Over mij

Ik ken jouw wereld. 
Ik was vele jaren internationaal jurist in Brussel en vijftien jaar lang Europarlementariër.

Ik ben sinds zeventien jaar ondernemer in Spanje. 
Het was en is een boeiende maar keiharde wereld.

Ik begrijp je. 
Ik ken jouw pijn en problemen,

Ik help je ze op te lossen. 
Zodat je door het plafond gaat,
In een baan met voldoening, impact en macht.

Na de gekste baantjes, toen ik plotsklaps alleenstaande moeder werd -mijn dochtertje was anderhalf en ik had geen enkele werkervaring-, lukte het me om als jurist aan het werk te komen in Brussel. Tien jaar later werd ik verkozen als lid van het Europees Parlement. Vijftien jaren volgden met geld, glamour, zinvol werk, mooie reizen en succes. Dan had ik ook nog eens een lieve tweede man en een prachtig kind.

 
Gelukkig dus? 

Nee, ik liep op mijn tenen en was een stress kip. 
Natuurlijk gaf ik dat niet toe. 

Ik werkte me te pletter (bijna letterlijk), leefde op kicks en had talloze verliefdheden. (Valt dat onder kicks?) 

Ik voelde me leeg van binnen. Ik begreep er niets van.  

Uit angst om door de mand te vallen- dat begreep ik pas veel later, destijds had ik indrukwekkende smoezen- liet ik prachtige banen aan mijn neus voorbij gaan. 
Herkenbaar? 

Toen ik na jaren worstelen erkende dat ik onder de zelfverzekerde buitenkant een miezerige angsthaas was, stortte ik me ondanks mijn drukke baan op persoonlijke ontwikkeling. 

De laatste zes jaar in  het Europees Parlement nam ik tijd voor yoga, meditatie en mindfulness. Persoonlijke ontwikkeling dus.
Ik werd steeds gelukkiger en beter in mijn werk. 
De aanbiedingen voor banen vlogen me om de oren.

Toch besloot ik, dit keer zonder smoezen, alle carrière schepen achter me te verbranden.
Geen idee wat ik ging doen.
Met mijn spaarpotje vertrok ik op de bonnefooi naar Spanje. 
Op zoek naar het geheim van het leven.

Ik kocht een oude ruïne, haalde de felbegeerde hond en kat uit het asiel, plantte sinaasappel boompjes en ging nu echt investeren in mezelf.
Met geld, tijd en energie.
Het was harder werken dan voor mijn rechten bul.

Maar met enorme voldoening kijk ik terug op die tijd.
Ik heb er geen seconde spijt van gehad.

Nu voel ik me echt succesvol.

Omdat ik gelukkig ben.
Omdat ik over echte innerlijke kracht beschik.

Omdat ik eindelijk van mezelf houd. 
Omdat ik een bloeiend bedrijf heb, waar ik met groot enthousiasme werk.

Hoe stom kan een mens zijn???  
Had ik vroeger maar de kennis en zelfliefde van nu gehad... 

In mijn boek "1000 plaatsen 1 thuis" vind je mijn levensverhaal in romanvorm.
Naast avontuur en glamour veel kommer en kwel. 
Uiteindelijk kwam ik op mijn pootjes terecht.

Als ik het kon, kun jij het ook. 

Maar jij hoeft er niet, zoals ik een half leven over te doen of je baan op te zeggen... 

Dat alles gun ik jou NU.
Daarom heb ik met passie voor jou mijn traject met Powertraining, coaching en week in Spanje gemaakt. 

Ik hoop je te ontmoeten! 
Online en in Spanje op mijn eigen plek!

Ik geloof met ziel, zaligheid en passie in de waarde die ik bied. 

Ook mijn meer dan 1000 cliënten hebben dat ondervonden.
Liefs,

Alleen doorlezen als je mijn achterliggende filosofie wilt kennen

Als je iemand wilt leren kennen, is het natuurlijk belangrijk over haar/zijn verleden te horen, te luisteren en te kijken naar haar omgeving, haar levensomstandigheden, haar karakter. 

Maar wat mij vooral interesseert zijn de ideeën en overtuigingen waarmee jij nu naar het leven kijkt en hoe je met je leven, problemen en pijn omgaat.

Voor jou die overweegt met mij te gaan samenwerken is het extra belangrijk je Power coach, mentor en auteur van de training ook in die zin beter te kennen voordat je een besluit neemt.. 

Ik leef vooral met de principes van "een Cursus in Wonderen", een speciaal boek waarin ik al meer dan 22 jaar elke dag lees. Ook de Bhagavad Gita is belangrijk voor me en de ideeën van Eckhardt Tolle. En niet te vergeten Anthony de Mello. 

Mijn basisfilosofie waaruit ik leef, denk, voel en handel is het makkelijkst te begrijpen door de Proloog van mijn boek 1000 plaatsen 1 thuis te lezen.

Hier komt hij:  


Zo ben ik op aarde gekomen. 
Met dit lichaam. 
Als in een auto. 

Aan het stuur zit de taxichauffeur.
Mijn ego. 
Mijn persoonlijkheid. 
Hij weet het altijd beter, is corrupt en doet precies waar hij zin in heeft.
Hij luistert niet en kletst maar door.

Ik ben niet alleen.
Op de achterbank zit de passagier. 
Mijn hogere Zelf.

Hij is de eigenaar van de auto en bekijkt mijn leven, het gedoe.

Hij kijkt mild en oordeelt niet. 
De passagier heeft mededogen en kent geen grieven. 
Hij ziet het licht in mij. 

Hij is het licht.

Ik moet stil worden.
Heel stil en luisteren. 
Wees stil, Jessica, wees stil.


Hier volgen "hersenspinsels" : mijn ideeën en opvattingen zodat je kunt kijken of het goed voelt samen te werken. Een aantal daarvan zijn op LinkedIn geplaatst.

 Geluk Academy

Hoe meer de overheid investeert in een ‘all hazard approach’, en alle mogelijke risico’s in beeld probeert te brengen, hoe meer de burger zijn eisen op tafel legt, zich fundamenteel ontevreden en wantrouwig betoont, of zelfs afhaakt, schrijft Beatrice de Graaf in Trouw.

Kun je dit idee doortrekken naar "vrouwen op de werkvloer"?
Verwachten wij te veel steun, quota, voorkeursduwtjes en begrip?
En als dat naar onze smaak te weinig is, zijn we dan "fundamenteel ontevreden en wantrouwig of haken we af"?

Vinden we dat we als vrouwen recht hebben op een speciale behandeling en is het "hun schuld" als het ons niet lukt door te breken naar die fijne baan met impact, invloed en voldoening?

Niet lang geleden stond je er alleen voor.
Je "dealde" zelf maar met de stereotype witte mannencultuur, met kleineren en tegenwerking.
Luctor et emergo- ik worstel en kom boven.
Of je zonk.

VAREN EN VERTROUWEN WE TE WEINIG OP EIGEN KRACHT?
Wachten we niet teveel tot de wereld verandert en vertikken we het naar onszelf te kijken, onszelf van onze beperkende gedachten te ontdoen en onze eigen kracht te leren kennen?

Is al die aandacht voor de vrouw -andere minderheden laat ik er, met excuses, even buiten- doorgeslagen of juist een goede ontwikkeling?

70% van de stellen zijn van goede wil en willen werk en zorg eerlijk verdelen.
Halleluja.
Maar wat een schrik toen uit recent onderzoek bleek dat dat in de praktijk maar 17% van de stellen lukt!

Hebben we dan wel goed onderhandeld aan de keukentafel?

Voor je daaraan begint, moet je je goed voorbereiden.
Vind uit wat jij ECHT wilt en wat je gelukkig maakt.
Let op dat je je daarbij niet laat beïnvloeden door je omgeving.

Neem de tijd de consequenties van je keuze, ook de financiële, goed door te denken en op papier te zetten.

Begin daarmee als je nog “helder” bent en niet pas als die schattige baby al in de wieg ligt.

Wist je dat gemiddeld het inkomen van vrouwen met 45% daalt na de geboorte van het 1e kind?
Bij mannen blijft dit bij 9 op de 10 gelijk.
Babyboete?

 En wat is dan de volgende stap als je besluit ook voor je werk en carrière te gaan, voor impact, werkvoldoening en financiële onafhankelijkheid?

Dan is het zaak goed te onderhandelen.
Neem daar samen de tijd voor, dat kan veel problemen voorkomen.
Ik heb er heel wat zweterige uurtjes opzitten, maar het was meer dan de moeite waard.
Voor ons beiden.

Wees duidelijk, helder en CONCREET.  
Wie gaat van welke regeling gebruikmaken na de geboorte? 
Hoe gaan we de taken concreet verdelen?

Mooie goedwillende woorden zijn er genoeg. 
Maak praktische afspraken zijn nodig.
Maak die als de hormonen nog niet door je lijf gieren. 
Niet erg romantisch, maar wel nodig om latere problemen en frustraties te voorkomen.

Weet je, het is net als bij een nieuwe relatie. 
In het begin zet je het patroon.
En dat is later moeilijk te doorbreken.

In het begin heb je zin zijn/haar peertje te schillen.
Maar voor je het weet is het een patroon geworden en word je verwijtend aangekeken als je dat peertje niet zorgzaam van zijn velletje ontdoet en in sierlijke partjes op het bord legt

Zo is het ook met ee nieuwe baby.
In het begin is er niets leuker dan als vrouw alles voor je baby te doen en zeg je al gauw: ”Laat mij maar doen”, omdat je dat hulpeloze gedoe van je partner niet kunt aanzien.
Tja, alles moet geleerd worden. 

Sinds 2 augustus van dit jaar kunnen beide ouders in het 1e jaar van hun baby 9 weken verlof opnemen, met 70% doorbetaling van het salaris.
Je kunt dit flexibel inzetten en bijvoorbeeld wekelijks een extra vrije dag nemen.
Dan krijgt je partner ook de kans een band met de baby op te bouwen, zonder jouw kritische op-en aanmerkingen.

Kies, als je je het maar een beetje kunt veroorloven, niet meteen en automatisch voor de minst verdienende partner.

Kijk hoe je jullie gezinsleven samen wilt inrichten. 
Je wilt toch op langere termijn gelijke verdeling van zorgtaken, gelijke kansen op de arbeidsmarkt, op financiële onafhankelijkheid en om carrière?! 

Dat is de beste investering die je als (nieuwe) ouders kunt doen. 

Of wil jij met de gebakken peren blijven zitten?
Ongeschild...

"Buiten winnen, is binnen beginnen."
Heb jij wel eens nagedacht over de prijs die je betaalt -materieel en immaterieel- als je je onrustig, gefrustreerd en ontevreden voelt en toch de beslissing om "aan jezelf te werken" voor je uit blijft schuiven.

Af en toe heb je het niet meer, voel je dat je op het randje staat, denk je: "nu moet ik er iets aan doen", maar de ellende gaat weer over, je haalt opgelucht adem en gaat weer over tot de orde van de dag.

En dan komt het vol op je af: relatieproblemen, depressie, burn-out, eenzaamheid, opvoedproblemen, weer geen promotie, die baan waar je in gevangen zit, ontslag.

Ik zeg niet dat je dit alles had kunnen voorkomen, was het maar zo.
Ik zeg wel dat je bewust had kunnen zien wat er aankwam, er mee om had kunnen gaan, op tijd actie nemen om het te voorkomen of verzachten.

Als je in je kracht en innerlijk vertrouwen had gestaan.
Als je je niet als een struisvogel had gedragen en je kop niet in het zand had gestoken.

Misschien is het tijd je hoofd uit dat zand te halen en te gaan ontdekken wie je werkelijk bent.
Vol kracht, zelfliefde, zelfvertrouwen, eigenwaarde.

Door eindelijk in jezelf te investeren en jezelf serieus te nemen, kun je veel van die ellende en torenhoge kosten voorkomen. 
Want ook economisch gezien vallen de kosten van een investering in jezelf in tijd, energie en geld in het niet tegen de kosten van die burn-out en andere ellende.

Weet je hoe het komt dat je ( tot nu toe) jezelf niet belangrijk genoeg vond om een power coach of mentor in te schakelen en jezelf allerlei verhalen vertelde waarom dat geen goed idee was?

Hoe beter het met jou gaat, hoe beter het met je dierbaren gaat.
Als je "schroomt" om tijd, geld en energie aan jezelf te besteden, doe het dan voor hen!

Als mijn moeder gelukkig was geweest, had ik vast en zeker niet zo´n rotjeugd gehad...

Een echte leider vertrouwt haar/zijn mensen en geeft ze verantwoordelijkheid en een steuntje in de rug.
Een echte leider inspireert en motiveert.
Zo helpt zij/hij het bedrijf, de werknemers en zichzelf om te groeien.

Niemand ziet hetzelfde.
Niemand hoort hetzelfde. 

Jij denkt een duidelijke boodschap te hebben afgegeven. 
Vergeet het maar.

Iedereen heeft zijn eigen filters en interpretaties.
Iedereen hoort en ziet wat hij/zij op dat moment wil horen of zien. 

“Ik heb het je toch gezegd” is dus een zinloze opmerking. 
Hoe kun je weten of de ander jouw opmerking gehoord heeft zoals jij bedoelde?

Begin dit weekend eens op je gezin of vrienden te “oefenen.”
Vertel ze op een rustig moment iets wat jij belangrijk vindt om te bespreken.
En vraag daarna, als in een spelletje, wat je nou gezegd hebt.

Voor mij was de comfort zone mijn eigen gevangenis.
Een gevangenis waarin mijn potentieel opgesloten zat binnen vier muren.
Tot ik ontdekte dat de sleutel van mijn eigen gevangenis aan de binnenkant zit.

Als je dat eenmaal door hebt, zijn er twee mogelijkheden. 
Of je draait de sleutel om en stapt naar buiten en groeit. 
Of je stagneert binnen die vier muren.
Kies maar!

Begin klein. 
Draag je horloge aan je andere pols. 
Ontbijt met kaviaar of met je lievelingstoetje. 
Maak een ander ommetje met de hond en zet een rode pet op.
Koop kleren in kleuren die je nog nooit hebt gedragen.
Nodig die stik vervelende collega uit voor een kop koffie met appeltaart.

Ga buiten die veilige, vertrouwde ruimte en doe iets waar je bang voor bent.
Of waarmee je je ongemakkelijk voelt.
Jij weet wel wat...

Ik geef je op een briefje dat je je daarna goed voelt over jezelf.
En daarna weer een stapje zet.

Als je blijft doen wat je altijd doet, krijg je wat je altijd krijgt.
Niets besluiten is ook een besluit.


Maak even pas op de plaats.
Krul je op op de bank of maak een wandeling.

Bekijk jezelf en je leven van een afstandje.
Welke kant wil je op?

Wat wil je nou echt met je kostbare leven doen?

Wat zijn jouw eigen behoeften en verlangens?
En komen die wel aan bod?

De godganse dag was ik bezig uit te leggen waarom ik iets zei of iets deed.
En waarom dat nou het juiste was om te zeggen of te doen.
Ik had er een dagtaak aan.

Ik hield niet op voor de ander uitgeput het moede hoofd in de schoot legde en zuchtend zei:” Ja, Jessica, je hebt gelijk.”

En als ze het in hun hoofd haalden dat niet te zeggen, ging ik “gewoon” door met uitleggen.

Tot ze boos, stilletjes, gefrustreerd, wanhopig, van me wegslopen of wegrenden. 
De eerstvolgende keer dat ik ze zag, begon ik weer opnieuw. 

Maar…-gek he?- mensen begonnen me te mijden. 

Tot een medewerker eindelijk haar moed verzamelde en eerlijk tegen me zei: “Gek worden we van dat uitleggen van jou. 
Weet je, je wilt gewoon gelijk hebben. En dat noem jij uitleggen. Je bent super irritant.”

Eerst begreep ik er niets van en werd boos: "Ik leg toch alleen maar uit, dat is toch juist goed, communiceren.” 
Ik ging uitleggen waarom ik uitlegde…

Pas geleidelijk aan begon het tot me door te dringen dat ik het gewoon niet kon hebben als iemand er een andere mening op na hield dan ik. 
Ze dachten verkeerd en moesten net zo denken als ik.
Mijn manier van denken en problemen oplossen waren immers de juiste. 
Vond ik.

Ik wilde gewoon mijn gelijk krijgen met al dat uitleggen. 

Doodvermoeiend. 
En niet alleen voor mij...

PS Die medewerker heeft het heel ver geschopt, is nog steeds een goede vriendin en ik ben haar eeuwig dankbaar.

En jij?
Herken je jezelf of je baas als "uitlegger" ?

Mijn cliënte Marlene was al vaker bij een sollicitatie afgewezen.
Ze was 54 en ze dacht steeds vaker dat het door haar leeftijd kwam. 
Ze werd er knap moedeloos van. 
En onzeker. 
Terwijl ze kon bogen op een prachtige staat van dienst.

Laten we eerlijk zijn: leeftijdsdiscriminatie is een feit. 
Niet officieel maar wel in de praktijk. 
Ondanks recente wetgeving. 

De "Wet gelijke behandeling op grond van de leeftijd bij de arbeid" geldt vanaf januari 2020.
Als het geen Europese verplichting was geweest, was hij er niet eens gekomen. 
Weer een voorbeeld van Nederland als “Het Staphorst van Europa."

Daarom kijken "ze" wel mooi uit om openlijk te zeggen dat je "te oud" bent.
Maar herken je dit: "Hmmm, wij laten het u horen. Het gaat wel om een jong, dynamisch team."
Of zoiets...

Benadruk je wel zelfbewust je voordelen? 
Vertel je over je (levens)ervaring en kennis? 

Wijs je er op dat je eventuele kinderen groot zijn en dat 50+ , zoals uit allerlei onderzoek blijkt, veel minder ziekteverzuim kent, niet in het hoogseizoen op vakantie hoeft of niet vastzit aan vaste tijden?

Vertel je dat je jongere werknemers kunt coachen?
Daar heeft de werkgever zelf vaak niet aan gedacht.
Vergeet dat niet, dat is echt een groot voordeel!
Zo bouw je in de mind van je potentiële werkgever nadelen om tot voordelen.

Vertel je dat je graag nieuwe dingen leert? 
Benadruk je voldoende je competenties voor de baan?

O ja, en zorg dat je LinkedIn profiel tot in de puntjes op orde is. 
En zet er een goede professionele foto bij.

Praat nooit verontschuldigend over je leeftijd!

Ga oefenen voor de spiegel en/of met een vriendin.
Zet eerst al je argumenten goed op een rijtje en leer ze uit je hoofd. 

En als je geen zelfvertrouwen en eigenliefde hebt, je jezelf klein houdt, je lijdt aan zelfonderschatting , je je een slachtoffer voelt of niet jezelf durft te zijn?
Sorry.
Dan kun je voor de spiegel gaan oefenen tot je een ons weegt.
Of je nu 34 bent, 44 of 54.
Dan boek je geen resultaat.

Neem dan als de wiedeweerga een Power coach (mij dus...) en vind je kracht en eigenwaarde!

Je bent 50+. 
So what?

Laat je niet van de wijs brengen, blijf focussen op de functies waarin je kennis en ervaring hebt. 
En word vooral niet zuur als het even tegenzit. 
Hou vol!
Veel succes!

In de Rode Hoed zei iemand tegen Yvonne Keuls bij een boeklancering:” Moet jij op jouw leeftijd nog een bestseller schrijven? Ben je niet te oud om het succes van je eigen boek na te jagen?”

Pardon?!

Tijdens een interview op Radio 1 zei de interviewer -op zich een aardige man- tegen mij:” Waarom gaat u niet lekker borrelen op uw Spaanse terras in plaats van zo hard te werken?”
Ik voelde dat als leeftijdsdiscriminatie en zei dat ook.
Hij leek verbaasd.
Misschien was het mijn eigen projectie.
Hoop ik.

Er schijnt een Afrikaanse stam te zijn, waar elk jaar “de oudjes” van 50+ in een boom moeten klimmen en dan gaat het hele dorp feestelijk aan de boom schudden.
Degenen die er niet uitvallen, mogen nog een jaar mee.
Wat er met de rest gebeurt vertelt het verhaal niet...

Rond 1977 werden vrouwen bij de Belgische vliegmaatschappij Sabena ontslagen als ze 32 jaar oud waren. 
Ja, dat is natuurlijk ook heel oud. 
De zaak kwam uiteindelijk bij de Europese rechter terecht.
De rechter gaf de vrouwen gelijk, in die zin dat mannen dan ook met 32 moesten worden ontslagen.
En daar had Sabena dan weer geen zin in, dus probleem opgelost.
Op papier tenminste.

Je titel of opleiding maakt je geen leider.
Leiderschap heeft niets te maken met je sociale status, je macht, je bankrekening of in wat voor huis je woont. 

Je bent een leider als je mensen kunt inspireren en motiveren om de beste versie van zichzelf te worden.
Dat kan op je werk zijn, maar ook thuis in je gezin of met vrienden. 
Goed voorbeeld doet goed volgen. 

Je mooie woorden blijven praatjes als je je geen leider VOELT en er niet naar handelt. 

Als jouw woorden en acties anderen inspireren om meer te dromen van grote doelen, meer te leren, meer te doen en meer te worden, dan ben je een leider!

Ben jij zo’n leider?
Wat houdt je tegen?

Als je een leider bent of wilt worden, is het je eerste taak goed voor je team te zorgen.

Als je mensen behandelt als objecten en je menselijkheid opzij schuift, ben je geen leider, maar een dictator.

Laat je niet als een marionet behandelen en neem je leven weer in eigen hand.

Boekbespreking over mijn boek "1000 plaatsen 1 thuis" door Thomas Lepeltak, journalist, rond 2019.

"Ik ken Jessica Larive al een aantal jaren.
Veel verhalen over deze onafhankelijke, flamboyante juriste deden de ronde in Europa en daar buiten.
Wie met het hoofd boven het maaiveld uitsteekt... 

Na een liefdeloos huwelijk liet Jessica zich door niemand de wet meer voorschrijven en leefde ze haar eigen leven zoals zij wilde.
Waarbij ze haar aandacht moest verdelen tussen haar werkzaamheden voor het Europarlement en haar kind.

Het was in een zwoele, tropische nacht op de dansvloer van een hotel in het Indonesische Sulawesi, dat ik Jessica voor het eerst ontmoette. Ik was daar als journalist - onder mijn pseudoniem Stan Huygens - toegevoegd aan een delegatie uit het Europees Parlement.
Jessica was de mooiste vrouw in dat gezelschap.
Wat een charisma en wat een krachtige uitstraling.

Jaren later belde ze mij op, om te vertellen dat zij een boek aan het schrijven was.
Een ambitie die door velen gekoesterd wordt, maar zelden leidt tot een succes.
Jessica wist me aangenaam te verrassen: de vrouw die 15 jaar als Europarlementariër in Brussel en Straatsburg werkte, heeft een goed leesbaar en boeiend werk geschreven.
De rode draad in het boek is haar zoektocht naar zichzelf en haar geluk.

Haarfijn legt ze het belang van Europa uit.
Nederland heeft de EU altijd links laten liggen en er dan ook nooit ten volle van geprofiteerd.
Ambtenaren uit Den Haag werden met een pakje brood naar Brussel gestuurd, waar de beslissingen juist bij een goede lunch in een uitstekend restaurant gemaakt werden.
Jessica heeft dat weten te veranderen.

Toch is “1000 plaatsen, 1 thuis” geen saaie bloemlezing over Europa en politiek.
We krijgen een heel interessant kijkje achter de politieke schermen.

Ook haar liefdesleven wordt openhartig behandeld.
Regelmatig gieren de hormonen en proberen beroemdheden als Fidel Castro en Valéry Giscard d’Estaing afspraakjes met haar te maken in chambres separées.
Jessica vertelde me dat Castro waardig reageerde en zei: “U moet meer uit uw hart leven.”
Giscard d’Estaing zei beledigd: ”U bent een ijskonijn.”

Ondanks alle succes dat zij behaalt en het feit dat de VVD haar terug wil hebben in Den Haag (voor een staatssecretariaat of zelfs ministerschap), weet Jessica haar bestemming niet te vinden.

Ze reist heel de wereld over, maar voelt zich nergens thuis.

Uiteindelijk geeft ze geld en status op en besluit het roer volledig om te gooien.
Typisch Jessica om haar eigen koers te varen.

In haar goedlopende Spaanse “Atalantacenter” ontvangt ze nu mensen die geestelijk en lichamelijk de batterij komen opladen.
Deze vrouw met grote innerlijke kracht, ervaring en vele diploma’s is de aangewezen persoon om anderen te helpen in hun kracht te komen.
Amsterdam, Thomas Lepeltak"

PS Sinds 2020 is het NIET MEER MOGELIJK een week op mijn Spaanse centrum "los" te boeken. Dat is nu onderdeel van mijn jaartraject.

Zou je het leuk vinden als ik je zei:"Over 10 jaar is je leven nog exact en precies hetzelfde als nu."
Nee toch?


Waarom zijn we dan zo bang voor verandering?
Soms stoppen we al onze energie in het vasthouden van de bestaande situatie.
Misschien is die situatie wel stik vervelend en akelig.
Maar ze is wel vertrouwd...

Nu pas snap ik waarom ik, na een jeugd met een agressieve vader, belandde bij een agressieve echtgenoot.
"Lekker "vertrouwd.
Vervelend of naar is immers ook vertrouwd.
Je weet in elke geval waar je aan toe bent.
Verspilde jaren.

Doe jij dat ook in je werk?

Hoe komt het dat we niet beseffen en vertrouwen dat er iets veel beters op ons wacht?
Is het angst voor het onbekende?

Precies op het moment dat jij besluit dat je een ander, beter leven wilt, begint het universum mee te werken.

Het is nooit te laat om je leven te veranderen en te zijn wie je wilt zijn.

Dan vind je het doel waarvoor je op deze planeet bent. 

Nee, ik ben geen zweefteef, ik heb het ondervonden.
Ik ben praktisch, met beide benen op de grond.

Ik heb ontdekt dat, als je verlangen groot genoeg is er geen belemmeringen zijn die je niet aankunt.

Echte verandering, of liever echte groei komt uit een diep niveau van zelfbewustzijn.
Iedereen heeft dat bewustzijn in zich.

Het is verstopt geraakt.
Het zit bedekt onder de BREINBLUBBER van al die angstige praatjes van je hoofd. 

Wil je je authentieke kracht vinden?
Forever VRIJ zijn? 
Doe dan mee aan mijn jaartraject!

Je bent door niets gebonden behalve door je overtuigingen
Je vrijheid ligt niet buiten je, maar in je.
De sleutel van je gevangenis zit aan de binnenkant.
Of vind je dat ik maar wat klets?
PS Ik heb het alleen maar over jou, niet over een ander.

We vertellen elkaar de godganse dag verhalen.
En als niemand luistert vertellen we ze aan onszelf.

Daar is helemaal niks mis mee.

TENZIJ JE ZE GELOOFT.

Hoe vaker je ze vertelt, hoe meer je ze gaat geloven.

En wat jij gelooft, gaat in je systeem zitten en is voor jou waar.

Je geeft ze macht over jou door erin te geloven.

Neem afscheid van de verhalen die je verhinderen
voluit te leven.

Neem afscheid van de verhalen die je saboteren en die je tijd, geld en energie kosten.
Dan gaan de gordijnen open en kan het licht binnenstromen!

Soms loopt het niet zo lekker in de samenwerking, of je nu leider bent of niet.
Misschien heb je wat aan mijn “werkregels.”

1.-Neem de tijd voor 1 op 1 gesprekken, plan die in. Spreek met elkaar af wat je van elkaar kunt verwachten.
Neem het voortouw en laat je zien.
De kans dat de ander zich dan ook laat zien is veel groter dan je denkt.
Zo kun je misverstanden., teleurstelling en frustratie beperken.

Doe in dat gesprek echt je best de ander te laten uitpraten.
Wacht een minuut (dat is heel lang) als je denkt dat de ander is uitgepraat.
Draai dan nog 20 rondjes met je tong in je mond... Vaak komt na die stilte pas het belangrijkste.

2.Blijf onpartijdig.
Luister naar iedereen en zoek raakvlakken.
Doe niet mee aan geroddel, hoe verleidelijk ook.

3 Zeg sorry als je een fout hebt gemaakt.
Excuses maken is veel beter dan je fout ontkennen.

4.Geef geregeld een eerlijk compliment.
Als je inhoudelijk ingaat op de prestatie, komt de pluim nog beter binnen.

5 Kies zorgvuldig je communicatiemiddel.
Voor iedere boodschap zoek je uit wat het beste werkt bij die ene collega: mailtje, app ,telefoontje, even langs lopen.

6 Geef niet op, juist niet bij collega´s met wie het lastig communicen is.
Blijf bruggen bouwen.
Focus op de overeenkomsten, niet op de verschillen. Misschien heb je wel een gemeenschappelijke hobby of allebei een kind met problemen.

Je werkt tenslotte aan hetzelfde doel.
Succes!

Vrouwen zijn daar goed in: open en eerlijk communiceren.
Tot ze de kous op de kop krijgen: je bent een bitch of lastig.

Een sterke assertieve houding wordt vaak niet gewaardeerd.
Dus gaan we ons anders gedragen. 

Soms gaan we de mannen imiteren.
Dan onderdrukken we onze vrouwelijke kwaliteiten en eigenschappen.
Soms gaan we slijmen met mannen. 
Soms lopen we met messen rond om andere vrouwen een kopje kleiner te maken.
De kantoorpolitiek is een slangennest, hoor ik dan.

Soms maak je je klein en ga je twijfelen aan jezelf.
Je vraagt je steeds maar af of je goed genoeg bent.

Misschien ga je je zelfs gedragen als “een meisje van Verkade.”
En ga je zorgen en redderen, koffie schenken en notuleren.

Soms ga je je gedragen als slachtoffer en vind je jezelf zielig, voelt je verongelijkt en onbegrepen.

Word je er gelukkig van je anders te gedragen dan je bent?

Heb je wel eens goed, mild en objectief als een buitenstaander gekeken naar jezelf en je eigen “strategieën”?
Heb je je wel eens afgevraagd of dat echt “moet”?
Of denk je dat "alleen maar”?

Word je er gelukkig van de hele tijd toneel te spelen?
Word je er gelukkig van met een masker op rond te lopen en je anders voor te doen dan je bent?
Nou, ik niet.
Jij wel?

EN HET HOEFT NIET.

Is het niet hoog tijd eens goed naar jezelf te gaan kijken, samen met een ander of alleen, hoe je uit deze vaak vicieuze cirkel kunt stappen?
Als ik het kon, kun jij het ook!

Na 8 maanden in haar nieuwe baan begon mijn cliënte Esther zich onrustig te voelen.
Ze was vol vuur en passie begonnen.

Ze voelde dat de bedrijfscultuur langzaam begon te veranderen en van inspirerend afzakte naar een beetje giftig.
Het was heel subtiel.
Lag het aan haarzelf? 
Verbeeldde ze het zich alleen maar?
Ze twijfelde. 

Ze stelde het voorzichtig aan de orde bij de nieuwe baas.
Welnee, dat verbeeld je je maar. Niks aan de hand," kreeg ze te horen.

Toch voelde Esther haar enthousiasme afnemen, ze verloor haar vuur en passie, hield haar hoofd onder de radar en begon rond te kijken naar een nieuwe baan. 

Als gepassioneerde mensen rustig worden, is het uitkijken geblazen voor de organisatie. 
Dit gebeurt niet in 1 klap.
Het is altijd een combinatie van grote en kleine dingen die langzaam het bedrijf binnensluipen.

Als de leider dit wegwuift en negeert, is het vaak einde verhaal. 
Dan zijn die eerst zo enthousiaste mensen binnen de kortste keren vertrokken.
Net als Esther.

En de leider heeft het nakijken.

Als zij/hij niet echt luistert naar het team, hun mening niet vraagt, geen nieuwe uitdagingen aanbiedt en niet zorgt dat ze hun vibe houden, heeft de leider op deze krappe arbeidsmarkt het nakijken.

Zij/hij raakt groot talent kwijt en moet het doen met middelmatigheid.

Heb jij dit ook meegemaakt? 

Beijing en omgeving zijn nog steeds een gesloten boek voor me.
Dan, na 3 dagen van 12 uur per dag vergaderen op deze Wereld Vrouwen Conferentie, komt Erica naar me toe: “Ga je mee naar de Chinese Muur? Ik kan me even vrijmaken, jij ook, ja toch?” 
Natuurlijk kan ik dat, niemand is onmisbaar.
Erica heeft een auto met chauffeur. 

Na een tijdje vraagt ze hem in het Chinees om even te stoppen. 
De man rijdt onverdroten door. 
Naar een vrouw hoef je niet te luisteren?

Ze tikt hem voor de 3e keer op de schouder en zegt nadrukkelijk:"Stop nu!"
Eindelijk geeft hij gehoor aan haar vraag.
Langs de weg zijn kleine lage huisjes. 

Ze roept een paar zinnen in het Chinees. 
Een groepje mensen komt naar buiten. 
De Chinezen beginnen te knikken en maken uitnodigende gebaren richting huisje

Ik kijk even achterom naar onze chauffeur.
Een regeringsvertegenwoordiger die hem ontsnapt en rechtstreeks contact met niet door het regiem uitgekozen mensen heeft, kan hem zijn kop kosten.
Ik heb geen medelijden met hem- hij is vast chef van de veiligheidsdienst - en ik denk niet dat hij van plan is met Erica op de vuist te gaan. 

In een hoek van de kamer liggen opgerolde matrasjes en netjes gevouwen beddengoed. 
In een andere hoek staat een kook pit met daarboven keurige rijen potten en pannen. 
Meubilair als in een poppenhuis.
Het ruikt indringend naar kruiden. 

We worden uitgenodigd te gaan zitten.
Op piepkleine krukjes.

De kamer heeft zich inmiddels gevuld met de halve bevolking van China
Ik zie uitgerekte nekken en kindjes op de schouders.
Buiten staat een lange rij mensen.

Dan begint Erica te lachen en steekt uitnodigend haar rechter blote arm omhoog. 

Wat is hier aan de hand?
Gaat ze een zwemdemonstratie op het droge geven?
Een van de Chinese dames staat op en loopt naar haar toe. 
Aait ze Erica ´s arm? 

Dan pakt ze een stuk vel tussen duim en wijsvinger, begint verschrikkelijk te giechelen, heel hoog, en laat los.
Erica lacht mee en houdt opnieuw uitnodigend haar blote arm in de lucht. 
Een tweede vrouw staat op en doet hetzelfde, alleen durft deze te knijpen in Erica´ s vel. 
Dan volgen nummer drie en vier. 

Als de vrouwen om ons heen aanstalten maken ook een knijpje in haar arm te geven, ze gaan zowaar in de rij staan, steekt Erica daar een stokje voor.

Ze zegt iets in het chinees. 
Het moet een leuke grap zijn, want iedereen begint te giechelen, met de hand voor de mond, de mannen ook. 

We gaan staan, de menigte wijkt uiteen en vriendelijk lachend en wuivend als de Koningin met haar hofdame wandelen we terug naar de auto. 

Erica slaakt een voldane zucht. “He, daar had ik me nou de hele tijd op verheugd, lekker even met gewone mensen kletsen”. 

Ik vraag wat er nou precies aan de hand was. 
“O, een van de vrouwen vroeg of ze even mocht voelen aan mijn arm, ze had nog nooit  “ stevig blank vlees” gevoeld. 
Nou en daarna vroeg ze of ze mocht knijpen, en ik zei waarom niet?”. 
Precies, waarom niet.

Dit artikel is geschreven door mijn cliente Francine Meijerink, begin september 2022
Doodeng en om dit te delen, maar ik doe het toch.
"Kwetsbaarheid maakt je mooi", Brené Brown

De afgelopen jaren waren voor mij zowel zakelijk als privé pittig. Onder het motto "vallen, opstaan en weer door", ging ik altijd door. Opgeven was geen optie, het staat (stond) voor mij als synoniem voor falen. Ook #corona heeft mijn bedrijf geraakt.

Vorig jaar had ik de stap naar Francine 2.0 gezet, met #zelfreflectie en een aantal gesprekken met lieve mensen om mij heen, waar ik ontzettend dankbaar voor ben. Ik stortte mijzelf volledig op zaken waar ik energie van kreeg. Ik noem ze nu wel mijn #nevenactiviteiten. Ging met het organiseren van diverse #events uit mijn #comfortzone. En ontdekte dat ik meer dingen leuk vind om te doen dan mijn eigen vak. Ik kreeg waardering. Dat was nieuw! Ik ging weer stralen en bloeide weer helemaal op...dacht ik.

Tot dat ik afgelopen voorjaar mijn fysieke klachten zo toenamen dat ik op een zaterdagavond - na een volleybalwedstijd - bij de Huisartsenpost zat. Mijn lichaam gaf aan, nu is het genoeg. Je hebt lang genoeg "alle ballen in de lucht gehouden". De huisarts zei uiteindelijk "Francine, je staat voor iedereen klaar, je helpt iedereen verder, je vergeet jezelf, je bent alleen al zover gekomen. Hulp vragen is niet erg". Het door mijn huisarts voorgestelde traject van traumaverwerking binnen een GGZ traject zag ik echter niet zitten. Ik weet wel wat er allemaal in de loop van de (40) jaren is gebeurd. "Ik wil vooruit en niet achteruit", zei ik tegen de arts. Al leefde ik - denk ik nu - al jaren in de verledentijd. Als...dan. Ik wilde naar leven in het nu. Ik nam de #regie over mijn eigen leven. Ik ging al dan niet gedwongen minder uren op mijn kantoor aan het werk.

Een aantal maanden hiervoor had ik via dit medium contact gehad met Jessica Larive. Ze wilde destijds graag een connectie. Ze coacht topvrouwen, vrouwen in corporate business . Ik dacht toen nog, dat is toch niet voor mij..."ik ben toch geen topvrouw en mijn bedrijf is geen corporate business".

Echter ik had met Jessica Larive een click en zij met mij, het voelde aan beide kanten vertrouwt. Ik durf(de) met haar dit traject aan. Ze woont en werkt in Spanje, ver buiten mijn eigen netwerk, dat voelde - voor dit traject - ook goed. En ondanks dat mijn jaartraject afgelopen mei is begonnen, merk ik nu al verandering. Het traject is pittig. Ik kom mezelf in allerlei opzichten ontzettend tegen. Ik laat alle emoties die erbij horen maar gebeuren. Ik durf te vertrouwen dat het goed komt en dat ik er sterker uitkom!

Het is - nu al - meer dan de moeite waard!

Op naar Francine 3.0!

Ik was me niet bewust van mijn echte probleem.
Ik voelde me onbestemd, vaag ontevreden, onrustig en dacht dat het aan concrete dingen, mensen, omstandigheden buiten me lag. 

Ik douwde dat gevoel stelselmatig weg en "vergat" het dan weer.

Als dat rotgevoel me dan weer lastig viel dacht ik: Komt door mijn man, mijn drukke werk, die knullige baas, mijn kind, mijn gezondheid, een vervelende vriendin, die zeurende buurvrouw, die jaloerse collega, mijn verstopte afvoer, de kilo's te veel, die klussen die maar blijven liggen. 
En dan ging ik daar bij tijd en wijle aan knutselen.
En voelde me weer even goed.

Mijn fulltime hobby was iedereen te veranderen.
Naar hoe ik dacht dat ze moesten zijn en denken.  
O ja, ze moesten vooral zo denken als ik.

ALS mijn man nou.....,dan word ik gelukkig.
ALS mijn baas nou....,dan word ik gelukkig.
ALS mijn moeder nou...,dan word ik gelukkig.
ALS mijn collega nou...., dan word ik gelukkig.

Mezelf veranderen, dacht ik daaraan?
Leren anders te kijken?
Op zoek gaan naar mijn innerlijke vrede en kracht?
Nee, dat kwam eerlijk gezegd niet in me op.

De onrust, de ontevredenheid begon steeds meer te knagen. 
Ik voelde me steeds meer opgejaagd en gestrest.

Een coach of mentor nemen? 
Nee, hoor, dat had ik niet nodig.
Ik kon het alleen wel af. 
Het lag immers aan al die anderen.  

Herken je dit?
Misschien een beetje?

Zit je in de gevarenzone? 
Of denk je van niet en ga je weer een opleiding volgen, op vakantie, verhuizen, verbouwen, een nieuwe relatie, misschien toch nog een kind, een andere baan?

Als je nu boos op me wordt, vraag je dan af waarom je boos wordt. 

Als je dat wilt, gaan we samen op onderzoek.
We overleggen welke stappen je kunt zetten. 
Je gaat op je dooie gemak en in je eigen tijd de lessen doen die ik je aanraad, met video's en podcasts, met lol en relativeringsvermogen. 
Elke maand hebben we een 1 op 1 coaching, waar je alles op tafel kunt leggen. 

Daarom is het een jaartraject, zodat je geleidelijk aan de nieuwe ideeën in je opneemt, integreert in je leven, je echte zelfvertrouwen (terug)vindt, transformeert naar wie je werkelijk bent. 
En gelukkig wordt, net als ik. 

En dan is er ook nog een fijne week in Spanje met anderen die hetzelfde traject hebben afgelegd. 
@francine Meijerink zei gisteren op LI: Sinds een tijdje volg ik bij Jessica Larive mijn coachingstraject.
Een prachtig mens! en tot dusver een geweldige coach! Volgend jaar ga ik naar Spanje. Samen met Jessica op naar Francine 3.0!

Investeren in jezelf om dat nare, misschien onbestemde gevoel eindelijk forever en eeuwig en altijd kwijt te raken? 
Gerichte actie ondernemen waardoor je je potentieel en je talenten ten volle gebruikt?
Niet meer BUITEN je zoeken, maar BINNEN je vinden?

Het is niet jouw taak mij aardig te vinden.
Dat is mijn taak.
"Ja, zeg, Jessica, dat is toch logisch. Nou trap je een open deur in."

O ja?
Denk eens door als je durft.
Hoeveel tijd en energie besteed je er niet aan om aardig gevonden te worden?

Daarom zeggen we JA als we eigenlijk NEE willen zeggen.
Daarom wringen we ons in allerlei bochten.
Daarom lopen we met maskers op.
Daarom doen we dingen waar we helemaal geen zin in hebben. Daarom houden we onze mond, terwijl we eigenlijk ons duidelijke zegje willen doen.
Daarom zijn we perfectionist.
Daarom zijn we pleaser.

Nou, ik ben er mooi mee opgehouden.
Ik vind toch ook de hele wereld niet aardig?
Moet de hele wereld dan wel mij aardig vinden?
Nou, dan!

Natuurlijk vind ik het fijn als je me aardig vindt.
Absoluut.
Dat is een heerlijk cadeautje.

Maar ik ben er niet meer afhankelijk van.
Dat is het verschil.

Omdat ik eindelijk mezelf aardig vind, hoef ik het niet meer bij jou te halen.
En ik kan gewoon mezelf zijn.

Kartonnetjes had ik altijd bij me als ik een spreekbeurt moest houden.
Met steekwoorden.
Een paar zinnen.
Cijfers.
Voorbeelden van EU projecten uit de regio.
Dat soort dingen.

Zonder mijn kartonnetjes zou ik door de mand vallen.
Dat wist ik zeker.
Dan ziet iedereen dat ik dit niet kan.

Daarom bereidde ik me altijd extreem goed voor.
Nee, ik was absoluut geen control freak, hoe kom je er bij.
Herken jij dat?

Om 1800 sprong ik in mijn auto, veel eerder kon ik niet weg uit de Brusselse stemzaal.
Op weg naar De Groene Kip in Heiloo of Het Zwarte Schaap in Groningen.

Mind you, zonder Tom Tom. Wel wegenkaarten, stadsplattegronden.
En mijn kartonnetjes.

Stilstaan tussen Brussel en Antwerpen.
Gesneden half bruin en een appel op de passagiersstoel.
En met een beetje geluk een flesje water.

Meestal was ik net op tijd om lippenstift op te doen, mijn haar te kammen, een plas te doen en nog een snelle kop koffie te krijgen.

Tot die keer.
Teveel opstoppingen.
De Kwakende Kikker in Alphen a/d Rijn was onvindbaar.
Een lieve fietser die mijn wanhoop zag, was voor me uit gereden.
Ik wil nog steeds trouwen met die man. 

38 Minuten te laat kwam ik binnen hijgen.
Verwijtende gezichten.
Geen koffie.
Meteen beginnen.

Waar waren mijn kartonnetjes?
In de auto, die op10 minuten lopen geparkeerd stond.

Dit was het moment van de waarheid, besefte ik.
Na 11 jaar en drie maanden zouden ze ontdekken dat die Larive een bedrieger was.

Ik begon en gooide mijn glas water om.
Toch groeide mijn zelfvertrouwen.
Goh, het ging eigenlijk best goed.
Nee, ik kwam niet met voorbeelden over EU steun in de regio.
Ik geloof niet dat ze dat misten.

Zonder kartonnetjes werd ik steeds enthousiaster.
Je kunt dan zo lekker met je armen maaien.

Sindsdien had ik, alleen voor de zekerheid, nog maar een 1 kartonnetje bij me.

Heb jij ook ontdekt, omdat het opeens moest, dat je veel meer kunt dan je dacht?

Natuurlijk ben je het niet altijd eens met elkaar. Hèhè.
In vele gevallen is dat zelfs uitermate gezond.
Zelfs het leiderschap ter discussie stellen kan helemaal geen kwaad. Zolang de discussie maar respectvol is.

De effectiefste teams schromen niet om het met elkaar oneens te zijn. En hun diverse opinies aan elkaar te toetsen. En naar elkaar te luisteren.

Klinkt zo logisch. Maar is de praktijk bij jouw organisatie of bedrijf ook zo?

We zijn behoorlijk geconditioneerd om te denken dat iedereen het altijd met iedereen eens moet zijn.
En als je dat dan niet bent en je mond opentrekt ben je "een troubleshooter", een bitch of agressief.

Het slechtste wat een bedrijf kan doen is een leider steunen die zich omringt met Ja knikkers.

Is jouw werkomgeving veilig genoeg om je mening te durven geven en tegen de stroom in te zwemmen?

Ik kom van ver
Kon dat dan.
Het ene ogenblik is alles goed en veilig.
Het volgende moment loop je rond als in een aardbeving.

Hij laat niets van zich horen, komt ook geen spullen halen.
Na tien dagen bel ik hem op: ” Je hebt een kind, hij moet je zien.”

Hij komt tot de voordeur.
Nathan wordt van mijn armen in de zijne overgeheveld als een pakketje.
Hij kijkt me niet aan.

Ik zie Franse Claire in de auto zitten, teer en fragiel, elegant..
Ik wil hem krabben, z´n hele gezicht open krabben, dan mag Claire de bloederige strepen verzorgen.
Ik wuif naar haar.

Weken later worstel ik om de deur open te krijgen met een slapende baby in mijn armen.
De treinreis naar mijn ouders in Amstelveen was vermoeiend.
Een doordringende stank van hete olie slaat me in het gezicht.

Dan weet ik het.
Hij komt niet meer terug.
Hij zal me niet met tranen in de ogen om vergiffenis smeken: “Jij bent mijn liefste, kun je me vergeven?

Samen hadden ze fondue gegeten.
Ons maal, in ons huis.

Mechanisch zet ik de tuindeuren open tegen de penetrante olielucht.
In de donkerte van de kleine stadstuin zie ik witte vlekken wapperen.

Natte lakens dansen aan de lijn.
Dan huil ik voor het eerst in weken diep van binnenuit, ik brul.

Woedend ruk ik de lakens van de lijn, smijt ze op de grond, draai m´n hakken er in rond, scheur ze in stukken, snuit er driftig m´n neus in, prop ze in de vuilnisbak.

Ik heb geen idee hoe het verder moet.

Voor je vakantie?
"In deze autobiografie in romanvorm "1000 plaatsen 1 thuis" beschrijft Jessica Larive openhartig haar roerige leven.
Nadat haar vader is vermoord in Nederlands Indië keert ze met moeder en broertje terug naar Nederland.

Na een bizarre en eenzame jeugd verruilt ze op haar twintigste haar flamboyante jeugdliefde voor een veilig huwelijk.
Ze vertrekt met haar man naar Angola en het Midden Oosten en voltooit vanuit het verre buitenland haar rechtenstudie als verzet tegen de haar opgelegde traditionele rol. In Beiroet krijgt ze haar kind.

Als haar man met de Noorderzon vertrekt, moet ze met een nog niet gebruikte bul en een peuter van anderhalf zelf de kost verdienen.
De lezer leeft mee met haar strijd als alleenstaande moeder in de jaren zeventig en maakt mee hoe ze elf jaar later in het Europees Parlement wordt verkozen als Europarlementariër voor de VVD.

Ze moet haar eigen plek veroveren in een mannenbolwerk vol politieke intriges. En dat in een tijd dat werkende moeders in topfuncties zeldzaam zijn.

Ze ontmoet vele groten der aarde, zoals de Dalai Lama, Fidel Castro en Richard Gere, reist de halve wereld af en beleeft intrigerende avonturen in Guatemala, India en Tibet. Ook de VN wereldvrouwen conferentie in Beijing met Erica Terpstra passeert de revue.

Ze heeft forse kritiek op de Europese ommezwaai van Frits Bolkestein.
Dit boek geeft veel meer dan een klein kijkje in de Europese keuken en de politiek.

Vijftien jaar lang werkt ze met passie in het Europees Parlement en houdt zich o.a. bezig met vrouwenrechten,
mensenrechten, sociaal beleid, onderwijs, cultuur, economie en de Europese munt.
Ze raakt verwikkeld in een schandaal en maakt zich zorgen over het steeds kleiner wordende draagvlak voor de Europese samenwerking.

Ze ontmoet haar jeugdliefde opnieuw en begrijpt niet waarom ze er met de mannen in haar leven steeds opnieuw een potje van maakt.

Ze begint zich steeds vaker af te vragen of ze het roer niet volledig om moet gooien.
Geld, status, macht, roem, mannen, het voldoet voor haar niet meer.
Het is ontoereikend.
Er moet meer zijn, veel meer.

In 1998 laat ze de klaarstaande zetel in de Tweede Kamer aan haar neus voorbijgaan met een beloofd zicht op een positie in de regering, evenals een hoge baan als Europees ambtenaar of als burgemeester.

Ze besluit alle schepen achter zich te verbranden, stapt eind1999 uit de politiek en gaat op zoek naar haar bestemming.
Ze vertrekt naar Spanje.

Ze heeft een droom en daar gaat ze voor.
De lezer maakt mee hoe ze totaal opnieuw begint en haar grote droom realiseert.

Jessica omschrijft in haar boek haar zoektocht naar het ‘echte” en naar zichzelf.

"Wie voor zichzelf een vreemde is, kan geen thuis vinden. Waar zij ook zoekt".

NATUURLIJK MOETEN FOUTE MANNEN WORDEN AANGEPAKT, MAAR VOOR DE REST DENK IK: MAAK VROUWEN WEERBAAR­DER'
Annemarie Van Gaal is een vrouw die staat voor verantwoordelijkheid nemen.

Over de #Me­Too-beweging: "Die gaat naar mijn smaak te ver. Natuurlijk moeten foute mannen worden aangepakt - dan heb ik het over machtsmisbruik, aanran­ding of verkrachting - maar voor de rest denk ik: maak vrouwen weerbaar­der. Te beginnen op de basisschool. Leer meisjes daar al een weerwoord te geven. Het zijn geen buitenaardse we­zens die op je af komen en bezit van je nemen, het zijn gewoon brutale man­nen. Reageer moedig en ga door met je leven. Besteed er niet al je tijd en energie aan. Dat is zonde."

'ALS JE EEN DICKPIC KRIJGT, HANG DE FOTO DAN OP HET PRIKBORD MET DE NAAM VAN DE AFZENDER ERONDER. DAT ZAL HEM LEREN'

"Als het om kleine dingen gaat, een foute opmer­king of een arm om je schouders, dien de man in kwestie dan van repliek en flikker het daarna over je schouder.

'SLACHT­OFFERSCHAP KOST VEEL TE VEEL ENERGIE'
Nee, ik bagatelliseer dit soort zaken niet, maar ik heb er moeite mee als ge­beurtenissen van dertig of veertig jaar geleden worden opgediept. Blijf niet in de slachtofferrol steken, is mijn advies. Dat is misschien wel het geheim van gelukkig ouder worden: verval niet in de slachtofferrol.

Dat gebeurt in de huidige maatschappij veel, te veel men­sen vinden zichzelf zielig. De tijd en moeite die je daarin steekt, zou je moe­ten gebruiken om dingen voor jezelf op te lossen en beter te maken.
Slacht­offerschap kost veel te veel energie."

Ieder heeft een reis met het doel de schoonheid van binnen te ontdekken.
Welke bezigheden  resoneren met mijn hart, voelen dus goed?
Wat past echt bij me?
Wat beroert en ontroert me?
Wat zijn mijn diepste drijfveren?
Wat is mijn passie, mijn werkelijk verlangen, waar word ik gelukkig van?

Wil ik door bezieling en passie worden uitgetild boven eigenbelang en zelfbehoud?
Wil ik me laten gebruiken voor iets groters dan mezelf?

Wil ik dat het gaat waaien in mijn hart?

Hoe wil ik mijn leven invullen?

Daarvoor wil ik luisteren en stil zijn en mezelf serieus nemen.
Ik vertrek van binnenuit.
Ik ben stil.

Ik zet mijn antennes op iets hogers dan mezelf, dan denk ik aan wat ik in de wereld wil doen en wat ik wil zijn.

Ik ben duidelijk en niet bescheiden.
Ik denk niet aan praktische beperkingen.

Er bestaat geen gelukkiger mens dan die zijn eigen melodie mag zingen.

Waarom krijg je die baan niet?
Je weet zeker dat je geschikt bent voor die baan.
Maar waarom krijg je hem dan niet?

Het laat een vervelend gevoel achter.
Je belt en vraagt om de reden.
In 9 van de 10 gevallen krijg je geen of een nietszeggend antwoord.
In de 2 gesprekken die je met ze hebt gevoerd liep het toch zo lekker? "Ja, je was de 2e maar die ander had net meer ervaring of paste beter in het jonge dynamische team."( Pardon, bedoelt u dat ik te oud ben, ik ben 32....)

Nou was ik maar een piepklein baasje.
Ik had een budget voor drie assistenten.
Tenminste, dat vond ik.
Sommige collega´s hadden voor hetzelfde geld 6 PA´s (Personal Assistant).

Natuurlijk nam ik principieel alleen maar vrouwen aan.
Zo´n PA- baan bij een politicus in Brussel was erg geliefd als opstap naar meer.

Ik had al een paar keer iemand ingewerkt.
Kost veel tijd.
En als ze dan eindelijk, zo na een jaar, het klappen van de zweep kenden, trokken ze weer verder.

Dus ik begon te selecteren op de minder ambitieuze vrouwen. Misschien doe ik het werk wat ik nu doe -ambitieuze vrouwen naar hun top helpen- wel uit schuldgevoel...:)

Ik had zo mijn trucjes.
We zaten met zijn vieren in een klein kantoortje.
Tijdens zo´n gesprek vroeg ik de anderen koffie in de kantine te gaan drinken.
Dan liet ik ze mij bellen, terwijl ik zorgde in een andere hoek van het kantoortje te zijn en de sollicitant voor mijn bureau zat.
Nam ze de telefoon op of liet ze hem hulpeloos rinkelen? Wat zei ze bij het opnemen? Hoe handelde ze het gesprek af?
Mijn assistenten speelden dan aan de telefoon graag een lastige lobbyist die zich niet liet afschepen of een Franse kernenergie deskundige die alleen maar Frans sprak.

Iedere sollicitant had een universitair diploma - vaak Europese studies- en sprak een paar talen.
Dus daarop kon ik niet selecteren.

Uiteindelijk nam ik ze aan als ik ze aardig vond en dacht dat ze in het kleine team pasten.
Zo simpel was het.
Vaak vroeg ik bij twijfel Heleen, hoofd van mijn kantoor die 9 jaar bij me is gebleven, even mee te praten en volgde dan haar advies.

Ik weet nog dat er eentje was die in vuur en vlam stond voor het verzamelen van peper -en zoutvaatjes. Die nam ik niet aan.
Een ander die razend goede ideeën had voor benadering van de pers nam ik wel aan. Ze presteerde niets.

En als de "afgewezenen" dan belden om te vragen waarom ze de baan niet hadden gekregen, stond ik meestal met mijn mond vol tanden.
Ik wist het gewoon niet. Ik had mijn gevoel gevolgd, maar hoe leg je dat uit?

Niemand kan alles.
De sterkste business drijft op zijn slimste mensen- niet op 1 persoon.

Sterke leiders hoeven niet het laatste woord te hebben.
Integendeel, ze luisteren naar het team, stellen de goede vragen, en geven iedereen de kans zijn/haar zegje te doen.

In plaats van alles zelf te doen, vinden ze mensen om het beter te doen dan zij.
Als ze die gevonden hebben doen ze een stapje terug en focussen op hun kracht, zoals het team leiden en de toekomst van het bedrijf plannen.

Grote leiders zijn geen betweters die de ander de loef wil afsteken.

Ze geven het toe als ze ongelijk hebben en willen oprecht leren van anderen.

Uiteindelijk gaat het ze er niet om de slimste te zijn.
Het gaat ze erom een team te bouwen met de intelligentste en beste mensen die ze kunnen vinden.

Het gaat ze erom hun mensen te inspireren om in het onmogelijke te geloven.

Vind jij Ivana Trump een succesvolle vrouw?
De ex-vrouw van Donald Trump, Ivana Trump, is op 73-jarige leeftijd overleden. De vrouw staat vooral bekend omwille van haar turbulente relatie met de voormalige president en de vechtscheiding die volgde. Maar wie was ‘de vrouwelijke Donald Trump’?

“Onze moeder was een ongelooflijke vrouw - een kracht in het bedrijfsleven, een atlete van wereldklasse, een stralende schoonheid en een zorgzame moeder en vriendin. Ze was een overlever. Ze vluchtte voor het communisme en omarmde dit land. Ze leerde haar kinderen over doorzettingsvermogen en hardheid, medeleven en vastberadenheid. Ze zal erg gemist worden door haar moeder, haar drie kinderen en tien kleinkinderen.” Zo maakten Donald Junior, Ivanka en Eric donderdag het overlijden van hun moeder bekend.

Het merendeel van haar leven stond ze bekend als mevrouw Trump maar eigenlijk werd ze in een klein Tsjechisch dorp geboren als Ivana Zelníčková. Om aan de communistische levensstijl te ontsnappen, ging ze een schijnhuwelijk aan met een Oostenrijkse ski-instructeur Alfred Winklmayr. Het platonische huwelijk hield een jaar stand, net lang genoeg om in 1972 de Oostenrijkse nationaliteit te verwerven.

Toen ze in 1976 samen met enkele andere modellen aan het werk was in New York City, botste ze er op vastgoedmakelaar Donald Trump. Tegen april 1977 waren de twee getrouwd. Zij werd een intrinsiek onderdeel van de Trump-onderneming. Ze was betrokken bij de Trump Tower, de renovatie van het Grand Hyatt hotel en de constructie van het Trump Taj Mahal casino in Atlantic City.

De Trumps leken elkaar goed in evenwicht te houden. Ze werd omschreven als een charismatische carrièrevrouw - de vrouwelijke Donald Trump. Ronald en Nancy Reagan behoorden tot hun kennissenkring. Tot er een abrupt einde aan kwam in 1989. Op de skilatten in Aspen kreeg Ivana lucht van de affaire van haar echtgenoot. Het was de vijftien jaar jongere Marla Maples die zichzelf kwam voorstellen aan Ivana. “Hallo, ik ben Marla. Ik hou van uw echtgenoot. En jij?” Het kwam tot een ouderwets handgemeen tussen de vrouwen.
Ivana wandelde uiteindelijk weg met 14 miljoen dollar, een villa met 45 kamers, een appartement in Trump Plaza en een maand per jaar mag ze Donald’s buitenverblijf Mar-a-Lago gebruiken.

Ivana bleef niet bij de pakken zitten. Ze startte een modelijn met kleding, juwelen en andere schoonheidsproducten die vooral via teleshopping verkocht werden. Ze schreef ook verschillende boeken over de liefde en over opvoeding. Ze presenteerde ook het reality programma ‘Ivana Young Man’, waar een vrijgezelle dame op zoek gaat naar een jongere man.
In 2008 trouwde ze een vierde maal. Deze keer met de Italiaanse acteur Rossano Rubicondi. Zij was op dat moment bijna 60, hij amper 35.
Ivana stierf in juli 2022 73-jarige leeftijd.. BRON: Nina Bernaerts, Nieuwsblad.

Hoe weet ik wat ik weet?
(Oftewel: waarom zou jij als vrouw die het onderste uit je kostbare leven en je werk wilt halen, met mij samenwerken)

1.Omdat ik - jaren als alleenstaande moeder- heb gewerkt als jurist, heb ik de "witte mannen cultuur" goed leren kennen.
Ik heb geleerd er mee om te gaan zonder omver te worden geblazen.
Zonder mezelf te verloochenen.
Jij hoeft niet door al die ellende en valkuilen heen als we gaan samenwerken

2. Ik heb een boek geschreven over mijn leven, waardoor ik vanuit de helikopter naar mezelf kon kijken. Daar heb ik veel lessen uit getrokken die ik weer op jou overbreng.

3.Ik ben vijftien jaar lid van het Europees Parlement geweest.
Daar zette ik me in, naast financiën, economische zaken en onderwijs, voor de positie van de vrouw.
Wij waren (en zijn) HET STAPHORST VAN EUROPA.
Nu is dat niet meer in wetgeving, maar wel in mentaliteit.
Ik leer je daarmee constructief en efficiënt om te gaan.

4.Daarna heb ik me omgeschoold en ben yoga-meditatie- coaching- en persoonlijke ontwikkeling leraar geworden.
Die studies hebben me alles geleerd wat ik veel eerder had moeten weten.
Dan was ik een stuk beter, efficiënter en gelukkiger geweest in mijn werk. Met veel meer lol en minder stress.
Ook dat zal ik jou overbrengen.

Zodat je de valkuilen waar ik jarenlang in ben gedonderd kunt vermijden.
Zodat je in jezelf gelooft en niet meer bang bent (zoals ik was) om door de mand te vallen.
Zodat je in snel tempo en zonder al die kramp in je buik je doelen zult bereiken.
Voila.

Je bent goed genoeg
"Toen ik in 2014 het aanbod kreeg om hoogleraar te worden, heb ik dat twee jaar afgehouden”, zei Ellen Laan, de onlangs overleden baanbrekende seksuoloog.
Ze gaf uitleg: "Omdat ik mezelf niet goed genoeg vond.
Laat het maar over aan mensen over die het echt kunnen, hoorde ik mijn vader in mijn hoofd zeggen.”

Herken je dit?
Laat je kansen lopen uit angst om door de mand te vallen?

Ik deed dat wel.
Tot ik na veel schade en stapels schande geleerd had dat ik goed genoeg was.
Mijn privé leven en mijn carrière kwamen tot bloei.

In mijn jaartraject ruim je je BREINBLUBBER op.
Met mijn coaching ga je jezelf ontdekken en je werkelijke verlangens.
In de week op mijn Spaanse centrum leer je ontspannen en weer plezier in je leven te krijgen, met echt zelfvertrouwen, een glimlach van binnen en zelfliefde- dat geen afbladderend vernisje is.

Dan laat je je niet meer tegenhouden door verdekte discriminatie.
Dan neem je gemene opmerkingen niet meer persoonlijk.
Je weet zelf immers wat je waard bent.

Je denkt:" Dat gedrag en dat gekonkel, ook van vrouwen(!) zegt meer over de ander dan over mij.
Ik ben bezig met mijn doel en laat me door dat geneuzel niet afleiden. Ik laat me daardoor mijn macht niet afpakken. Ik kijk wel mooi uit."

Wat houd je tegen?

Geld? Dat heb je er zo uit met je volgende promotie.
En hoeveel vind jij het waard je tot je dood niet meer miezerig over jezelf te voelen en in je kracht te staan?

Tijd? Hoeveel tijd voor jezelf vind jij jezelf waard van de 4400 minuten per dag? Toch wel 150 minuten per WEEK?

STAPHORST VAN EUROPA
Na 10 jaar werken als internationaal jurist en 15 jaar als Europarlementariër heb ik alle carrière schepen achter me verbrand en ben op de bonnefooi naar Spanje vertrokken.
Op zoek naar het geheim van het leven.

Vijf jaar lang heb ik studies gedaan die met yoga, coaching en persoonlijke ontwikkeling te maken hadden.
Zwaarder dan de hele rechtenstudie!
Ik heb het geheim van het leven ontdekt.

Daarna heb ik in Spanje een centrum opgericht om mijn geheim te delen met meer dan duizend Nederlandse en Vlaamse vrouwen (en een enkele man) die een week mijn gast waren.
Met velen heb ik nog steeds contact.
Ze staan in hun kracht.

Toen Corona daar een stokje voor stak heb ik de B.V. Gelukacademy opgericht.
Nu richt ik me alleen op vrouwen die al een prettige baan hebben en ambitie hebben om hun volle potentieel te gebruiken, zichzelf te zijn zonder masker, met erkenning en voldoening door te groeien, impact te maken en, als zij dat willen, in zelfvertrouwen door te stoten naar de top. Vrouwen die een verschil willen maken.

Om dat te bereiken bied ik je een jaartraject aan met een prachtige online training die je op je gemak in je eigen tijd kunt doornemen.
Daarnaast krijg je elke maand een 1 op 1 coaching. En tenslotte kom je een week hier in Spanje.

Ons land was het STAPHORST VAN EUROPA in wetgeving.
Nu "alleen nog" in mentaliteit.
Om daarmee om te gaan moet je stevig in je schoenen staan.
Op het schoolplein, op je werk en zelfs met je vrienden en familie.

Als je besluit in jezelf te investeren in tijd, energie en geld
ga je privé en in je werk knallen!
En het mooie is: je kunt meteen beginnen.

Verborgen talenten en potentiële leiders kunnen gemakkelijk verborgen blijven en ondersneeuwen.
Misschien zit je in een businessunit die ver van het hoofdkantoor afstaat.                   

Of je bent stilletjes, dringt jezelf niet op de voorgrond en je denkt overschaduwd te worden door krachtiger persoonlijkheden.
Terwijl je toch uitzonderlijk goed presteert in je functie, effectief samenwerkt, een uitgebreid netwerk hebt en veel informele invloed onder je collega´s.

Toch voel je dat de meeste mensen geneigd zijn diegenen te erkennen, belonen en promoten die uiterlijk en in gedrag op hen lijken.

Geef de moed niet op.
Heb je er wel eens aan gedacht een coach te nemen?
Ik geef je visie, structuur, focus, ondersteuning, feedback, zekerheid.
Zodat je betere keuzes maakt.

Jij bent dat "verborgen talent" en juist jij als individu hebt ( nog niet) dat promotie pad doorlopen. 
Je bent nog te veel onzichtbaar.

Maar wie durft te geloven in mijn onconventionele proces gaat doel treffen!

Ik was tweedejaars student rechten.
De lol kon niet op.
Een collegezaal had ik niet vaak van binnen gezien.
Ik tenniste 10 uur per dag, bijna prof.

Toen, op mijn brommer op weg naar de zoveelste tenniswedstrijd, knalde ik tegen een dronken autobestuurder op.
Ruim een jaar ziekenhuis, daarna revalidatiecentrum.

Tot de artsen me vertelden dat ik nooit meer zou kunnen lopen en me wegstuurden in een rolstoel.

In die tijd had niemand me moeten vertellen dat deze ervaring "goed voor me was."

Uiteindelijk bleek deze tijd een zegen te zijn.

Ik had geleerd mijn angsten te confronteren.

Plat liggend in bed, had ik alle tentamens gedaan.
Met een scherm om het bed- op zaal met 25(!) andere vrouwen, kwamen de professoren tentamens afnemen.
Wel eens gezakt, maar ook vaak geslaagd.

De relatie met mijn ouders werd beter.
Slechter kon niet.
Ik genoot van dat nieuwe contact en we konden veel rechtzetten.

Ik leerde levenslessen van al die vrouwen op zaal. En heel veel over mannen...

Ik leerde niet zielig te zijn en door te zetten.

Ik leerde dat in een rolstoel zitten geen ramp is en ik snapte wat mensen met een handicap nodig hadden.
Die kennis gebruikte ik later in de politiek.

Twee jaar later behaalde ik mijn doctoraal, lopend.

Hoe zou ik zonder dat ongeluk, toen mijn man met de noorderzon vertrok, voor mijn baby hebben kunnen zorgen?
Door tennisballen te verkopen?
Zou ik zonder dat ongeluk die prachtige banen die mijn leven hebben verrijkt gehad hebben?

Heb jij ook rampen meegemaakt die je achteraf voor geen goud had willen missen?

Ga eens buiten je comfort zon. Doe iets geks!
Geen groei in de comfort zone, dat weten we best.
Waarom blijven we er dan hangen?

Omdat het er zo warm, gezellig en vertrouwd is.
Natuurlijk, daarom noemen we het comfort zone.

Maar je wilt toch ook groeien?
En impact maken.
En invloed hebben.
En meer betekenisvol werk.
En erkenning.

Dan is het tijd buiten de lijntjes te kleuren.
Dan doe of zeg jij iets dat je normaal niet doet.
Dan zeg je dat je die promotie of opleiding wilt.
Dan...Ja, dat!

Vanmorgen vertelde iemand me dat ze, na een afwijzing door haar manager, naar de directeur was gestapt.
Dat had ze haar manager wel verteld.

Ze nam een risico, kleurde buiten de lijntjes.
Met in dit geval goed resultaat.
En als zoiets minder goed uitpakt, ga je dan dood?

Buiten je routine gaan is hard werken.
Losbreken uit gewoontes is hard werken.

Iris van Bennekom, die al 35 jaar in de zorg werkt en nu Voorzitter is van het College Specialismen Verpleegkundige vertelde me:
"Vrouwen moeten wel geholpen willen worden.
Lange jaren heb ik geobserveerd hoe velen niet geholpen willen worden.

Als puntje bij paaltje komt deinzen ze terug voor die grotere stoel.
Ze zijn bang uit hun sociale comfort zone te komen.
Vaak onbewust zijn ze bang er niet meer bij te horen.
Familie, oude schoolvriendinnen die een mening over je hebben..."

Ik snap dat wel.
Voor een stukje is het afscheid nemen.
Ik denk dat iedereen dat wel herkent.
Het voelt alsof je gewonnen en verloren hebt.

In mijn 2e baan keek ik vaak verlangend naar de gezelligheid van ex collega´s waarover ik nu "de baas moest spelen."
Ja, geen groei in de comfort zone, geen comfort in de groeizone.

Maar weet je, die groeizone wordt na een tijdje weer comfort zone en dan kun je weer prima omgaan met die oud collega´s.
En familie en vrienden raken ook gewend aan je nieuwe status.

Als je het 1 keer hebt aangedurfd is de volgende keer makkelijker.
Tenminste, zo werkte het bij mij.

Soms moet je even volhouden, maar dan heb je ook wat...
Gemiddeld levert 9x NEE me 1 JA op.

Zo was het ook in het Europees Parlement.
Ik heb altijd Europa concreet willen maken voor de burger.
Europees paspoort, Europese nummerplaat, een programma voor studenten.
Want Europese kaas, melk en eieren hadden we genoeg, maar geen Europese burgers. 

Wel varkens.
Iedere Nederlander kon met zijn eigen varken wandelen.

Europees paspoort en nummerplaat vinden we nu heel gewoon.
Het Erasmus studentenuitwisselingsprogramma kent iedereen.
Ben ik best trots op.

Na 9x NEE kreeg ik toch een JA.
Dus hou even vol.
Wees blij met je NEE´s.
Ze brengen de JA steeds dichterbij.

Ben jij er ook zo een die wil dat je kind een dikke jas aantrekt omdat jij het koud hebt?
Je kind roept vertwijfeld: "Maar ik heb het niet koud, echt niet!"
En jij gooit er nog een sjaal tegenaan.
En een pet.

Of je geeft een etentje en verzint je menu.
Dat wordt dan krabcocktail, omdat je daar zelf gek op bent en onbewust denkt dat de anderen daar ook blij mee zijn.

Het zijn vaak je eigen gedachten die je in het hoofd van een ander stopt.

Dat wordt pas echt vervelend als je gedachten negatief over jezelf zijn

Want dan denk je dat je baas je irritant vindt.
Dan denk je dat je man je niet aantrekkelijk vindt.
Dan denk je dat je vriendin je egoïstisch vindt met je verhalen.
Dan denk je dat je buurvrouw je raar vindt of een ontaarde moeder.

Dan denk je dat "ze" je onaardig of een bitch vinden.
Of slordig of .....

Het is wel een goede manier om je eigen gedachten te ontdekken.

JE KIND GELUKKIG.
HOE DAN?

Toen mijn man een mooi aanbod voor een baan in Luxemburg kreeg, aarzelde ik geen moment.
Ik zei mijn goede baan in Brussel op en ruilde mijn pensioenrechten in voor cash.

Want...ik ging eindelijk een goede moeder worden!
Ik ging er altijd zijn, het huis gezellig maken, lekker koken.
En met dat pensioengeld mooie nieuwe meubels kopen.

Het werd een lijdensweg.
Het paste niet bij mij.
Misschien wel bij jou, maar niet bij mij.

Ik werd kribbig en boos.
Gefrustreerd en verdrietig.

Na drie maanden vroeg "een kleine delegatie" om een gesprek.
Ik was net bezig met mijn tweewekelijkse zelfopgelegde taak: de ramen zemen.
Man en kind wilden met me praten.

"Mamma, waarom ga je niet weer een baan zoeken?
Vroeger was je zo leuk en blij."
Ze aarzelde:" En nu ben je kattig. Zo vind ik je niet meer lief."

Mijn man deed ook een duit in het zakje. " Schat, laten we een schoonmaakster nemen en ga jij lekker weer werken.
Iedereen blij.
Een au pair is ook geen slecht idee."
Mijn kind knikte enthousiast.

Ik voelde me beledigd.
Maar ook opgelucht.

Uiteindelijk heb ik hun dringende advies opgevolgd.
En iedereen was weer gelukkig...

Het beste wat je als moeder voor je kinderen kunt doen, is jezelf gelukkig maken.
Dat werkt duizendmaal beter dan zo je best te doen hen gelukkig te maken.

Als jij nou laat zien hoe jij jezelf gelukkig houdt, kunnen zij van jou jou leren hoe je dat doet en zichzelf gelukkig maken.
Twee vliegen in een klap.

Als mijn moeder gelukkig was geweest, zou ik niet zo´n rot jeugd hebben gehad.
Dus ik had het kunnen weten...

Zijn je kids het je waard om in jezelf te investeren?
Is je relatie dat waard?
Ben jij het waard?
Ja toch?!

Ga op zoek naar wat je gelukkig maakt!
Ga op zoek naar wat het doet waaien in je hart.

Zoek die kracht, die innerlijke vrede, dat geluk dat IN JE leeft maar onder het stof zit.

Je kinderen ( en partner) zullen je daarvoor dankbaar zijn.

Ik wil je daar graag bij helpen. 

PS Ik heb alleen dikke spijt dat ik die pensioenrechten heb afgekocht...

Ik kreeg er tranen van in mijn ogen.

Dit schreef Petri Zandijkin juni 2022 in een aanbeveling bij mijn profiel op LinkedIn.
"Heeft die vakantie wéér niet geholpen om het allemaal anders te doen?
Blijf je tegen dezelfde dingen aanlopen in je werk, maar voel je diep vanbinnen dat het anders moet kunnen?

En dat je het ook anders WILT?
Omdat er zó veel meer in je zit dan er nu uitkomt en je pas echt gelukkig zou zijn als je je ten volle kunt ontplooien?

Boek dan vooral géén nieuwe vakantie, maar een reis naar binnen, bij Jessica.
Ik kan haar van harte (en vanuit mijn hart) aanbevelen.

Jessica heeft als geen ander de kennis en ervaring om je naar je persoonlijke bestemming te brengen.
Ze heeft ècht interesse in jou, je doelen en wat je hindert om die te kunnen bereiken.
Ze is stevig en mild tegelijk en laat er geen gras over groeien.

Je moet direct aan de slag, maar niet zonder haar persoonlijke steun en begeleiding.
Ze is er voor je.
En dat is precies wat je nodig hebt!

Geen mooie verkooppraatjes, maar what you see is what you get.
En wat je krijgt, is misschien wel meer dan je hoopt of verwacht.

Ik ben sinds 2 weken gestart met Jessica's workshops en pluk daar nu al de vruchten van.
Jessica heeft mij over een dood punt heen geholpen en mijn trein weer aan het rijden gekregen.
Met inzichten die ik maar wat graag eerder in mijn leven had gehad, maar waarvoor het nooit te laat is.

Als je het wilt èn gemotiveerd bent, dan helpt Jessica je gegarandeerd verder.
De reis met haar naar binnen brengt je naar de mooiste bestemming. Daar kan geen vakantie tegenop! "

NIEMAND VOND ME AARDIG
Mijn moeder vond me een egoïst.
Mijn vader was dood.
Mijn stiefvader vond me een weerzinwekkend kind.

De kinderen op school voelden feilloos mijn behoeftigheid aan en gingen me pesten.

Zooooo verschrikkelijk graag wilde ik dat "ze" me aardig vonden.
Daarvoor wrong ik me in alle bochten.

Het lukte me niet.
Niemand vond me aardig .

Ik snakte ernaar.

Daarom werd ik heel "lief" en behulpzaam.
Daarom ging ik heel hoge cijfers op school halen.
Daarom kocht ik van mijn karige zakgeld snoepjes om op school uit te delen.

Het hielp niet .
Niets hielp om aardig te worden gevonden.

Ik was een slim kind en ontwikkelde strategieën.
Ik ontdekte dat een grote mond hebben en van me af meppen, wel eenzaam maakte maar effectief was.
En eenzaam was ik toch al.

De strategie van heel goed op school zijn, hield ik erin.
Als enige uit een klas van 52 kinderen ging ik naar het Gymnasium en daarna naar de Universiteit.

Ik ontdekte nog een goedwerkende strategie: ZIELIG zijn.

Ik deed net of ik doodging van de buikpijn, maakte mijn ouders radeloos en mijn prima blindedarm werd er uit gehaald.
Dat leverde weken aandacht op.

Zo improviseerde ik er op los.
Een ongeluk op de brommer leverde me een jaar lang aandacht in het ziekenhuis op.
Ik kon dat flink uitsmeren daarna, door nog pijn te hebben en mank te lopen.

Natuurlijk was ik me daarvan allemaal niet bewust.
Nu wel.

Als je je niet BEWUST wordt van je strategieën uit je jeugd, blijf je ze levenslang gebruiken.

Terwijl ze allang niet meer effectief zijn.

Integendeel.
Je hebt er alleen maar last van en ze saboteren je.

Ik help je je strategieën boven water te halen en te zien of je ze nog steeds wilt toepassen.
Want wat vroeger effectief was, hoeft dat nu niet meer te zijn.

JE KUNT ALLEEN GEVEN WAT JE ZELF HEBT.
Ben jij een manager?

Dan ben je in principe een leider in je organisatie.
Tenzij je mindset je verhindert een echte leider te zijn.

Wil je die echte inspirerende leider worden?
Wil je iemand worden die anderen kan inspireren dat het onmogelijke mogelijk is, dat het ondenkbare kan worden bereikt?

Dan moet je stevig in je schoenen staan.
Dan moet je tegen een stootje kunnen.

Dan heb je innerlijke zekerheid nodig.
Niet een vernisje van zelfvertrouwen dat bij het minste geringste afbladdert.

Dan sta je op voor je mensen, dan leid je door te zijn wie je bent, als voorbeeld en dan creëer je een omgeving waarin iedereen kan gedijen.

Wil je zo iemand zijn?

OF HEB JIJ LIEVER EEN CAPPUCCINO?
Het kan me geen klap schelen of er cappuccino is, een fitness ruimte of een notenhouten bureau.
Ik wil wel een CEO die mijn voorstellen serieus neemt, op tijd naar huis gaat, gelazer van mannen op de werkplek niet tolereert, die me ¨s avonds en in het weekend met rust laat, me kans geeft me te ontwikkelen en te groeien en als iemand zijn been breekt in het ziekenhuis langs gaat.

Is dat teveel gevraagd?
Of heb jij liever een cappuccino?

HEMEL EN HEL
Toen Suus bij de hemelpoort aankwam kreeg ze een rondleiding van een mooie sexy engel.

"Kijk, Suus, dit is de eetzaal van de hel.
Niet slecht, hè?
De enige regel is dat goede tafelmanieren in acht worden genomen.
Daar houden we van.
Dus geen gesmak en met mes, vork en lepel eten."
 
De engel glimlachte.

Suus zag prachtig gedekte tafels vol verrukkelijk eten, fraai servies, kaarsen en bloemen op tafel.
Het water liep haar in de mond.
Die hel viel nog wel mee.

Toch zag ze tot op het bot vermagerde mensen nors voor zich uit staren.
Iemand probeerde een idioot lange lepel in zijn mond te stoppen. Vergeefs.

Hij kwakte hem op tafel, het eten spatte rond.
Niemand reageerde.

Het bestek was te lang was om in je mond te steken, vreemd.

Vragend keek ze de engel aan.
God, wat was hij mooi.

Peter- zo heette de engel, hij had zich inmiddels voorgesteld-, haalde zijn schouders op.
"Kom" zei hij: "Nu laat ik je de hemel zien."

In een volgend vertrek trof ze weer zo´n prachtig gedekte tafel aan, vol met heerlijk eten.
Het was er gezellig en rumoerig.
Mensen lachten en voerden gesprekken.

En weer diezelfde lange lepels.

Toen zag ze hoe ze aten.
Ze voerden elkaar...

We scheppen zelf onze eigen hel hier op aarde.
Of hemel.
Kies maar.

WAARSCHUWING!
Wees bedacht op symptomen van innerlijke vrede.

Een toenemend aantal van ons is inmiddels al in contact gekomen met innerlijke vrede.
Ik sluit niet uit dat dit op langere termijn epidemische vormen gaat aannemen.

Dit zou een serieuze bedreiging kunnen vormen voor wat tot nu toe een tamelijk stabiele toestand van conflict in de wereld is.

Daarom vraag ik je alert te zijn op de belangrijkste symptomen.

1.Een neiging om spontaan te denken en te handelen in plaats vanuit angsten gebaseerd op ervaringen uit het verleden.

2.Een onmiskenbaar vermogen om van elke moment te genieten.

3.Een verlies aan interesse om over andere mensen te oordelen.

4.Een verlies aan interesse om de handelingen van anderen te interpreteren.

5.Een verlies aan interesse in conflicten.

6.Veelvuldige lachaanvallen.

7.Warme gevoelens van verbondenheid met anderen en de natuur.

Een zeer ernstig symptoom waarop ik je dringend aanraad extra alert te zijn is een toenemend onvermogen om je zorgen te maken.

IK HEB GEEN TIJD ME TE HAASTEN.
Vele jaren heb ik van kick naar kick geleefd.
Altijd druk.
Altijd bezig.

Geen tijd echt te luisteren.
Geen tijd te voelen.

Geen tijd me af te vragen of ik uiteindelijk wel goed bezig was.
Geen tijd me af te vragen of ik gelukkig was.
Geen tijd me af te vragen of ik echt tijd en aandacht had voor de mensen met wie ik werkte.
Dan kun je geen goede leider zijn.

Hoe staat dat bij jou?

Hoe komt het dat je altijd haast hebt?
Hoe komt het dat je altijd bezig bent en geen minuut stil kunt zitten en niet doen?
Hoe komt het dat je meteen als het even rustig is, weer wat verzint om te gaan doen?

Je hebt geen tijd je te haasten.
Dan mis je het NU.

Dan mis je die glimlach en die frons.
Dan kun je geen goede leider zijn.

Dan kun je niet liefdevol aanwezig zijn.
Niet luisteren en kijken.

Je hebt geen tijd je te haasten.
In haast neem je slechte beslissingen.
Dan kun je geen goede leider zijn.

Als je altijd maar door dendert, mis je nieuwe kansen en ervaringen.
 Je ziet ze niet eens.

Je leven is te mooi om er zo haastig doorheen te gaan.
In je haast mis je alles wat echt belangrijk is.
Dan kun je geen goede leider zijn.

Hou op je te haasten.
Vertraag.

IK KREEG HARTKLOPPINGEN EN PUKKELS VAN LIESBETH
Iedereen vond haar aardig.
Ik niet.

Ik kreeg rode pukkels van haar.
En hartkloppingen.
Ik vond haar stinkend vervelend.
Eigenwijs, oppervlakkig, altijd maar het hoogste woord.
Als een bulldozer ging ze over andermans gevoelens heen.
Vond ik.

Het werd zo erg dat ik besloot niet meer aan dat leuke groepje waar ik haar steeds tegenkwam mee te doen.

De flits van inzicht kwam toen ik aan het mediteren was.
Voor mij is dat simpelweg even stilzitten en NIET doen.
Dat doe ik stelselmatig elke dag tien minuten.
Super nuttig en fijn.

Opeens wist ik het!
ZE DEED ME AAN MIJN MOEDER DENKEN.
Telkens weer deed ze me aan mijn moeder denken.

In mijn geval was dat niet fijn.
En dat niet alleen, ik zag trekken in haar die ik in mezelf (en mijn moeder?) afwees.

Dus toch nog onopgeruimde business...

Ik heb Liesbeth uitgenodigd voor een wijntje en alles aan haar uitgelegd.
Ze snapte me en voelde zich niet beledigd.

We zijn zelfs vriendinnen geworden, Liesbeth en ik.

Mensen die je ergeren, waar jij je aan irriteert zijn vaak je beste leermeesters!
Als je in die spiegel durft te kijken...

WE CREËREN DEMONEN DIE NIET BESTAAN
Ik was een hotemetoot en kreeg veel complimenten, zelfs bewondering.
Dan moet je je toch goed voelen?
Nee, want ik geloofde de complimenten niet.
Het gleed langs me heen, ik kon het niet binnen halen.
Want mijn zelfbeeld zag er heel anders uit.
Ik vond mezelf waardeloos en was constant bang door de mand te vallen.
Zowel in mijn werk als in mijn privé leven.
Het was een SOEPZOOI.

Dat wat je gelooft is waar voor je.
Je geeft het macht doordat je er in gelooft.
En dan maakt het helemaal niet uit wat anderen tegen je zeggen.
Herken je dit?

Gelukkig werd ik me op een gegeven moment BEWUST van deze steeds terugkerende gedachten en ging ze met behulp van een goede coach onderzoeken.
Het was niet gemakkelijk mijn oude vertrouwde ideeën over mezelf op te geven.

Maar WOWW, wat ben ik er gelukkig van geworden om niet meer door die "breinblubber" lastig te worden gevallen!

Het gaat om mensen.
Jessica, het gaat om mensen, zei ik hardop tegen mezelf als ik weer tegen de bergen dossiers zat aan te hikken.

Die wetgeving, die wijzigingen erop, die rapporten, dat budget, alles gaat over mensen.
 Ze kunnen een wereld van verschil maken voor die Griekse boer, die Nederlandse vrouw, die Franse kruidenier.

Om dat niet te vergeten had ik een paar foto´s op mijn bureau in Straatsburg staan.
Die lieve vrouw in Nicaragua die mijn petje had afgetroggeld was er een van.

Elk jaar probeerde ik een week tijd vrij te maken om ergens ter wereld waar de democratie bevochten moest worden, waarnemer bij de verkiezingen te zijn.

Zo kon ik ook van "gewone" mensen leren over de noodzakelijke ontwikkelingshulp ter plaatse van de EU
Door die grote kaart om mijn nek met "waarnemer" kwamen de mensen naar me toe om hulp te vragen en over hun problemen te vertellen.
Vaak werd ik thuis uitgenodigd.
Het is wrang: maar hoe armer, hoe gastvrijer.

Ik leerde niet te zeggen dat ik iets mooi vond, want dan werd het onmiddellijk in mijn armen geduwd als cadeau.
Geld wilden ze niet, soms verstopte ik wat biljetten onder kussens of in een pan.

Ik leerde van hen meer dan in de vergaderingen.
Over het ziekenhuisje of schooltje dat 3 dagen lopen was of over een stembureau dat opeens gesloten werd.

Ik denk dat het Europese petje nog steeds gedragen wordt, misschien door haar kleindochter.
Ken jij een beroep of functie dat/die uiteindelijk niet over mensen gaat?

ELKE WEEK MOET IK TAARTJES ETEN MET MIJN SCHOONMOEDER
Heb jij dat ook?
Al die verplichtingen waar je als een berg tegenop ziet?

Mijn hele leven "moet" ik van alles.
Ik moet dinertjes geven van liefst 4 gangen. Met gepoetst zilver en een mooi gestreken tafelkleed.
Ik moet het allerleukste verjaarspartijtje geven.
Ik moet pannenkoeken bakken op school ( ik haat dat!).

Ik moet geduldig zijn, empathisch, zorgzaam, er altijd leuk en verzorgd uitzien, een gezellig en opgeruimd huis hebben dat nog schoon is ook.

En dan nog mijn werk.
Daar mogen ze thuis geen last van hebben.
Het sokkenmandje moet gevuld zijn.
Ik mag niet moe zijn en moet leuke verhalen vertellen en geen ellende.
"Je wil zelf toch zo graag werken? Nou dan!", zeg ik tegen mezelf in mijn hoofd.

Ik moet een leuke vriendin zijn, sporten, belezen zijn zodat ik gezellig en interessant mee kan praten, een partner zijn die mooie lingerie draagt en altijd aantrekkelijk is ,een lieve dochter die ruim de tijd neemt om langs te komen, een fijne schoondochter.
En vul jij maar in wat je allemaal nog meer moet...

MOET DAT ALLEMAAL ECHT?
VAN WIE DAN?
VAN JEZELF!
Die enorme druk leg je jezelf op!

Ga eens opruiming houden!
Ik heb mijn schoonmoeder gevraagd of we onze taartjes samen eens in de maand zouden gaan eten.
Ze knikte opgelucht: "Eerlijk gezegd, nu je het vraagt, is het wel heel vaak.
Maar ik durfde niets te zeggen, omdat ik dacht dat jij dat heel graag wilde."

Ik heb mijn partner verteld dat mijn werk lang niet altijd zo leuk was als ik het deed voorkomen.
Hij knikte opgelucht:" Fijn, schat, ik durfde zelf ook niet meer mijn ellende op tafel te leggen, omdat jij altijd zo positief bent."

Ik praatte met de vrienden en zei:" Kunnen we die etentjes wat simpeler maken?"
Ze knikten opgelucht. "Ik word altijd benauwd na weer zo´n perfect dinertje bij jou en word al zenuwachtig bij het idee dat ik jullie terug moet vragen en ook zulke mooie dingen op tafel moet zetten."

O ja, we hebben ook afspraken gemaakt over de verjaarspartijtjes en ik bak geen pannenkoeken meer.

Ik hoef niet meer perfect te zijn.
Wat een opluchting!

ONZE GROOTSTE ANGST IS NIET DAT WE NIET GOED GENOEG ZIJN.

Onze grootste angst is dat we over een grenzeloze macht beschikken.

We zijn vooral bang voor het licht in ons en niet zozeer voor de duisternis.

We vragen ons af: wie ben ik om zo briljant, knap, getalenteerd en geweldig te zijn?

Eigenlijk zouden we onszelf de vraag moeten stellen; waarom zou ik dat niet zijn?

Jij bent een kind van God.

Jezelf kleineren is nergens goed voor.

Het is helemaal niet verlicht om jezelf kleiner te maken dan je bent, zodat andere mensen zich niet onzeker hoeven te voelen in jouw aanwezigheid.

Het is de bedoeling dat we allemaal stralen, zoals kinderen dat ook doen.

We zijn geboren om de glorie van God, die in ons innerlijk huist, zichtbaar te maken.

De glorie van God huist niet in enkelen van ons, maar in iedereen.

Als wij ons licht laten schijnen, geven we anderen onbewust toestemming om dat ook te doen.

Als we onszelf bevrijden van onze angst, bevrijdt onze aanwezigheid automatisch andere mensen.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
PS Deze tekst sprak Nelson Mandela uit bij zijn inauguratie.
Wist je dat deze prachtige tekst uit "Een Cursus in Wonderen " komt? Marianne Williamson had erover geschreven in haar boek"         Terugkeer van liefde" en Nelson had dit uitgekozen.

Ik lees al 22 jaar elke dag in "een Cursus in Wonderen."
Begin er niet "zomaar" aan, dan lukt het niet.
DM mij, dan leg ik je uit hoe je dat het beste aan kunt pakken.
Dat boek heeft mijn leven veranderd!

LAAT JE NIET KLEINEREN EN IN EEN HOEKJE STOPPEN!
De adviezen van (business)coaches ken je nu wel.

Misschien heb je al een traject gevolgd.
Goede voornemens te over...

Maar wat als je die adviezen wel rationeel in je hoofd begrijpt, maar het lukt je niet ze door te zetten?
 
Wat als je smoezen maakt: "over een jaar, ik ben nog niet goed genoeg, de kids hebben me nodig. de bedrijfscultuur hier bevalt me niet."

Wat als je constant op je tenen loopt om maar te bewijzen dat je al die ballen in de lucht kunt houden?

Wat als je bang bent om door de mand te vallen en daarom op je oude vertrouwde plekje blijft en je nek niet uitsteekt?

Kun je eerlijk tegen jezelf zijn?

Kun je toegeven aan jezelf dat je "van binnen nog niet op orde bent" ,dat je nog niet echt in jezelf gelooft, niet voldoende eigenliefde hebt.
Zodat angst je tegenhoud je goede voornemens in daden om te zetten.

En veel en veel belangrijker: Kun je aan jezelf toegeven dat je niet echt gelukkig bent?
Of geef je de schuld aan je omgeving, je partner, aan de houding van mannen en bitchy vrouwen?

Als je eerlijke antwoord JA is, -en daarvoor moet je jezelf echt eerlijk recht aankijken-, dan is het tijd in jezelf te investeren!

Als jij van binnenuit sterk bent, verbonden met jezelf en overtuigd van je waarde, dan ligt de wereld aan je voeten!.
Dan ben je de rest van je leven gelukkig, ongeacht de omstandigheden.
Dan gaat het vanzelf en heb je al die adviezen niet meer nodig.

Ik heb een prachtig aanbod voor jou.
Ik bied je een halfjaar traject aan of een jaartraject.
Daarin krijg je een supermooie online training, die je kunt doen wanneer en waar je wilt.
Daarmee heb ik al meer dan 1000 cliënten gelukkig gemaakt.

Ik begeleid je het hele/halve jaar met 1 op 1 coaching.

En als klap op de vuurpijl krijg je een all in week aangeboden op mijn Spaanse centrum Atalanta!
Met eigen kamer+ badkamer, zwembad, sauna, massages, excursies naar zee en bergen, privé kok en alle lessen die je maar wilt.
Verdieping maar ook yoga, meditatie en coaching.

Laten we eens overleggen!

WIL EN KUN JIJ EEN INSPIRERENDE LEIDER ZIJN?
1. Blijf je kalm in stress volle situaties?
2. Laat je je altijd als mens zien?
3. Luister je?
4. Ben je veerkrachtig?
5. Ben je integer?
6. Heb je oog voor talent en help je dat te ontwikkelen?

Aspireer jij een leider te worden en wil je daartoe je kwaliteiten nog verder ontwikkelen?

LOS JIJ DIT RAADSEL OP?
Er zitten NEGEN vogels op een dak in stad A.

Ze houden een korte vergadering onder leiding van de oudste en nemen zich unaniem voor gezamenlijk naar een ander dak in stad B, op 12 kilometer afstand, te vliegen.

Vraag: hoeveel vogels zitten er tien minuten later op het dak in stad A?

EN HET ANTWOORD IS.... NEGEN!!!
ZE NEMEN ZICH VOOR NAAR DAK B TE VLIEGEN.
MAAR...NET ALS JIJ EN IK VOEREN ZE EEN VOORNEMEN VAAK NIET UIT. DEZE OOK NIET.

Moraal van dit verhaal: een voornemen is nog geen besluit. Een besluit voer je uit. Een voornemen blijft vaak hangen in goede voornemens. Dus ze zitten nog rustig op hun oude vertrouwde rot dak met gaten, bovendien is het er ´s zomers erg heet en ´s winters heel koud. En vijanden pesten ze...
Maar ja, het is best eng iets nieuws te doen.
Van het oude vertrouwde weten ze tenminste hoe het is, hoe vervelend ook.
Dus blijven ze hangen in voornemens.
Jij niet he?

DE NEDERLANDSE VROUWEN MAFFIA

Wist je dat je, als getrouwde werkende vrouw die werkloos werd, in Nederland na een half jaar GEEN CENT meer kreeg "omdat je een man had"?

Denk je eens in!
Je hebt 30 jaar gewerkt, netjes alle belastingen en premies betaald net als een mens, pardon een man.
En na een half jaar ben je totaal financieel afhankelijk...

Zo was het nog in ons goede vaderland 34 jaar geleden.

Lange jaren heb ik met Hedy d´Ancona en Hanja May Weggen samengewerkt in het Europees Parlement om aan dit soort toestanden een eind te maken.

Gedurende mijn 1e mandaat als Europarlementariër waren we alle drie woordvoerder voor sociaal beleid en vrouwenrechten.
Er was veel te doen voor vrouwen.

Hoe ik ook "mijn" liberale mannen in de Europese fractie probeerde te interesseren en riep :"Man, vrouwen zijn de helft van je kiezers, je bent suf je niet bezig te houden met vrouwenrechten", ze haalden hun schouders op, deden een plas of lazen de krant.

"Jessica, doe jij het maar, natuurlijk moeten wij als liberalen gelijke rechten steunen."

Omdat ik me ook had bewezen in "serieuze" onderwerpen als economisch en financieel beleid en ik daarin door hen was goedgekeurd, vertrouwden ze me.

In de plenaire zaal volgden ze braaf mijn stemlijsten -die ik waar mogelijk met Hedy had afgestemd.

Zo kwamen we, met nog wat ijverig lobbyen bij andere fracties, bijna altijd aan een meerderheid.

Hanja kon lang niet altijd meedoen.
De Europese christen- democratische fractie was doordrenkt met conservatieve mannen en vrouwen, zoals de Britse en Oostenrijkse parlementsleden.

Zij hadden een traditionele rolverdeling hoog in het vaandel.
Otto van Habsburg zei trots in de plenaire: "Het moet zo blijven dat de man het brood verdient en de vrouw het smeert."

Tja, met zulke mensen had ze maar te dealen.

Het waren mooie, dierbare momenten als we weer eerlijke wetgeving tot stand hadden gebracht.
 
Ja, ook de gelijke behandeling in de sociale zekerheid is er doorgekomen.

EN NU BEN IK HET SPUUGZAT!
Karin was een stuk zekerder over zichzelf en zei nog wat aarzelend: "Tegenwoordig mag ik mezelf wel, vroeger was ik mijn eigen vijand."

Ze was een week op mijn Spaanse centrum.
Dit was de afsluiting van een bij mij gevolgd halfjaar traject

Haar doel was haar innerlijke zekerheid terug te vinden en een bloeiende carrière op te zetten.

Ze schudde haar korte koppie met mooi bruin haar met lichtjes erin: "Maar, Jessica, ik ben er nog niet."
Ik zei niets.
Even stonden we in een stille omhelzing.

Die dag gingen we naar mijn mooie wilde plek in de bergen, we wandelden, deden yoga, lachten, leerden elkaar beter kennen.

Weer thuis, maakte Huib, mijn super kok, een heerlijke maaltijd op het buitenterras.

Karin werd steeds stiller.

Opeens duwde ze met kracht haar stoel naar achter en stond op.

Het schrille geschraap van de stoel over de tegels overstemde het geroezemoes van de gesprekken en het geluid van de krekels.

Het werd magisch stil.

Iedereen keek naar haar, hoe ze daar stond, rechtop en met flikkerende ogen.

"Weten jullie," zei ze met krachtige stem, "Ik ben precies goed zoals ik ben."

Ze haalde diep adem, bracht haar linkerhand naar haar hoofd en trok met een ruk het pruikje van haar hoofd.

"Dit ding heb ik 32 jaar gedragen, dag en nacht.
Het is mooi geweest.
Nu ben ik het spuugzat!

Ik mag zijn wie ik ben, van binnen en van buiten."

Een paar maanden later solliciteerde ze op een mooie nieuwe baan en kreeg de baan.

Toeval?

DE TOEKOMST IS AAN DIEGENE DIE BLIJFT LEREN
Wat heb ik veel fouten gemaakt!

Ik had het superdruk met mijn werk. Vond ik.
Ik had geen tijd om bij te leren, laat staan aan persoonlijke ontwikkeling te "doen." Vond ik.

Mijn team?
Geen kans voor bijleren.
Werken, mij ondersteunen.
Geen tijd voor "flauwekul."

Wat was dat kortzichtige korte termijn planning. 

Als je denkt alles al te weten wordt je op den duur een gevangene van een wereld die niet meer bestaat.

Als jij persoonlijk niet groeit en je hebt geen zin om iets nieuws (over jezelf) te ontdekken, is het misschien tijd voor een portie "soul searching"

Net zoals je je spieren traint met fysieke inspanning , groeien de zenuwcellen in je brein met mentale training.
En deze neuronen ontwikkelen een grotere verbinding en voelsprieten voor saamhorigheid en empathie.

Daarom blijven succesvolle vrouwen open voor nieuwe inzichten en ontdekkingen.
En nemen en geven ze tijd voor persoonlijke ontwikkeling.

Ze weten dat, hoe hoog hun kennisniveau ook is, er altijd meer te ontdekken valt.

En ze geven hun team alle kansen om bij te leren.
Het gevolg is ook dat mensen na een paar jaar niet vertrekken.
Juist omdat ze die kansen krijgen.
Niet gek in deze tijd van personeelsschaarste.

De groei van het bedrijf hangt af van de groei van de leider en zijn/haar team.

Als jouw organisatie stagneert, is er een behoorlijke kans dat het bedrijf opereert in een wereld die niet meer bestaat.

Echte leiders zien het belang van constante ontwikkeling. verhogen de motivatie en gedrevenheid van iedereen om hen heen.

Daarom is het goed je af te vragen, juist in goede tijden:" Waar kan ik verbetering aanbrengen, wat kan ik veranderen, wat kan ik bijleren, hoe kan ik mezelf verder ontwikkelen."

Als je dat niet doet, of je blijft hetzelfde steeds opnieuw op dezelfde manier doen, blijf je dezelfde persoon.

En dezelfde blijven betekent achteruitgang...

FAKE IT TILL YOU MAKE IT.
Je bent precies goed zoals je bent.
Als je dat (nog) niet gelooft, neem dan vandaag een kleine stap en zie wat er gebeurt.
Sta op en laat jezelf zien.
DURF.
Zeg en doe wat je hart je ingeeft.
Negeer even die kwek in je hoofd die het altijd beter weet.
Laat 1 keer vandaag je authentieke zelf zien en zie wat er gebeurt.
Doe je het?
Ja he?
Succes!

VERANDERING KAN HEEL ANGSTAANJAGEND ZIJN.
We houden van het oude, vertrouwde.

Dat kan heel ver gaan.
Waarom koos ik een man die agressief was en me uiteindelijk sloeg?
Omdat ik dat van huis uit gewend was, ik zocht het vertrouwde...

Pas toen ik dat doorkreeg kon ik veranderen.

Een van de voordelen van verandering is dat het je een kans geeft de toekomst die je echt wilt te gaan bouwen.

Als verandering zich aandient: stop bang te zijn voor wat verkeerd kan gaan en wordt enthousiast over wat goed kan gaan!

TOEN IK ALS LEIDER WERD VERKOZEN, KREEG IK DE FANTASTISCHE KANS OM DE LEVENS VAN VELEN TE BEÏNVLOEDEN.

Ik nam die taak niet licht op
Ik deed mijn uiterste best.

Maar met de kennis en ervaring van nu had ik het veel beter kunnen doen.
En ik had veel gelukkiger kunnen zijn.

Die kennis en ervaring draag ik graag over aan jou, als toekomstige leider. 

Zodat je ego je niet meer in de weg zit.
Zodat je niet mijn stress hoeft te hebben.
Zodat de eisen die je aan jezelf en anderen stelt eerlijk en realistisch zijn.

ZODAT JE KANSEN GEEFT OM KANSEN TE NEMEN.

JE KUNT GELUKKIG ZIJN
Ik wil dat je gelukkig bent.

Niet als in: "Mijn leven is wel oké".
En: Je kunt niet alles hebben."
Of:" Vergeleken met anderen heb ik het best goed."

Niet als gelukkig volgens de normen van onze maatschappij.
Nee, gelukkig als in: verrukt -je- bed -uitspringen- op- weg- naar- weer- een- heerlijke- dag.

Als je nou je hoofd schudt van " dat is niet voor mij weggelegd" noem ik dat BULLSHIT.
Dat leven is bereikbaar voor jou.
Je hoeft je "alleen maar" weer te verbinden met wie je werkelijk bent.

Nee? Vind je dat eng, veranderen, risico´s nemen, afgaan van je vertrouwde paden, investeren in jezelf met tijd, energie en geld?

Ben je tevreden met af en toe een glimp van hoe het had kunnen zijn?
Geen punt, ik respecteer jouw mening en misschien is het nog te vroeg.

Maar wil je echt veranderen, transformeren en gelukkig zijn?
Ongeacht de omstandigheden?

Je hebt misschien al veel zelfhulpboeken gelezen en misschien wel coaching gehad.
Heb je al die adviezen in de praktijk gebracht?

Zoals "leef je eigen leven en niet dat van iemand anders."
Weten en niet doen komt op hetzelfde neer als niet weten.
Toch?

Ik breng, ALS JOUW COACH EN MENTOR, al die adviezen en slogans terug naar de basisbeginselen en laat je zien hoe die je helpen je authentieke zelf terug te vinden.
En ik help je ze ook in de dagelijkse praktijk van je leven toe te passen.
Met inzichten, eenvoud, motivatie.

Ik schud je uit je onverschilligheid en onzekerheid.

En ik zorg met toewijding en discipline dat het je dit keer wel lukt om je uitdagingen recht in de ogen te kijken.
En ze te overwinnen met strategieën die voor jou werken.

Geloof in jezelf is de sleutel naar een gelukkig en succesvol leven.

YOUR LIFE DOESN´T HAVE TO SUCK!

PS Als je alleen maar lief op je rug geklopt wilt worden, ben ik niets voor jou.
Als je wilt leren hoe jezelf kunt transformeren in een blij ei, een gelukkig mens, moeder, leider, partner, collega, moet je bij mij zijn.

Zo ben ik op aarde gekomen.
Met dit lichaam. 
Als in een auto. 

Aan het stuur zit de taxichauffeur.
Mijn ego. 
Mijn persoonlijkheid. 

Hij weet het altijd beter, is corrupt en doet precies waar hij zin in heeft.
Hij luistert niet en kletst maar door.

Ik ben niet alleen.
Op de achterbank zit de passagier. 
Mijn hogere Zelf.

Hij is de eigenaar van de auto en bekijkt mijn leven, het gedoe.
Hij kijkt mild en oordeelt niet. 

De passagier heeft mededogen en kent geen grieven. 
Hij ziet het licht in mij. 
Hij is het licht.

Ik moet stil worden.
Heel stil en luisteren. 
Wees stil, Jessica, wees stil

-------------------------------------------------------------------------------------
PS Dit is de proloog uit mijn boek "1000 plaatsen 1 thuis."
Als je stil bent en luistert, vind je je passagier,
Degene die je werkelijk bent.
En dat is niet dat kwekkende stemmetje in je hoofd.
ALS JE DIE VINDT, KUN JE HET HELE LEVEN AAN ALS EEN GELUKKIG MENS.

WAT EEN OUDE KOP!
Ja, hallo, ik ben al jaren de jongste niet meer.
Maar ik wil niet dat je dat teveel ziet

Maar... zeggen "ze": Rimpels geven je gezicht expressie en.....
Ammehoela.

Ik wil geen oud hoofd vol groeven en een kippen nekje.
En die handen...
En die armen....

Ik ben van binnen zo jong als wat, maar dat gezicht in de spiegel past er van geen kant bij.
Vind ik.

Maar... zeggen "ze": Je bent zo jong of oud als je je voelt. 
Wie zegt dat?
Oude mensen toch?

Volgende week komt Renée van der Heide een fotoreportage maken.
Ze gaat niet retoucheren.
Daar begin ik niet aan, dat heb ik zo besloten en Renée is het ermee eens.
Toch, Renée?

Jullie krijgen het echte plaatje.
Snap je dat ik best een beetje zenuwachtig ben?

PS Vorig jaar moest ik nieuwe pasfoto´s maken.
Ik geef toe: Ik ben ijdel.
Dus toen ik de foto´s zag, begon ik verschrikt te gillen.

Weet je wat mijn vriendin zei die er bij was in de fotozaak?

IK ZOU MAAR BLIJ ZIJN MET DIE FOTO´S.
VOLGEND JAAR ZOU JE WILLEN DAT JE ER ZO UITZAG.

PS Hoe ga jij om met van buiten ouder worden?
Heeft je uiterlijk ook consequenties voor je carrière?
Moeten we dan aan de botox en fillers?

WAT JE ZIET IN DE ANDER, ZIE JE IN JEZELF.
HOE JE DE ANDER BEHANDELT, ZO BEHANDEL JE JEZELF.


Als je je focus verlegt naar het goede en mooie in de ander, zie je ook het goede en mooie in jezelf.

Dat is de beste manier om tevreden en gelukkig te worden met jezelf.

Dat is tenminste mijn ervaring.

Ben je het daarmee eens of oneens?

IK KAN NIET ALTIJD AARDIG ZIJN.
Maar ik kan altijd stil zijn.
Ik word niet boos. Ik word afstandelijk.

Vrede hebben is beter dan een punt bewijzen.
Ik hoef geen ruzie te winnen van iemand die denkt altijd gelijk te hebben.

Genieten van alleen zijn is mijn soort geluk.
Het hoeft niet bruisend en luid te zijn.
Ik geniet van rustige momenten alleen en ik geniet van lekker lachen met goede mensen.

Ik hou van het leven. Ik geniet van waar ik vandaag ben en ik hou van waar ik naartoe ga.

Ik heb een kleine vriendenkring die me begrijpt in plaats van in grote kringen te zitten waar ik mezelf elke keer moet verklaren.

Ik hou meer van mensen die me confronteren met pijnlijke waarheden dan me troosten met versierde leugens.
Ik glimlach naar kritiek. Zo leer ik het. Zeg me dat ik het mis heb en je verdient mijn respect.

Ik ben graag met mensen waar ik vals, gek, irrationeel en humeurig kan zijn en ze nog steeds het beste in me zien.
Mensendie van me houden en me accepteren zoals ik ben en nog steeds willen dat ik met hen meegroei.
Het zijn mijn mensen. Ze zijn mijn stam.
Jessica

HORRIBLE BOSSES EN TOXIC LEADERSHIP
Leiders kunnen een nefaste invloed uitoefenen op de medewerkers.

Rond 56% van de werknemers krijgt vroeg of laat te maken met een leider wiens gedrag leidt tot een nare werkomgeving.
De kans dat jij er ook mee te maken hebt/hebt gehad is dus behoorlijk groot.

Toxisch leiderschap zou verantwoordelijk zijn voor 48% verminderde inzet en een daling van 38% in kwaliteit.

Bedrijven die er mee te maken hebben, redden het op den duur niet.
Giftig en schadelijk gedrag haalt immers een bedrijf onderuit.

Je kunt een vergiftigde werkcultuur niet veranderen zolang er een toxische leider zit.

Succesvolle bedrijven hebben begrepen dat een goede en evenwichtige bedrijfscultuur cruciaal is voor hun succes
Als daar problemen ontstaan, kijken ze meteen eerst of er leiderschapsveranderingen nodig zijn en wordt er actie ondernomen.

Als het leiderschap giftig is, vergiftigt dat immers het hele bedrijf.
Het sijpelt door naar beneden.

Het enige tegengif voor een vergiftigde werkomgeving is geïnspireerd ,authentiek, gemotiveerd en positief leiderschap!
Wat een verantwoordelijkheid!




MAAR DAT HEB IK HELEMAAL NIET GEZEGD!
Een paar keer heb ik een experiment gedaan met mijn gasten op mijn Spaanse centrum.

(Meer dan duizend mensen heb ik in Spanje ontvangen die aan zichzelf wilden werken, hun passies ontdekken en in hun kracht komen.
Nu kan dat alleen nog als je eerst aan een traject met coaching hebt meegedaan.)

Tegen het einde van de week liet ik iedereen haar/zijn verhaal over het Spaanse avontuur onder vier ogen vertellen aan een derde die er geen seconde bij was geweest.

De verhalen werden opgenomen.

De laatste avond luisterden we met zijn allen naar de acht verhalen.
Te gek!

Het leek of de een in de bush van Brazilië was geweest, de ander op een luxe cruise, nummer drie in een ashram in India. 

Alle verhalen waren totaal verschillend.

Iedereen had mijn centrum, hun kamer, de dagelijkse workshops, de gezamenlijke maaltijden op het buitenterras, de tuin, de excursies naar zee en bergen, de activiteiten, volkomen anders ervaren.

Zelfs iets objectiefs als mijn zwembad van 9x4 meter was voor de een een pierenbadje en voor de ander een meer.

Er was letterlijk niets in de verhalen dat hetzelfde was.

Terwijl ze exact hetzelfde hadden gedaan, dezelfde oefeningen ,dezelfde wandelingen, urenlang elke dag dezelfde woorden en ideeën uit mijn mond gehoord, samen aan tafel gezeten, hetzelfde gegeten, dezelfde gesprekken gevoerd.

Logisch toch, denk je nu misschien.
Ja, logisch.

Want jij weet vast wel dat je FILTERT wat je ziet en hoort.
Afhankelijk van je gemoedstoestand, je ervaringen, je opvattingen en geloofsovertuigingen.

Maar trek dat eens door in de dagelijkse praktijk!

Als jij iets vertelt aan een ander, denk je dan dat hij/zij gehoord heeft wat jij zei?
Wat jij bedoelde te zeggen?

Nee, hoor.
Die kans is te verwaarlozen.

Vraag maar eens feedback.
Vraag maar eens of de ander jou terug wil vertellen wat jij gezegd hebt.

Je zult versteld staan en roepen:" Maar dat heb ik helemaal niet gezegd!"

Maar gelukkig kunnen we communiceren leren...

ECHT GEBEURD
Een van mijn cliënten besloot om een maand lang elke morgen om 830 de eerste die haar kantoor binnenkwam volop haar tijd te geven, naar zijn/haar mening te vragen, ideeën uit te wisselen, in gesprek te gaan, haar waardering te uiten.

Ze nam alle tijd.
Binnen 3 dagen stond er een lange rij mensen te wachten.
Maar alleen de eerste kreeg die kans.

De vierde dag stond die eerste al om 0630 voor haar deur.
Uiteindelijk hebben de werknemers van hoog tot laag samen een schema opgesteld.

Nu, drie jaar later, doet ze het nog steeds elke dag.
"Soms gaan er wel 3 koppen koffie doorheen", vertelde ze, " en ze nemen allerlei lekkers mee."

Het bedrijf floreert met gemotiveerde werknemers die altijd bij de baas terecht kunnen.

Het is zo simpel te luisteren, uit te wisselen, je waardering te uiten.

Toch is het een ongelofelijk motiverend en inspirerend gebaar dat iemands zelfvertrouwen en motivatie sky-high kan opkalefateren!

Maak het als leider prioriteit om tijd voor je mensen te nemen, te luisteren, hun commitment en bijdragen te zien en er je waardering over uit te spreken .
En bedank ze!

Als je er de tijd voor neemt om je mensen te laten weten dat je ze waardeert, inspireert dat om nog veel meer te doen en een cultuur te creëren waardoor anderen ook zin krijgen zich van hun beste kant te laten zien.

 TIJDENS CORONA HEBBEN WE DE LAATJES OPGERUIMD.
NU JE HOOFD NOG.

Je hebt vast wel van Marie Kondo gehoord, de Japanse opruim guru.
Ze geef, vind ik tenminste, goede adviezen om je huis te ontdoen van overbodige rommel en spullen.

Ze zegt:" Kijk naar het ding, pak het in je handen -als het klein genoeg is- en vraag jezelf: "Heb ik dit nog nodig, is dit nuttig, doet dit me goed, word ik hier blij van?"
Zo nee, HUP, weg ermee!

Ik leer jou in mijn 6 maanden- of jaartraject om overbodige spullen IN JE HOOFD op te ruimen.

Gedachten die je belemmeren, saboteren, ongelukkig maken.

Gedachten die je verhinderen een plan en je dromen in realiteit om te zetten.

Als je niet bereikt wat je wilt, je schuldig voelt, mistroostig bent, geen nee durft te zeggen, een zorgmuts bent, een perfectionist of een pleaser -en, ja ook dat ene waar jij nu aan denkt!,- is dat een signaal dat het hoog tijd is eindelijk grote schoonmaak in je hoofd te houden.

Ook als je dat allemaal niet bent of hebt (of het je niet bewust bent en hebt weggestopt in je onderbewustzijn) is het handig eens schoon schip te maken.
Want we zeulen allemaal met nutteloze gedachten rond.

Zonder overbodige spullen in je hoofd wordt je helder en opgeruimd.
Je hebt weer lucht en licht.
Je weet weer wat je te doen staat.
Je weet weer waar je van "aangaat."

Afscheid nemen van overtollige spullen in je hoofd is dé sleutel tot een beter leven.
(Alleen zal de kringloopwinkel die oude spullen niet willen hebben.
Die kun je aan de straatstenen niet kwijt.)

KOMT HET DOOR DE LEIDER OF/EN DOOR JEZELF?
Veel meer vrouwen dan mannen hebben het gevoel niet over de juiste capaciteiten te beschikken om mee te tellen.

Dit blijkt uit een recent onderzoek van McKinsey.
De huidige tendens is dat dit komt door het leiderschap.

Het leiderschap is niet voldoende empathisch, heeft niet genoeg oog voor het individu, inspireert niet voldoende, coacht en motiveert niet voldoende.
De media staat bol van de artikelen over nieuw leiderschap, Peters, 7 vinkjes.

En als het niet goed gaat is dat de fout van de leider.

We kunnen twee dingen doen:

1. Het moede hoofd buigen en wachten op nieuw leiderschap, bij voorkeur een vrouw ,die wel oog heeft voor jouw kwaliteiten.
Wachten op een leider die de stereotypen, vooroordelen, apenrots gedrag en manipulatie in het bedrijf elimineert.
Mijns inziens een onmogelijke opgave.

2. Jezelf sterk maken van binnenuit.
Dan neem je stereotiep gedrag etc niet meer persoonlijk en kunt er mee omgaan, kunt je grenzen vanuit innerlijke zekerheid aangeven, gaat in gesprek met de leider, kent je talenten en potentieel, maakt authentieke keuzes vanuit je hart.

Ik wil je daar heel graag bij helpen.
Hulp vragen is een teken van kracht.
1000+ vrouwen zijn je voorgegaan.

Stuur me een DM bij interesse.
PS Alleen als je jezelf belangrijk genoeg vindt om TIJD, GELD EN ENERGIE in je persoonlijke groei te investeren en die nieuwe leider te worden. 
Sta op en laat jezelf zien!

"EEN ECHTE VROUW VINDT GELD NIET BELANGRIJK"
40% van de Nederlandse vrouwen werkt niet in een betaalde baan.
Ik kon mijn ogen niet geloven, maar zo is het echt.

70% van de Nederlandse vrouwen tussen 18 en 70 die wel buitenshuis werken, werkt in deeltijd.
Nergens ter wereld wordt dit geëvenaard.

Iedereen weet toch dat meer dan een op de drie huwelijken in echtscheiding eindigt?
Is dat dan altijd de ander die dat overkomt?
De prins op het witte paard galoppeert er vandoor.
Of jij springt van het paard af.

Samenwoners blijven nog minder bij elkaar.

Het is uitgezocht dat vrouwen na een relatiebreuk vaak aan het kortste eind trekken.

Ikzelf bleef van de ene op de andere dag op mijn 26e achter met een huurschuld en mijn kindje van 18 maanden.
Ik had nog nooit gewerkt.
Ik had letterlijk geen cent.

Mijn man zei altijd trots:" Mijn vrouw hoeft niet te werken."
En:" Als ze geld nodig heeft, hoeft ze het maar te vragen."
Maar zo is het allang niet meer.

Toch?
Of wel?

Wie weet is mijn beeld gekleurd door eigen ervaringen, maar ik vraag me werkelijk af of over dat besluit voor deeltijdwerk wel goed is nagedacht.

Ga je niet teveel op je gevoel af van dat moment, met die schattige baby in de wieg?
Heb je wel over de financiële consequenties nagedacht?
Is dat besluit misschien op de automatische piloot genomen?
Of onder druk van partner, vriendinnen of omgeving?
Of uit schuldgevoel?

WAS HET ECHT WAT JIJZELF WILDE?

Je verdient minder, een carrière kun je wel schudden, je bouwt geen eigen vermogen op en krijgt een lager pensioen.

Ik snap het echt niet.
Ben ik dan een geldwolf dat ik financiële onafhankelijkheid wil?
Wilde ik dan geen goede moeder zijn?

Alexandra van den Bos vertelde me: "Ik werk fulltime en heb het goed geregeld met mijn 3 kinderen.
Ik voel me alleen schuldig als ik het een keer niet goed geregeld heb."

Toen mijn man wegging was ik 26 en woonden we in Brussel.
Hij verliet me voor een jongere vrouw:)
In Nederland waren destijds de scholen tussen 1200 en 1400 dicht en kon je kind niet overblijven.
Ja, we zijn een uniek land. 

Dus ik bleef in België waar wel goede voorzieningen waren.

Fulltime of niet werken, meer smaken waren er niet. 
Als je niet mee de kost verdiende vond je schoonmoeder en de buurt je "een lui konijn dat op de bank zat te breien" (letterlijk!)

Ik vond het verschrikkelijk dat ik niet de hele of halve dag bij mijn kind kon zijn.
Maar ik had geen keuze.
Dus ook geen schuldgevoel.

En...mijn kind vond het verre van verschrikkelijk.
De ontdekking dat ze er geen enkel probleem mee had, vond ik eigenlijk helemaal niet leuk.
Daar ging mijn ego.

Toen ik dat ego even terzijde stelde was ik natuurlijk hartstikke blij dat ze het zo naar haar zin had!

Hoe zit dat met jou?

Ik vermoed dat veel vrouwen uit mijn netwerk niet in deeltijd werken, maar zeker weet ik het niet.
Wil je in de comments reageren?

PS IK BEN NOG STEEDS VAN PLAN MIJN EX EEN BEDANKBRIEF TE SCHRIJVEN
#succesvollevrouwen


OMSTANDIGHEDEN ZIJN SOMS GOED, SOMS SLECHT. ZE VERANDEREN CONSTANT.
Als je je geluk daarvan afhankelijk maakt, ben je nooit gelukkig.
Want er is altijd wel wat mis.
Als het niet op je werk is, is het wel thuis.
Of vice versa.

Het is veel "handiger" je mindset tegenover al die omstandigheden te veranderen.
Het gaat uiteindelijk niet om die omstandigheden ,maar om de manier waarmee je er mee omgaat.

Ik denk dat we dat allemaal in theorie wel weten.
Het gaat om de dagelijkse toepassing in jouw leven.
Dan ga je door het plafond! 

IK ZOU MIJN LEVEN GEVEN
Een van mijn bepalendste ontmoetingen was met Yehudi Menuhin, de grootste violist van de 20e Eeuw .
Telkens als ik de foto tegenkom die onze ontmoeting vastlegde is ben ik ontroerd.

Heel af en toe gebeurt het dat je elkaar "herkent" en een onverklaarbare verbondenheid voelt.

Geboren in New York in een Litouws- joods gezin, speelde hij tijdens de Tweede Wereldoorlog vaak voor geallieerde soldaten en in 1945 trad hij samen met Benjamin Britten op voor de bevrijde gevangenen van Bergen-Belsen.

Lang voor ik hem ontmoette had ik al grote bewondering voor zijn ziel doorborende muziek.
Maar ook voor de mens die hij was.

Hij was de eerste joodse musicus die na de Holocaust in Duitsland ging optreden.
"Vergeven is de weg" zei hij.
Volgens hem was de Europese Unie "het grootste vredesproject dat ooit heeft bestaan en zal bestaan."
Juist in deze dagen denk ik vaak aan die uitspraak terug. 

Ook vertelde hij dat hij elke dag aan yoga deed en mediteerde.
"Dit bevrijdt me van mijn fysieke en mentale problemen en brengt me bij mijn ware ik. Ik word er gelukkig van."
Het is geen toeval dat ik niet veel later opleidingen voor yoga en meditatie ben gaan volgen.

Hij sloot ons gesprek af met een anekdote.
Vlak daarvoor had iemand voor de zoveelste keer tegen hem gezegd:" Ik zou mijn leven geven om zo viool te kunnen spelen."

Hij had geknikt en geantwoord: "Dat heb ik ook gedaan."

Een jaar later is deze grote man overleden.
Sindsdien volg ik zonder compromis mijn passies.

ALS IK JE VRAAG NAAR MIJ TE LUISTEREN en je begint mij advies te geven, dan heb je me niet gegeven waarom ik heb gevraagd.

Als ik je vraag naar me te luisteren en jij gaat me vertellen waarom ik niet moet voelen wat ik voel, dan ben je op mijn tenen gaan staan.

Als ik je vraag naar mij te luisteren en jij hebt het gevoel dat je alles moet doen om mijn problemen op te lossen, dan heb je mij niet geholpen- hoe gek dat ook mag klinken.

Luister!

Alles wat ik vraag is dat je luistert, niet praat of iets doet, alleen maar hoort wat ik zeg.

Als jij voor mij doet wat ik voor mezelf kan en moet doen, dan draag je alleen bij aan mijn angst en gevoelens van onbekwaamheid.

Maar als je als een simpel feit kunt accepteren dat ik voel wat ik voel, hoe irrationeel dat ook mag zijn, dan kan ik ophouden met je te overtuigen en kan ik een begin maken met het zelf te gaan begrijpen.

Onbegrijpelijke gevoelens zijn zinvol als we begrijpen wat er achter zit.

En als dat helder is geworden, dan zijn de antwoorden volkomen duidelijk en heb ik geen advies meer nodig.

Dus luister asjeblieft alleen maar.

Als je praten wilt, wacht dan even op je beurt, dan zal ik naar jou luisteren.

VANDAAG GA IK ECHT LUISTEREN.
Ik heb me dat al zo vaak voorgenomen en altijd loopt het in het honderd.
Steeds betrap ik me er op dat ik ongeduldig zit te wachten tot de ander klaar is met zijn/haar verhaal.
Omdat ik door wat de persoon zegt associaties krijg met verhalen die ik zelf wil vertellen.
Dat moet nu maar eens afgelopen zijn.
En jij?
Wat ga jij oefenen?

HOE VAAK HEB JIJ EEN INSCHATTINGSFOUT GEMAAKT?
Ik was er reuze goed in om tijdens een vergadering een spontaan idee op tafel te gooien.
Veel te vroeg.
Als niemand er nog klaar voor was.

De mannenmeute was dan even stil, keek me verbaasd aan en ging verder met praten alsof ik niets gezegd had.
Weet je nog hoe ongezien en ongehoord je je dan voelde?

En dan...precies... dan na een uur of zo kwam iemand met een briljant idee.
Rustig en zeker legde hij het uit, bouwde het op met punten die hij had opgeschreven, prees argumenten van anderen die de zijne ondersteunden en kreeg van alle kanten bijval.
Mijn gesputter dat het mijn idee was, werd niet eens gehoord.

Even verkeerd ingeschat...

JE VERSPILT LETTERLIJK JE ADEM
Hoe adem je terwijl je dit leest?
Stop even en kijk bewust naar je ademhaling.
Ik wed erom dat je ergens in je borst begint en je schouders omhoog en omlaag gaan.

FOUT!
Tenzij je de verleidelijke mogelijkheid wilt laten liggen om
- je focus en concentratie te verbeteren,
- je creativiteit en productiviteit vrij te maken
- stress, burn-out en angst te voorkomen of te verminderen.
En....er jonger uit te zien.
Weg met botox, gewoon goed ademen.

Zo´n 80% van ons ademt minstens 40.000 keer per dag, bijna altijd door de mond.
VEEL EN VEEL TE VEEL en verkeerd.
Veel beter is het niet meer dan 15 tot 20.000 keer per dag te ademen.
Dieper, langzamer, door de NEUS en met het middenrif.

Als we consequent door de neus gaan ademen fungeert de neus als een filter dat de door het lichaam benodigde zuurstof reguleert.
Als je door je mond ademt ontbreekt dit regel systeem .

Ademcoaches en (dure)cursussen springen tevoorschijn.
Prima, maar ik vraag me wel af waarom de westerse mens de recente wetenschappelijke bevestiging zo hard nodig heeft om iets wat zo logisch en effectief is en al vijf eeuwen bekend is, nu pas te gaan toepassen.

DE WERELD DIE JIJ ZIET WEERSPIEGELT JE EIGEN INNERLIJK REFERENTIEKADER.
JE KIJKT VAN BINNEN NAAR BUITEN.


De ideeën, overtuigingen, wensen, behoeften die in ons de overhand hebben bepalen wat wij zien en horen.
Niemand ziet en hoort hetzelfde in dezelfde omstandigheden.
We kijken van binnen naar buiten. en maken de wereld door onze eigen interpretaties tot de waarheid zoals wij die zien.

Gisteren was er een fascinerende uitzending over Noord Korea op tv .
De mensen daar GELOVEN in hun leiders, zij zijn hun ouders die voor ze zorgen. Dit is door brainwashing tot stand gekomen.

Denk eens na in hoeverre jij gebrainwashed bent. Meestal in je jeugd.
In hoeverre heb jij overtuigingen die je als kind hebt geleerd en waar je nu last van hebt? "Dat kun jij toch niet. Een meisje is lief en zorgt voor iedereen. Doe maar gewoon. Je bent geen knip voor je neus waard. Alleen als je keihard werkt, mag je bestaan."
Als je geluk hebt gehad kan het zijn: "Jij kunt alles bereiken wat je wilt. Je bent precies goed zoals je bent."

Deze vaak onbewuste overtuigingen, maken de wereld die jij ziet.
MAAKT DE WERELD DIE JIJ ZIET JE GELUKKIG? Zo ja, gefeliciteerd. Dan ben je ook de Corona tijd goed doorgekomen en roept de situatie in Ukraine je mededogen op , help je waar je kunt maar laat je je niet te neerslaan.
Zo nee, laat je dan helpen om je innerlijk referentiekader te onderzoeken en ballast op te ruimen. Met een geest die ontdaan is van ballast en BREINBLUBBER, zie je een andere vrolijker wereld om je heen. Met kansen voor jou en iedereen. Zelfs als er grote narigheid is, word je niet meer angstig, boos of verbitterd .
JE KUNT GELUKKIG ZIJN.

WAT EEN MOEDIGE EN STERKE VROUW!
Marina Ovsyannikova, medewerkster bij Channel 1, de belangrijkste Russische staatszender heeft een daad van grote moed gesteld.
Tijdens de nieuwsuitzending is ze achter de nieuwslezer gaan staan met een protest bord waarop een tekst stond in de trant van "Wat in Ukraine gebeurt is een misdaad en Rusland is de agressor." Ze onderbrak de uitzending door onder meer "Nee tegen de oorlog !" te roepen.
Miljoenen Russen hebben dit gezien.
Vannacht heeft President Zelenski van Ukraine haar bedankt in een videotoespraak.

Ik vraag me al mijn hele leven af hoe moedig ik zou zijn in dergelijke situaties. Zou ik in WO 2 in het verzet zijn gegaan, zoals mijn familie? Ik weet het niet. Nu is het Rusland. Als ik in Rusland leefde en de waarheid over "de invasie" zou kennen, zou ik dan tot actie overgaan?
Of zou ik uit angst, ook voor mijn dierbaren, mijn kop in het zand steken? Zou ik het lef hebben voor mijn idealen te gaan staan?

Marina wist de gevolgen van haar daad. Zware gevangenisstraf en meer.
Heb jij ook het gevoel dat dit je eigen problemen en uitdagingen in een ander perspectief stelt?

" Ons vermogen problemen te verzinnen is eindeloos, maar de ruimte voor het ervaren van die problemen is eindig, stelt Floor Rusman in de NRC
Honger en geweld kunnen die ruimte helemaal vullen, en pas in hun afwezigheid grijpen minder levensbedreigende issues als existentiële twijfel, maatschappelijk onrecht en sociaal ongemak hun kans.

Zelfs kleine dilemma’s (wil je een hard of een zacht matras, of: wie nodig je uit op je bruiloft) kunnen dan dringend aanvoelen.
Dat iemand in een schuilkelder er zijn schouders over zal ophalen, doet daar niets aan af.

De oorlog herinnert ons eraan wat voor geluksvogels wij zijn: bijna nergens in de geschiedenis én op de wereld hadden en hebben mensen het zo goed als wij nu in Nederland.
Dit dwingt ons onze gebruikelijke zorgen te relativeren.

Maar relativeren is iets anders dan ontkennen of belachelijk maken.
Doe je dat wel, dan vervreemd je van jezelf.

Je druk maken over wat er speelt in je omgeving is de enige manier om je verbonden te voelen met je leven; dat geldt ook als het gaat om de ‘luxeproblemen’ waarover we woensdag stemmen.

Hoe futiel die nu ook kunnen aanvoelen, ze doen ertoe.

VOEL IK ME HIER GOED BIJ OF VERLIES IK DE CONTROLE OVER MIJN LEVEN?
Ik hoor het vaak, vooral van jonge alleen levende vrouwen.
Je hebt het zo ontzettend druk op je werk dat je begint met een maaltijd die bezorgd wordt.
Logisch toch en gezond.
Beter dan weer een voorverpakte magnetronmaaltijd.

Na een tijdje ontbijt je buiten de deur en haalt 5x per dag zo´n lekkere sterke koffie van 4.50 euro.
Lunch haal je en avondeten laat je bezorgen.
Om jezelf te belonen voor je harde werken koop je leuke kleren en dingen online.
Steeds meer.

Je hebt nauwelijks tijd die nieuwe spullen te passen.
Met kaartje er nog aan hangen ze in de kast.
De leuke dingen slingeren rond.
Je hebt geen tijd er van te genieten.
Je boekt steeds meer massages om de volgende dag aan te kunnen.
Dat wordt je enige rustmoment in de week.
Een Uber in plaats van de fiets, zodat je kappershaar het langer volhoudt.
Dure tassen en schoenen online, gedachteloos s ´avonds in bed op je telefoon.
"Anders hou ik het niet vol"

Steeds een stapje verder tot je langzaamaan over je eigen grenzen gaat.
En lol in die dure aankopen heb je niet.
Als je oververmoeid bent kun je niet zo helder nadenken.

Uit onderzoek in Nederland, Denemarken en Canada bleek dat het "kopen van tijd" in de vorm van tijdbesparende diensten en leuke spullen tot zo´n 135 euro per maand tot minder druk leidt, dus voel je je beter.
Dit gevoel van levenskwaliteit neemt af bij de groep die meer uitgeeft.
Het blijkt te leiden tot gevoelens van controle verlies.
En tot financiële problemen.

Waarom schrijf ik dit?
Omdat ik hoop dat als je dit herkent ,je tot je positieven komt.
Vraag je eens af: ben ik normaal bezig, gewoon omdat het fijn en handig is werk uit te besteden en mezelf te belonen met leuke spullen of ben ik op weg naar een burn-out?

Voel ik me hier goed bij of neem ik geen tijd om echt voor mezelf te zorgen?
Verlies ik het gevoel van controle over mijn leven en mijn financiën?
Probeer ik werkstress te vermijden door dure verwennerijen?

ALS JE JE MIND WILT ONTDOEN VAN BEPERKENDE EN SABOTERENDE GEDACHTEN, MOET JE ZE EERST OPZOEKEN EN ERKENNEN.
Toen ik ophield de schuld buiten me te leggen en ging investeren in mezelf, kon ik mijn dromen waarmaken.
De sleutel van je gevangenis zit aan de binnenkant!

DE JAPANNER HACHIRO ( DIE ZICHZELF EEN KNAPPE MAN VOND) WAS ZIEDEND OP ZIJN VROUW .
Zo ziedend dat hij besloot haar voor de rechter te slepen en een fikse schadevergoeding te eisen.

En waarom was hij dan zo kwaad?

Zij had hem bedonderd.

Met een man? Of met een vrouw?

Nee, zij had hem een lelijke dochter gebaard.
Zo lelijk als de nacht.

Nou en?
Kan zij toch niet helpen?

Toch won hij het proces met glans en wimpel.
Laat me dat even uitleggen.

De rechter zei: " U heeft deze vrouw uitgezocht als toekomstige moeder van uw kind vanwege haar schoonheid.
Het is niet onze taak u daarop te beoordelen.

Het is onze taak te beoordelen of uw klacht gegrond is.

Onze conclusie is dat uw klacht gegrond is en dat uw vrouw u bedrogen heeft".

Hij zwaaide met bewijsstuk 12.
"Ik heb deze foto's gezien die u als bewijsmiddel hebt ingediend.
Deze foto's dateren van 3 jaar voor uw huwelijk met uw eega."

De rechter huiverde even en legde snel het bewijsmateriaal ondersteboven op tafel.

"Nog nooit in mijn leven heb ik zo´n lelijke vrouw gezien.
Daarbij vergeleken is mijn eigen vrouw een schoonheid en dat zegt heel wat". ( dit voegde hij tussen neus en lippen toe, schrok van zijn eigen uitspraak en vroeg meteen de stenograaf dit niet op te nemen)

Verlangend keek hij even naar de beeldschone echtgenote en vervolgde zuchtend:" Ik zou graag mijn eigen vrouw naar dezelfde chirurg sturen als waar uw vrouw zich vele malen heeft laten opereren met zulk verbluffend resultaat.
Maar dat laat een rechter salaris niet toe."

Weemoedig keek hij enkele seconden voor zich uit.

Hij sloot af:" Hierbij verklaar ik uw klacht gegrond en uw vrouw schuldig omdat zij u onder valse voorwendselen in het huwelijk heeft gelokt.
Ik veroordeel uw echtgenote tot het betalen van een schadevergoeding van 95.000 euro. Een iets lager bedrag dan zij heeft uitgegeven aan het "bijwerken."

IK LEEK OP EEN KIKKER DIE IN EEN PAN MET KOUD WATER IS GESTOPT.
Heel langzaam wordt het water aan de kook gebracht.
Het arme beest heeft niets in de gaten en wordt langzaam gekookt.
En als hij het eindelijk doorkrijgt, is het te laat...

Zo is het mij vergaan.

Je kunt beter, als kikker dan, in een pan met kokend water worden gegooid.
Dan spring je er meteen uit.

Beetje bij beetje stapelden kleine stressfactoren zich in mij op.

Ik had het niet in de gaten en aanvaardde de stress zonder nadenken en morren.
Dat hoorde er nu eenmaal bij, dacht ik.

Herken je dat?
En toen zat ik in een burn out...

Word jij ook langzaam gekookt ?

KIJK NAAR JEZELF EN JE LEVEN EN SPRING UIT DE PAN!



JE BREIN IS DE INGEWIKKELSTE MACHINE OP DEZE PLANEET

Helemaal niks kan daar tegenop.
Sinds ons bestaan is de belangrijkste functie van het brein jouw overleven en de veiligheid van je lichaam.

Accepteer met dankbaarheid je brein als leider bij deze onbewuste functie en handelingen.
Als aanstuurder van je organen en reflex voor je veiligheid heeft hij je vast al voor een vrachtwagen weggerukt of anderszins het leven gered.

MAAR......


EEN VROUW IS TOCH NIET DE BAAS?

Mijn office manager Heleen werd stapelgek van een stel Franse lobbyisten uit de geneesmiddelen industrie.
Een maand lang belden ze elke dag, smeekten om een afspraak en stuurden kilo´s papier. Dag in, dag uit.

Ik had geen zin in ze, kende hun standpunt uit ten treure.
Maar Heleen was me dierbaar, dus vooruit met de geit.

Op een dinsdag in Straatsburg had ik na de stemmingen tijd voor ze vrijgemaakt.
Drie kwartier en geen minuut langer.
Om geen tijd te verliezen had ik met ze afgesproken in het restaurant van het Europees Parlement.
Kon ik meteen wat eten. Heleen regelde een tafel.

Toen ik rond 1430 kwam binnenrennen, - de stemmingen waren uitgelopen-, vond ik aan de gereserveerde tafel een rumoerig gezelschap van mannen met verhitte gezichten.
De wijn vloeide overvloedig.
Ik stelde me voor en ging zitten. Niemand sloeg acht op me. Ze vervolgden hun gesprekken en vulden hun glas.
Ook goed. Kon ik rustig eten.
Het nare gevoel in mijn buik drukte ik weg.

Ik was halverwege mijn salade toen mijn buurman zich minzaam naar me toe draaide.
"En mevrouwtje, werkt uw man in het Europees Parlement?"
Ik zag mijn kans schoon. Wraak.
"Nee," zei ik, "Mijn man werkt niet in het Europees Parlement, hij werkt bij de Permanente vertegenwoordiging."
Ik liet hem geen tijd om zijn mond open te doen en vervolgde met een gedetailleerd verhaal over de loopbaan van mijn echtgenoot.
Alleen de kleuterschool sloeg ik over.

De drie kwartier waren voorbij.
Ik stond op, groette vriendelijk in het rond met een wuif gebaar, gaf mijn buurman een hand en verdween zo snel ik kon naar mijn kantoor op de 9e etage.

Nu iemand vinden. Verdorie, alle deuren waren dicht.
Een eindje verderop zag ik een open deur. Van een Italiaanse collega.
Een jonge man zat te telefoneren achter het bureau.
Godzijdank, ik kende hem, Antonio ,een vriend van Heleen.

"Meteen meekomen asjeblieft" siste ik, "Ik heb je nodig."
De man beëindigde snel zijn gesprek en volgde me verbaasd naar mijn kantoor.
Ik sloot de deur.

Snel ging ik achter mijn bureau zitten en wees hem de stoel voor mijn bureau.
"Wij hebben een belangrijke vergadering, begrijp je. Ik leg het je later uit."
Hij knikte sprakeloos.
Net op tijd.

Daar waren ze. Driftig werd op de deur geklopt.
Ik stond op en deed open. Voilà. De roodwangige Franse delegatie.

"Madame, het spijt ons verschrikkelijk. Wij hadden niet begrepen dat u de geachte afgevaardigde was. O, wat spijt dat ons. Onze welgemeende excuses We willen u heel graag ons standpunt uitleggen."

Ik knikte en zei minzaam:" Heren ,u heeft drie kwartier van mijn tijd gekregen. U ziet dat ik nu in vergadering ben."
Ik wees op Antonio die rustig in zijn stoel zat.
"Als u ons nu wilt excuseren? We hebben een belangrijke en urgente vergadering."
"Maar geachte ..."
Ik onderbrak hem. "Heren, u hebt uw kans gehad."
En pal voor hun verbaasde gezichten sloot ik de deur.
Heleen heeft nooit meer last van ze gehad.

MIJN MOEDER BLEEF TEGEN ME PRATEN

Mijn moeder is al 20 jaar geleden overleden.
Toch hoorde ik telkens haar stem als ik even onderuitzakte:" Moet jij niet iets nuttigs gaan doen?"
Dan sprong ik alweer op.

Tot ik besefte dat ik onbewust steeds mijn macht weggaf.

ALS IK EEN MAN ZOU ZIJN
Als ik een man zou zijn, zou ik dan vrijwillig mijn plaats afstaan aan een vrouw?
Nee, ik zou vechten voor mijn hachje en zelf proberen die hoge post binnen te hengelen.

Met goede voorbereiding, met een plan, met een strategie.
Met alle middelen die fatsoenlijk zijn.
Zo´n man zou ik dan hopen te zijn.
Fatsoenlijk.

VROUWENQUOTUM
Als fatsoenlijke man zou ik achter het op 1 januari 2022 ingegane quotum voor 1/3 vrouwen in Raden van Commissarissen voor beursgenoteerde bedrijven staan. (waar nu nog 5 Peters en 5 vrouwen CEO zijn). Dus een beetje geduld en dit is in orde. Gelukkig is ook voor mij als man 1/3 quotum voorzien...

DISCRIMINATIE
Als ik een VROUW zou zijn, zou ik me niet laten tegenhouden door verdekte discriminatie, stereotypen en vooroordelen.
Ik zou gemene opmerkingen niet persoonlijk nemen.
Ik weet zelf immers wat ik waard ben.
Dat gedrag en dat gekonkel zegt meer over de ander dan over mij.
Ik ben bezig met mijn doel en laat me door dat geneuzel niet afleiden.

Ik laat me daardoor, hoe irriterend het ook is, mijn macht niet afpakken.
Ik kijk wel mooi uit.
Dat is een welgemeend advies van een fatsoenlijke man.
Die zich soms schaamt voor het gedrag van zijn seksegenoten.

SOLLICITEER JIJ MAAR
Als ik een man zou zijn, zou ik dan tegen een vrouw zeggen ( of zelfs maar denken): " Nee hoor, ik hoef die baan niet, solliciteer jij maar, je kunt het beter, bent slimmer en hebt meer ervaring."
Nee, dat zou ik niet doen.
Ik zou wel gek zijn.

NETWERK
Als ik een man zou zijn, zou ik dan mijn netwerk niet gebruiken en geen beroep doen op de solidariteit van mijn manlijke collega´s en meerderen?
Natuurlijk wel.
Dat netwerk heb ik zorgvuldig in jaren opgebouwd en er veel tijd in gestoken.

GELOOF IN MEZELF
Als ik een man zou zijn ,zou ik dan mijn licht onder de korenmaat laten schijnen?
Nee, natuurlijk niet.

SALARISONDERHANDELINGEN
Als ik een man zou zijn, zou ik dan geen harde salarisonderhandelingen voeren?
Natuurlijk wel.
Ik zou er keihard in gaan.
Nee heb je, ja kun je krijgen.
O ja, als ik me daarin ongemakkelijk zou voelen, zou ik een cursus volgen of gaan oefenen met maatjes.

DE KRABBENMAND
Als ik een man zou zijn, zou ik dan tegen vrouwen zeggen:" Waarom halen jullie elkaar naar beneden? Waarom steunen jullie elkaar niet? Dat is toch veel effectiever."
Ik ben bang van niet.
Eigenlijk vind dat ze daar zelf maar achter moeten komen.
Het verbaast me wel.

VINDBAARHEID
Als ik een man zou zijn, zou ik dan tegen vrouwelijke collega´s zeggen:" Maak jezelf beter vindbaar, schrijf je in bij SER- Topvrouwen en al die andere gremia die jullie hebben?"
Dan zouden wij de smoes niet meer hebben om te zeggen:" We willen wel, maar kunnen geen vrouwen vinden."
Misschien zou ik ze die tip geven.
Misschien ook niet.
Per slot zijn we gelijkwaardig


HANDIG

Het is handig af en toe eens naar jezelf te kijken.
Aan wie geef jij je macht weg?

WAAROM WAS IK ZO BENAUWD MIJN VERHALEN LOS TE LATEN?

Ik bleef lang hangen in mijn rotjeugd. Eiste daar erkenning voor. Vertelde mezelf en iedereen die het wel of niet wou horen hoe akelig mijn jeugd was geweest.

Dat was mijn identiteit en verklaarde mijn faalangst.
Het leek wel een wedstrijd als in de wachtkamer van de dokter. Iemand zegt:" ik heb pijn aan mijn grote teen." De ander antwoordt:" Nou, ik heb pijn aan alle tien mijn tenen."

Pas toen ik dat eindelijk doorhad, kon ik het verhaal laten rusten.
En mezelf zelfs goede dingen herinneren.  

Zeul jij nog steeds rond met die zware rug

WAAROM LUKT HET NIET?

We hebben 1000en redenen waarom het niet lukt.
Vaak legitiem.

Maar waarom je daar door te laten tegenhouden?

Geef je macht niet weg.
Ga rustig door zonder je boos te maken en verongelijkt te zijn.
En als je dan je doel bereikt hebt, kun je, als je dat wilt van binnenuit veranderen wat je niet bevalt.

BELEMMERENDE VERHALEN

Vertel jij jezelf belemmerende verhalen?
Eerlijk.
Ga er naar kijken en vraag je af:" Is het werkelijk waar?
Weet ik heel zeker dat het waar is?"

DAT LUKT JE TOCH NIET
Dit weekend betrapte ik me er weer op: "Dat lukt je toch niet, het is veel te moeilijk om dat over te brengen..."
Ja, en als je dat denkt, kun je het weL SCHUDDEN...

VROUWEN AAN DE TOP
Het Europees Parlement dat al in 1989 met unanimiteit mijn rapport" Meer vrouwen in besluitvormende posities" aannam ,krijgt nu steun van de vrouwelijke Commissie Voorzitter.

De lidstaten hielden tot nu toe de boot af, maar Frankrijk en Duitsland lijken om. Nederland kan nu geen nee meer zeggen. De tijd is rijp.

Zelf was ik destijds als liberaal tegen quota, met alle bekende argumenten.
Ik ben van mening veranderd.

Pas als er voldoende vrouwen in topposities aanwezig zijn, (de zogenaamde kritische massa) kun je als vrouw je eigen koers varen en je eigen visie en policy handhaven.

En dan maar hopen dat dat goed uitpakt.
Daarmee bedoel ik dat loyaliteit tussen vrouwen soms "vergeten" wordt...

EEN EXTRA BAAN
Heb tussen alle knipsels een krantenartikel gevonden over de mannen en vrouwen die ik uit het destijds Oostblokland Roemenië heb kunnen halen. Ze mochten uiteindelijk naar hun geliefde in Nederland. Mooi beroep: huwelijksmakelaar. Zeker als blijkt dat ze nog steeds knettergelukkig zijn.

EEN FOUTE MAN (1)
Zorgvuldig heb ik de gegevens van Amnesty International met namen van politieke gevangenen tussen mijn ondergoed in de koffer verstopt.
Met vijf collega´s ga ik naar Cuba om het gesprek met Fidel Castro aan te gaan.
Hij intrigeert me als vrijheidsvechter en politicus.
Maar ook als man.
"Foute mannen" vind ik spannend.
Is hij oprecht of een ordinaire opportunist?
Ik wil hem met eigen ogen zien en ik wil hem zelf spreken.
Ik wil hem confronteren met de politieke gevangenen op zijn eiland.
Ik ben niet bang.

uit mijn boek:"1000 plaatsen 1 thuis"

EEN FOUTE MAN (2)
Op het moment dat juist de ´cerdo de leiche´ wordt opgediend, komen vier mannen als in een wildwestfilm binnenstormen.
Met een autoritaire hoofdbeweging geven ze te kennen dat ons gezelschap mee moet komen.
Zonder commentaar worden we in een gesloten busje met zwarte ramen geduwd en rijden we weg.
Na een half uur stopt het busje.
De mannen gebaren dat we moeten uitstappen.
De revolvers stulpen uit de broekband.
Een groot wit gebouw staat eenzaam in een immens grote tuin.
Omringd door de mannen lopen we naar een moderne draaideur.
In een grote marmeren hal staat de van de vliegvelden bekende band met röntgenapparaat en een controle poortje met metaaldetector.
Mijn delegatieleider wordt met de hand gefouilleerd en geeft zijn aktetas af die in een kluisje wordt opgeborgen.
Direct schieten de papieren van Amnesty International door mijn hoofd.
Wat nu?
Ik moet snel een manier vinden deze onopgemerkt te verbergen en naar binnen te smokkelen.
uit mijn boek:"1000 plaatsen 1 thuis"
(word vervolgd

EEN FOUTE MAN ( 3)
( Onze delegatie van het EP gaat in Cuba na dagen wachten Fidel Castro ontmoeten)
Snel buig ik me voorover met de armen op de maag en maak onsmakelijke geluiden. De veiligheidsman haalt zijn wenkbrauwen op. Mijn delegatieleden bekijken me verongelijkt.
Verontschuldigend zeg ik met verstikte stem:"So sorry, ik ben ziek, ik moet overgeven."
Snel overlegt de man met een collega. Ik sta er met hangende schouders bij. Ik wrijf in mijn ogen. Door mijn lenzen lukt het me tranen in mijn ogen te krijgen. Ik maak wanhopige gebaren.
De man zucht, pakt me bij de arm en brengt me naar de toiletruimtes. Op het toilet, de deur op slot, steek ik mijn vinger in de keel en braak luidruchtig. Terwijl ik de wc doortrek, pak ik zo geluidloos mogelijk het papier van Amnesty International uit mijn handtas. Ik moet dit aan Fidel Castro geven, hoe dan ook. # Hoor ik praten? Ik rol het papier zo klein mogelijk op en stop het in mijn rechterschoen.
Ik kom naar buiten en zie twee vrouwen die uitvoerig hun handen staan te wassen aan de grote wastafel. Ze nemen me onderzoekend op.
Buitengekomen laat ik me door de wachtende veiligheidsman meevoeren naar een dame die me wil fouilleren.
Ze neemt me mee naar een kamertje, zegt me met de armen en benen wijd te gaan staan en tast me zeer uitvoerig af.
Onder protest laat ik mijn grote zwarte tas en fototoestel bij haar achter

EEN FOUTE MAN ( 4)
Het is me gelukt papieren van Amnesty International in mijn schoen mee naar binnen te smokkelen bij een bezoek aan Fidel Castro in la Havana)
In een grote ijskoude zaal worden we ontvangen. Hoe armer een land, hoe kouder de airco.
Het doet me wat als ik Fidel Castro aan het hoofd van een grote tafel zie zitten. Hij kijkt verveeld voor zich uit en trommelt met zijn vingers op de tafel.
We gaan zitten.

Haastig drink ik het glas water leeg dat voor me staat. Mijn keel schrijnt na de vertoning die ik zo even gegeven heb.
Ik kijk zoekend om me heen naar onze eigen tolken. Ze zijn er niet.
Gelukkig spreek ik Spaans en ben ik niet van de Cubaanse tolken afhankelijk. Je kunt er immers niet van uitgaan dat de vertaling altijd correct is.

Fidel geeft ons met veel handgebaren minzaam te verstaan dat hij de EU een interessante gesprekspartner vindt.
Ja, haal je de koekoek. Sinds de oude Sovjet-Unie is weggevallen en de VS steeds moeilijker doet, hebben ze ons hard nodig.
Als er een korte stilte valt, grijp ik mijn kans en richt ik me in het Spaans tot onze gastheer.

"Commandante, u weet ongetwijfeld dat het Europees Parlement alle internationale verdragen van de EU met de zogenoemde derde landen als uw land, dient goed te keuren? U weet dat zonder onze goedkeuring geen enkel verdrag tot stand kan komen?"

Fidel knikt minzaam. Hij kan moeilijk zijn verbazing verbergen dat buitenlandse vrouw zijn correcte aanspreektitel kent.

"U weet ook dat zelfs als onze regeringen het eens zijn, het feest onherroepelijk niet doorgaat zonder het groene licht van het EP?"

Opnieuw knikt Fidel. Nu iets minder minzaam.

"Voor het EP in het algemeen en voor de Europese Liberale fractie in het bijzonder zijn de mensenrechten een doorslaggevend criterium", sluit ik af.
Ik doe mijn best mijn stem niet te laten trillen .
Het is stil.

Fidel kijkt me taxerend aan. Uit mijn linkerooghoek zie ik de vijandige blik van mijn Spaanse socialistische collega.
Zijn grote vrijheidsstrijder wordt hier geattaqueerd.
En nog wel door een vrouw.

ZO LIEPEN ZIJ VOORT...
Stap voor stap. Op blote voeten. Zo liepen de oude en de jonge monnik voort.

Zwijgend. Die eed hadden ze afgelegd. Net zoals ze hadden gezworen nooit en te nimmer een vrouw aan te raken.
Zelfs hun moeder niet.

Na twee dagen stuitten ze op een fel kolkende rivier.

Was dat een vrouw daar verderop in het water, worstelend met de stroming?
Haar hoofd verdween onder het zwiepende water en lucht happend kwam het weer boven.

De oude monnik haalde diep adem, sprong in de rivier, zwom naar haar toe, pakte de half bewusteloze vrouw in zijn armen en droeg haar naar de overkant.
Daar legde hij haar in het gras en liep zwijgend verder.

Zijn jonge metgezel voegde zich bij hem en woordeloos liepen ze voort.

Een jaar later liepen ze daar weer. Zwijgend. Stap voor stap. Blootvoets.

Opeens kwam er geluid uit de jonge monnik.
Met verstikte stem bracht hij uit:" Je weet toch dat je geen vrouwen mag aanraken!"
De oude keek opzij en zei kalm: LOOP JE NOU NOG STEEDS MET DIE VROUW TE ZEULEN?"
( vrij naar een bekend verhaa)

HEB JIJ HET "AANKNOPJE" GEVONDEN VOOR JEZELF?
Irene Schouten, favoriet op vier schaatsafstanden vertelde in een interview dat het niks werd als ze "het knopje niet vond voor zichzelf."

Ik begrijp wat ze bedoelt.
Toen ik vroeger wedstrijd tenniste wist ik al, voordat ik op de baan stond, of het wat ging worden.
Als ik mijn tegenstander zag en dacht " o jee, dit gaat em niet worden" ,dan had ik al verloren voor de wedstrijd begon.
Hoe goed mijn conditie ook was en hoeveel ik ook had getraind.

Zo is het ook in het werk.
Op voorwaarde dat je goed bent in je werk, hangt het uiteindelijke resultaat toch af van het feit of je al of niet het knopje hebt gevonden.

Wat zijn onze gedachten toch ontzettend belangrijk!
Die beslissen of je wint of verliest.
Als je met mij gaat werken gaan we samen je knopje vinden.


Meditatie
Meditatie is de enige activiteit die leidt tot verlaging van het lactaatgehalte in het bloed, een indicator van stress en angstgevoelens. De hormoonspiegel van melatonine en serotonine (kalmte) wordt verhoogd door meditatie en de hormoonspiegel van cortisol(stress) wordt hierdoor verlaagd. Hallo! Waarom mediteren we niet allemaal??

Fidel Castro
'Ja, het is zoals ik dacht,' zegt Fidel Castro. 'Uw ogen zijn blauwgroen, met lichte spikkeltjes.'
Hij glimlacht weemoedig. 'Mevrouw, uw hoofd moet vermoeid zijn. U denkt te veel. Leeft u wel genoeg uit uw hart? Liefde is het enig belangrijke in een mensenleven. Een mens is wat hij liefheeft.'
uit 1000 plaatsen 1 thuis

 Zo ben ik op aarde gekomen. Met dit lichaam. Als in een auto. Aan het stuur zit de taxichauffeur. Mijn ego. Mijn persoonlijkheid. Hij weet het altijd beter, is corrupt en doet precies waar hij zin in heeft. Hij luistert niet en kletst maar door.
Ik ben niet alleen. Op de achterbank zit de passagier. Mijn hogere Zelf. Hij is de eigenaar van de auto en bekijkt mijn leven, het gedoe. Hij kijkt mild en oordeelt niet.
De passagier heeft mededogen en kent geen grieven. Hij ziet het licht in mij. Hij is het licht.
Ik moet stil worden. Heel stil en luisteren .Wees stil, Jessica, wees stil"

uit 1000 plaatsen 1 thuis

Recensie van Frans Boogaard, Algemeen dagblad over "1000 plaatsen 1 thuis" :
Intieme intriges, machtsspelletjes, documentensmokkel - wie beweert dat Europa saai is, heeft Jessica Larive 's "1000 plaatsen 1 thuis" niet gelezen: tegelijkertijd het openhartige levensverhaal van een alleenstaande Nederlandse moeder die het vanaf een kaal Brussels flatje tot aan tafel bij Fidel Castro, Richard Geere en de Dalai lama schopt...

Time management?
Heel simpel: mediteer een half uur per dag. Winst : ANDERHALF UUR per dag!
Door alle processen die lichamelijk en geestelijk op gang komen heb je anderhalf uur minder slaap nodig. Extra bonus: een blije evenwichtige geest.

MIJN ESSENTIE
Mijn essentie gaat verder dan wat ik probeer te zijn. Het is het deel in me waar ik stiekem het meest van houd, ongeacht wat anderen er van denken. Mijn essentie is zozeer de grondslag voor wie ik ben dat ik er naar terugkeer zodra ik ophoud te proberen iets of iemand anders te zijn. Ik ben een avonturier. EN

WE VERANDEREN LIEVER DE BUURMAN DAN ONSZELF
De arts:" Goed, u heeft een duidelijke beschrijving van uw symptomen gegeven. Ik zal een medicijn voor uw partner/buurman/ kind uitschrijven."
En dan zeggen we:" Dank u dokter, ik voel me al een stuk beter."
Absurd? Ja, het is absurd dat we denken ons beter te zullen voelen als iemand/ iets verandert. De wereld om me heen is in orde als ik zelf in orde ben en dan mag de buurman zijn wie hij wil zijn. 

Vergeven
Vergeven is eenvoudig je alleen de liefdevolle gedachten herinneren die jij in het verleden gaf, en die jou werden gegeven. Dan ben je vrij.

Probeer jij nog steeds het verleden te veranderen?
Wordt het geen tijd de hoop op een beter verleden op te geven?

KERSTDINER EN ZO
Zie je er tegenop? Tegen aan tafel zitten, urenlang, met familie die je het hele jaar uit de weg bent gegaan omdat ze je mateloos irriteren? Probeer eens het volgende: zie en hoor ze alsof je ze nog nooit ontmoet hebt en ze spiksplinternieuw voor je zijn. Zonder jouw verleden. Zonder zijn/haar verleden. Zonder jullie vergissingen. Zonder jouw oordelen. Zonder de schaduwfiguren uit jouw verleden die zij misschien onbedoeld oprakelen. Geef de hoop op een beter verleden op, relax en zie ze alleen zoals ze NU zijn .Dan wordt het misschien toch nog leuk..

ONTDEK JUIST NU JE KRACHT (GESCHREVEN TIJDENS cORONA)
Misschien spring je tegen de muren op en ben je bang, voor je gezondheid en die van dierbaren, voor je baan of het omvallen van je bedrijf. Misschien had je al problemen, in je relatie, op je werk, met de kinderen en komen die nu extra hard bij je binnen. Je wordt onaardig, kortaangebonden, agressief bijna. Maar vanbinnen voel je je verdrietig, angstig en eenzaam.

Maar weet je? Deze tijd is eigenlijk ook een kans, een nieuw begin. Je hoeft jezelf niet te verliezen. Juist nu kun je je innerlijke kracht (her)vinden!

Mijn voorstel: laten we samen beginnen met je innerlijk huis op een rots te bouwen. Dan doorsta je alle stormen zonder dat je omwaait. Voorlopig kun je niet naar mijn Spaanse Atalanta komen, wel kunnen we 1 op 1 in online coaching samen aan het (terug)vinden van je kracht werken. Je krijgt desgewenst ook toegang tot behulpzame video´s uit mijn cursusweek op Atalanta.

Wat zou het voor jou (en je dierbaren) betekenen als je innerlijk huis op een rotsvast fundament staat? En niet langer op drijfzand. Als je weer stevig in je eigen leven staat en weer weet waar het werkelijk om gaat en wat je werkelijk wilt?

Stel je voor: je leeft vrij van stress, angst en irritatie, omdat je je kracht, je rust en je licht in jezelf hebt gevonden.

Dan kom je als een sterker mens uit deze crisis. Met liefde en waardering voor je zelf, met innerlijke kracht en innerlijke vrede.

IK HAD EEN SLIMME TECKEL
k overlaadde haar met aandacht en koekjes.
Ze strompelde met een groot verband om haar pootje. Zooo zielig.

Na drie maanden liep ze nog mank.

Tot ik haar "gewoon" zag lopen ( in de spiegel in de gang) toen ze dacht dat ik haar niet zag.

Ik kwam binnen en ze liep weer te hinkelen...

Hoe vaak spelen wij slachtoffer?

In het Groot en in het Klein?

Insert Content Template or Symbol
>