik begrijp wat ze bedoelt.
Toen ik vroeger wedstrijd tenniste wist ik al, voordat ik op de baan stond, of het wat ging worden.
Als ik mijn tegenstander zag en dacht " o jee, dit gaat em niet worden" ,dan had ik al verloren voor de wedstrijd begon.
Hoe goed mijn conditie ook was en hoeveel ik ook had getraind.

Zo is het ook in het werk.
Op voorwaarde dat je goed bent in je werk, hangt het uiteindelijke resultaat toch af van het feit of je al of niet het knopje hebt gevonden.

Wat zijn onze gedachten toch ontzettend belangrijk!
Die beslissen of je wint of verliest.
Als je met mij gaat werken gaan we samen je knopje vinden.

Meditatie is de enige activiteit die leidt tot verlaging van het lactaatgehalte in het bloed, een indicator van stress en angstgevoelens. De hormoonspiegel van melatonine en serotonine (kalmte) wordt verhoogd door meditatie en de hormoonspiegel van cortisol(stress) wordt hierdoor verlaagd. Hallo! Waarom mediteren we niet allemaal??

'Ja, het is zoals ik dacht,' zegt Fidel Castro. 'Uw ogen zijn blauwgroen, met lichte spikkeltjes.'
Hij glimlacht weemoedig. 'Mevrouw, uw hoofd moet vermoeid zijn. U denkt te veel. Leeft u wel genoeg uit uw hart? Liefde is het enig belangrijke in een mensenleven. Een mens is wat hij liefheeft.'
uit 1000 plaatsen 1 thuis

 Zo ben ik op aarde gekomen. Met dit lichaam. Als in een auto. Aan het stuur zit de taxichauffeur. Mijn ego. Mijn persoonlijkheid. Hij weet het altijd beter, is corrupt en doet precies waar hij zin in heeft. Hij luistert niet en kletst maar door.
Ik ben niet alleen. Op de achterbank zit de passagier. Mijn hogere Zelf. Hij is de eigenaar van de auto en bekijkt mijn leven, het gedoe. Hij kijkt mild en oordeelt niet.
De passagier heeft mededogen en kent geen grieven. Hij ziet het licht in mij. Hij is het licht.
Ik moet stil worden. Heel stil en luisteren .Wees stil, Jessica, wees stil"

uit 1000 plaatsen 1 thuis

Recensie van Frans Boogaard, Algemeen dagblad over "1000 plaatsen 1 thuis" :
Intieme intriges,machtsspelletjes, documentensmokkel - wie beweert dat Europa saai is, heeft Jessica Larive 's "1000 plaatsen 1 thuis" niet gelezen: tegelijkertijd het openhartige levensverhaal van een alleenstaande Nederlandse moeder die het vanaf een kaal Brussels flatje tot aan tafel bij Fidel Castro, Giscard d ' Estaing en de Dalai Lama schopt....

Lieve vrienden,
Met deze tekst uit '1000 plaatsen 1 thuis' wens ik jullie fijne feestdagen en een heel gelukkig 2016!
"Ik heb de hoop op een beter verleden losgelaten en mijn vergissingen geaccepteerd. Alles is goed zoals het is. Ieder heeft een reis met het doel de schoonheid in zichzelf te ontdekken. Ik wil door bezieling, door passie worden uitgetild boven eigenbelang en zelfbehoud. Ik zet mijn antennes op iets groters dan mezelf. Dan denk ik aan wat ik in de wereld wil doen en wat ik wil zijn. Dat is het grote geheim dat ik heb ontdekt om gelukkig te zijn."

Time management?
Heel simpel: mediteer een half uur per dag. Winst : ANDERHALF UUR per dag!
Door alle processen die lichamelijk en geestelijk op gang komen heb je anderhalf uur minder slaap nodig. Extra bonus: een blije evenwichtige geest.

MIJN ESSENTIE
Mijn essentie gaat verder dan wat ik probeer te zijn. Het is het deel in me waar ik stiekem het meest van houd, ongeacht wat anderen er van denken. Mijn essentie is zozeer de grondslag voor wie ik ben dat ik er naar terugkeer zodra ik ophoud te proberen iets of iemand anders te zijn. Ik ben een avonturier. EN

Eind september heb ik een heerlijke week voor mezelf georganiseerd..... gewoon een reset na een bijzonder jaar. Yoga, mindfulness, meditatie, workshops en heerlijke massages op een fijne plek in Spanje. Begeleid door de liefdevolle en wijze Jessica Larive, eigenaresse van het Atalanta Center. Ik gun jou ook zo’n week en er zijn nog plaatsen vrij . Neem de tijd om naar haar site te gaan en als je van mij nog meer wilt weten, voel je vrij.mij te contacteren

WE VERANDEREN LIEVER DE BUURMAN DAN ONSZELF
De arts:" Goed, u heeft een duidelijke beschrijving van uw symptomen gegeven. Ik zal een medicijn voor uw partner/buurman/ kind uitschrijven."
En dan zeggen we:" Dank u dokter, ik voel me al een stuk beter."
Absurd? Ja, het is absurd dat we denken ons beter te zullen voelen als iemand/ iets verandert. De wereld om me heen is in orde als ik zelf in orde ben en dan mag de buurman zijn wie hij wil zijn. 


Ik heb een belangrijke weg afgesneden door niet voor de Tweede Kamer te kiezen. Bovendien weet ik wel zeker dat ik nu de rest van mijn leven steun van de partij voor andere functies in Nederland of Europa kan vergeten.
Ik herinner me nog heel goed hoe het mijn VVD-collega Gijs de Vries is vergaan.In 1994 was hij verkozen tot fractievoorzitter van de Europese Liberalen in het Europees Parlement. Dat was een bijzonder eervolle functie waardoor hij voor Nederland en de VVD op een sleutelfunctie zat
Toen Gijs het aanbod om Nederlands staatssecretaris te worden afsloeg, omdat hij net tot Europees Voorzitter was gekozen,heerste er in ons land totaal onbegrip.Ik hoop dat deze domme en kortzichtige houding snel verandert. Europa is belangrijk en als we een bemoeizuchtig Brussel van ons weg willen houden hebben we in Brussel Nederlanders op topposities nodig. uit "!000 plaatsen 1 thuis"

Vergeven is eenvoudig je alleen de liefdevolle gedachten herinneren die jij in het verleden gaf, en die jou werden gegeven. Dan ben je vrij.

Ziet en hoort iedereen wat wij horen en zien? Nee, je ziet wat je wenst te zien, je filtert de informatie afhankelijk van je overtuigingen, keuzes en doelen. Oordeel gaat aan waarneming vooraf. Maakt je gelukkig wat je ziet en ervaart? Is het tijd je breinblubber op te ruimen?

Af en toe post ik reacties van Atalantagasten. Maar wat doen we daar eigenlijk? Een korte indruk: De dag begint met anderhalf uur Dru Yoga, bewuste ademhaling, ontspanning en meditatie. Om 900 ontbijt, zonnen, zwemmen en daarna de dagelijkse workshop "Kom in je kracht" waar het om bewustwording gaat. Hoe komt het dat je in je werk vaak bloedzeker bent, terwijl je je in je prive leven als een onzekere puber gedraagt? ; kun je anders omgaan met je pijn, je stress en met de relaties in je leven? ; word je er blij van jezelf en anderen voortdurend te bekritiseren en te beoordelen? ; schaam je je over jezelf en zoek je misschien daarom steeds waardering en bevestiging bij anderen? ; verschuil je je misschien achter je "verhaal" om niet in actie te hoeven komen? zijn voorbeelden van zaken die aan de orde komen. ´sMiddags yoga aan zee, meditatie in de bergen, therapieeen of nog een Workshop of coaching. 2xpd heerlijk eten van privekok Nanette.
In de 14 jaar dat ik met Atalanta bezig ben heb ik gezien hoe velen ballast en "breinblubber" gaan (h)erkennen en besluiten af te werpen en te vervangen door nieuwe ideeen.
In ieder geval gaat bijna iedereen bewuste keuzes maken in plaats van op de automatische piloot te leven.

Elke ondernemer weet dat het uiteindelijk alleen om zijn/haar product gaat en de bijbehorende dienstverlening. O ja?
Waarom investeren we dan zo achterlijk veel tijd, geld, aandacht en energie aan marketing: weggevers, e-boeken, nieuwsbrieven, videos, e-maillijsten, algoritmes, podcasts, youtubefilmpjes, facebook, linkedin, funnels, adverteren op social media, chatbox, instagram, adwords, tips en tricks, blogs, vlogs.
Bij mij nam dat tot een jaar geleden neurotische vormen aan. Ik versnipperde mijn tijd, gaf bakken geld uit en was `s avonds bekaf en uitgeput van al dat gepriegel. Die tijd had ik kunnen besteden aan opleiding en reflectie om mijn product nog beter en onweerstaanbaarder te maken. En om te leven.
Ik ben er mee gestopt. Ik doe nu precies het tegenovergestelde van wat iedereen doet. Ik focus. Waarde is meer dan roem of bekendheid. Het gaat om mijn product en de bijbehorende dienstverlening. Ik heb een goed product, een uniek product waarin ik met hart en ziel geloof. Het verbetert de levenskwaliteit van mijn gasten. En weet je? Ik heb er geen klant minder om. Ik begin wel iets nieuws: online verkoop van mijn cursus. Op video. Zonder opsmuk. Gewoon een goed product voor een nette prijs. Wat is jouw mening?

Probeer jij nog steeds het verleden te veranderen?
Wordt het geen tijd de hoop op een beter verleden op te geven?

Je bent door niets gebonden behalve door je overtuigingen.

KERSTDINER EN ZO
Zie je er tegenop? Tegen aan tafel zitten, urenlang, met familie die je het hele jaar uit de weg bent gegaan omdat ze je mateloos irriteren? Probeer eens het volgende: zie en hoor ze alsof je ze nog nooit ontmoet hebt en ze spiksplinternieuw voor je zijn. Zonder jouw verleden. Zonder zijn/haar verleden. Zonder jullie vergissingen. Zonder jouw oordelen. Zonder de schauduwfiguren uit jouw verleden die zij misschien onbedoeld oprakelen. Geef de hoop op een beter verleden op, relax en zie ze alleen zoals ze NU zijn .Dan wordt het misschien toch nog leuk..

.Bij elke belangrijke keuze die ik moet maken, of het nu werk of privé is, vraag ik me 3 zaken af 1.Wat is het doel dat ik wil bereiken 2 Wat wil ik dat hier van komt 3 Waartoe dient het.
Omdat ik vooraf beslis wat mijn doel is, kan ik de situatie zien als een middel om het te doen plaatsvinden. Ik negeer wat het doel in de weg staat en concentreer me op alles wat helpt om het doel te verwezenlijken. Hoe pak jij het aan om een zo goed mogelijke keuze te maken.

 JE VERSPILT LETTERLIJK JE ADEM
Hoe adem je terwijl je dit leest?
Stop even en kijk bewust naar je ademhaling.
Ik wed erom dat je ergens in je borst begint en je schouders omhoog en omlaag gaan.

FOUT!
Tenzij je de verleidelijke mogelijkheid wilt laten liggen om
- je focus en concentratie te verbeteren,
- je creativiteit en productiviteit vrij te maken
- stress, burn-out en angst te voorkomen of te verminderen.
En....er jonger uit te zien.
Weg met botox, gewoon goed ademen.

Zo´n 80% van ons ademt minstens 40.000 keer per dag, bijna altijd door de mond.
VEEL EN VEEL TE VEEL en verkeerd.
Veel beter is het niet meer dan 15 tot 20.000 keer per dag te ademen.
Dieper, langzamer, door de NEUS en met het middenrif.

Als we consequent door de neus gaan ademen fungeert de neus als een filter dat de door het lichaam benodigde zuurstof reguleert.
Als je door je mond ademt ontbreekt dit regel systeem .

Ademcoaches en (dure)cursussen springen tevoorschijn.
Prima, maar ik vraag me wel af waarom de westerse mens de recente wetenschappelijke bevestiging zo hard nodig heeft om iets wat zo logisch en effectief is en al vijf eeuwen bekend is, nu pas te gaan toepassen.
Misschien begin je jezelf een beetje kwijt te raken en ontdek je dat je innerlijk huis niet zo stabiel is als je dacht. Het lijkt wel op drijfzand te zijn gebouwd. Kom je hier achter omdat je niet meer kunt wegvluchten in drukte buitenshuis en allerlei amusement?

ONTDEK JUIST NU JE KRACHT (GESCHREVEN TIJDENS cORONA)
Misschien spring je tegen de muren op en ben je bang, voor je gezondheid en die van dierbaren, voor je baan of het omvallen van je bedrijf. Misschien had je al problemen, in je relatie, op je werk, met de kinderen en komen die nu extra hard bij je binnen. Je wordt onaardig, kortaangebonden, agressief bijna. Maar vanbinnen voel je je verdrietig, angstig en eenzaam.

Maar weet je? Deze tijd is eigenlijk ook een kans, een nieuw begin. Je hoeft jezelf niet te verliezen. Juist nu kun je je innerlijke kracht (her)vinden!

Mijn voorstel: laten we samen beginnen met je innerlijk huis op een rots te bouwen. Dan doorsta je alle stormen zonder dat je omwaait. Voorlopig kun je niet naar mijn Spaanse Atalanta komen, wel kunnen we 1 op 1 in online coaching samen aan het (terug)vinden van je kracht werken. Je krijgt desgewenst ook toegang tot behulpzame video´s uit mijn cursusweek op Atalanta.

Wat zou het voor jou (en je dierbaren) betekenen als je innerlijk huis op een rotsvast fundament staat? En niet langer op drijfzand. Als je weer stevig in je eigen leven staat en weer weet waar het werkelijk om gaat en wat je werkelijk wilt?

Stel je voor: je leeft vrij van stress, angst en irritatie, omdat je je kracht, je rust en je licht in jezelf hebt gevonden.

Dan kom je als een sterker mens uit deze crisis. Met liefde en waardering voor je zelf, met innerlijke kracht en innerlijke vrede.

IK HAD EEN SLIMME TECKEL
k overlaadde haar met aandacht en koekjes.
Ze strompelde met een groot verband om haar pootje. Zooo zielig.

Na drie maanden liep ze nog mank.

Tot ik haar "gewoon" zag lopen ( in de spiegel in de gang) toen ze dacht dat ik haar niet zag.

Ik kwam binnen en ze liep weer te hinkelen...

Hoe vaak spelen wij slachtoffer?

In het Groot en in het Klein?

VOEL IK ME HIER GOED BIJ OF VERLIES IK DE CONTROLE OVER MIJN LEVEN?
Ik hoor het vaak, vooral van jonge alleen levende vrouwen.
Je hebt het zo ontzettend druk op je werk dat je begint met een maaltijd die bezorgd wordt.
Logisch toch en gezond.
Beter dan weer een voorverpakte magnetronmaaltijd.

Na een tijdje ontbijt je buiten de deur en haalt 5x per dag zo´n lekkere sterke koffie van 4.50 euro.
Lunch haal je en avondeten laat je bezorgen.
Om jezelf te belonen voor je harde werken koop je leuke kleren en dingen online.
Steeds meer.

Je hebt nauwelijks tijd die nieuwe spullen te passen.
Met kaartje er nog aan hangen ze in de kast.
De leuke dingen slingeren rond.
Je hebt geen tijd er van te genieten.
Je boekt steeds meer massages om de volgende dag aan te kunnen.
Dat wordt je enige rustmoment in de week.
Een Uber in plaats van de fiets, zodat je kappershaar het langer volhoudt.
Dure tassen en schoenen online, gedachteloos s ´avonds in bed op je telefoon.
"Anders hou ik het niet vol"

Steeds een stapje verder tot je langzaamaan over je eigen grenzen gaat.
En lol in die dure aankopen heb je niet.
Als je oververmoeid bent kun je niet zo helder nadenken.

Uit onderzoek in Nederland, Denemarken en Canada bleek dat het "kopen van tijd" in de vorm van tijdbesparende diensten en leuke spullen tot zo´n 135 euro per maand tot minder druk leidt, dus voel je je beter.
Dit gevoel van levenskwaliteit neemt af bij de groep die meer uitgeeft.
Het blijkt te leiden tot gevoelens van controle verlies.
En tot financiële problemen.

Waarom schrijf ik dit?
Omdat ik hoop dat als je dit herkent ,je tot je positieven komt.
Vraag je eens af: ben ik normaal bezig, gewoon omdat het fijn en handig is werk uit te besteden en mezelf te belonen met leuke spullen of ben ik op weg naar een burn-out?

Voel ik me hier goed bij of neem ik geen tijd om echt voor mezelf te zorgen?
Verlies ik het gevoel van controle over mijn leven en mijn financiën?
Probeer ik werkstress te vermijden door dure verwennerijen?

Nuttig om jezelf af te vragen...

>