Over mij

Ik ken jouw wereld. 
Ik was vele jaren internationaal jurist in Brussel en vijftien jaar lang Europarlementariër.
Het was een boeiende maar keiharde wereld.

Ik begrijp je. 
Ik ken jouw pijn en problemen, geloof me.


Na de gekste baantjes, toen ik plotsklaps alleenstaande moeder werd -mijn dochtertje was anderhalf en ik had geen enkele werkervaring-, lukte het me om als jurist aan het werk te komen in Brussel.


Tien jaar later werd ik verkozen als lid van het Europees Parlement


Dat was een hele klus, meer daarover vertel ik in mijn boek. 


Vijftien jaren volgden met geld, glamour, zinvol werk, mooie reizen en succes. 


Dan had ik ook nog eens een lieve tweede man en een prachtig kind.

 
Gelukkig dus? 

Nee, ik liep op mijn tenen en was een stress kip. 
Natuurlijk gaf ik dat niet toe. Ik werkte me te pletter (bijna letterlijk), leefde op kicks en had talloze verliefdheden. (Valt dat onder kicks?) 

Ik voelde me leeg van binnen. Ik begreep er niets van.  

Uit angst om door de mand te vallen- dat begreep ik pas veel later, destijds had ik indrukwekkende smoezen- liet ik prachtige banen aan mijn neus voorbij gaan. 
Herkenbaar? 

Toen ik na jaren worstelen erkende dat ik onder de zelfverzekerde buitenkant een miezerige angsthaas was, stortte ik me ondanks mijn drukke baan op persoonlijke ontwikkeling. 

De laatste zes jaar in  het Europees Parlement nam ik tijd voor yoga, meditatie en mindfulness. Ik werd steeds gelukkiger en beter in mijn werk. 
De aanbiedingen voor banen vlogen me om de oren.

Toch besloot ik, dit keer zonder smoezen, alle carrière schepen achter me te verbranden.
Geen idee wat ik ging doen.
Met mijn spaarpotje vertrok ik op de bonnefooi naar Spanje. 
Op zoek naar het geheim van het leven.

Ik kocht een oude ruïne, haalde de felbegeerde hond en kat uit het asiel, plantte sinasappelboompjes en ging nu echt investeren in mezelf.
Met geld, tijd en energie.
Het was harder werken dan voor mijn rechten bul.

Maar met enorme voldoening kijk ik terug op die tijd. Ik heb er geen seconde spijt van gehad.

Nu voel ik me echt succesvol.

Omdat ik gelukkig ben.
Omdat ik over echte innerlijke kracht beschik.
Omdat ik een bloeiend bedrijf heb, waar ik met groot enthousiasme werk.

Hoe stom kan een mens zijn???  
Had ik vroeger maar de kennis van nu gehad... 

In mijn boek "1000 plaatsen 1 thuis" vind je mijn levensverhaal in romanvorm.
Naast avontuur en glamour veel kommer en kwel. 
Uiteindelijk kwam ik op mijn pootjes terecht.

Als ik het kon, kun jij het ook. 

Maar jij hoeft er niet, zoals ik een half leven over te doen of je baan op te zeggen... 

Dat alles gun ik jou NU.
Daarom heb ik met passie voor jou mijn Powertraining "Succes zonder stress" gemaakt. 

Ik hoop je te ontmoeten bij de coachings.
En in Spanje op mijn eigen plek!

Ik geloof 100% in de waarde die ik bied. 
Liefs,

Alleen doorlezen als je mijn achterliggende filosofie wilt kennen

Als je iemand wilt leren kennen, is het natuurlijk belangrijk over haar verleden te horen, te luisteren en te kijken naar haar omgeving, haar levensomstandigheden, haar karakter. 

Maar wat mij vooral interesseert zijn de ideeën, overtuigingen waarmee zij nu naar het leven kijkt en hoe ze met haar leven, problemen en pijn omgaat.

Voor jou die overweegt met mij te gaan samenwerken is het extra belangrijk je coach en auteur van de training ook in die zin beter te kennen voordat je een besluit neemt.. 

Ik leef vooral met de principes van een Cursus in Wonderen, een speciaal boek waarin ik al meer dan 20 jaar elke dag lees. Ook de Bhagavad Gita is belangrijk voor me en de ideeën van Eckhardt Tolle. En niet te vergeten Anthony de Mello. 

Mijn basisfilosofie waaruit ik leef, denk, voel en handel is het makkelijkst te begrijpen door de Proloog van mijn boek 1000 plaatsen 1 thuis te lezen.

Hier komt hij:  


Zo ben ik op aarde gekomen. 
Met dit lichaam. 
Als in een auto. 

Aan het stuur zit de taxichauffeur.
 Mijn ego. 
Mijn persoonlijkheid. 
Hij weet het altijd beter, is corrupt en doet precies waar hij zin in heeft.
Hij luistert niet en kletst maar door.

Ik ben niet alleen.
Op de achterbank zit de passagier. 
Mijn hogere Zelf.

Hij is de eigenaar van de auto en bekijkt mijn leven, het gedoe.

Hij kijkt mild en oordeelt niet. 
De passagier heeft mededogen en kent geen grieven. 
Hij ziet het licht in mij. 

Hij is het licht.

Ik moet stil worden.
Heel stil en luisteren. 
Wees stil, Jessica, wees stil.


Er is maar 1 probleem

Er is maar 1 oplossing

Dat ene probleem is de oorzaak van al je pijn.
Door dat ene probleem bij de wortel aan te pakken ,los je alle daaruit voortvloeiende problemen op.
Met mijn unieke methode. 


En wat is dat ene probleem dan wel?
Je bent de verbinding met je Zelf, de passagier verloren.
Als klein kind was je gelukkig en had je die verbinding nog wel. Ergens onderweg ben je die kwijtgeraakt.
Je geeft je macht weg aan de taxichauffeur en laat hem je leven bepalen. 
Je laat je ego meedogenloos regeren over zijn miezerig koninkrijkje.



En wat is die ene oplossing dan wel?

Zeg ja tegen je passagier en nee tegen je taxichauffeur
Zeg ja tegen je Zelf en nee tegen je flauwekul.


Wie heeft het bij jou voor het zeggen? De taxichauffeur? Of de passagier?

Hier volgen openhartige stukken uit een artikel dat op 1 juni 2021 in het blad "Mijn geheim" is verschenen.

Vanaf haar zetel in het Europees Parlement koos Jessica voor de yoga mat.

‘Ik had alles, behalve mezelf’

Als alleenstaande moeder in de jaren zeventig wist Jessica een prachtige politieke carrière op te bouwen in het Europees Parlement. Jarenlang zet ze zich onder meer in voor de rechten van de mens. Tot ze zich afvraagt of dit leven vol geld en status haar werkelijk wel zo gelukkig maakt.

Tekst: Jessica Larive

“Met verbazing kijk ik, op m’n 75e, terug op een veelbewogen leven. Dat begon al heel vroeg heel heftig: mijn vader werd door een boze inbreker vermoord toen ik bijna vijf was. We woonden in wat nu Indonesië heet. Mijn moeder, die toen pas 26 was, liep verdwaasd rond, alsof er een aardbeving was geweest. Ze was mij en mijn tweejarig broertje volslagen vergeten. Heb ik toen verzonnen dat ik de rest van mijn leven voor iedereen verantwoordelijk was? Na zijn dood gingen wij - mijn moeder, mijn broertje en ik - terug naar Nederland, naar familie. Het enige leuke uit mijn jeugd hier waren de eendjes op de kleuterschool. Er kwam een stiefvader die niet blij was met mij. Logisch, ik was een vervelend en lelijk kind. Ik miste mijn vader vreselijk, er werd nooit meer over hem gesproken. Overleven. Vechten. Toneelspelen. Hart op slot. Na de middelbare school kon ik uit huis vluchten, ik ging studeren. Tot mijn eigen verbijstering maakte op mijn twintigste een mooie en populaire man me het hof. Ik had net een jaar in het ziekenhuis gelegen na een botsing, waarbij ik van mijn brommer was geslingerd. Ik liep mank, had een grote bril op mijn grote neus en zat vol littekens van de acne. De mooie man wilde toch met me trouwen. Ik, onzeker als ik was, hoefde geen seconde na te denken, dit was mijn eerste en laatste kans. En ik was verliefd op hem. Mijn moeder zei: ‘Heeft die man dan geen ogen in zijn hoofd?’

Ik was eenentwintig, toen we trouwden. Met mijn man, die voor het internationale bedrijfsleven werkte, reisde ik de wereld rond. Engeland, Portugal, Angola, Beiroet… De eerste jaren van ons huwelijk waren leuk en boeiend. Tot ik een andere kant van mijn charmante man leerde kennen; hij kon heel driftig en agressief worden, vooral als hij gedronken had. Dat was voor mij een keerpunt, maar ik durfde niet weg, dan zou ik nog eenzamer zijn. Overleven. Toneelspelen. Hoe is het me gelukt om tussendoor vanuit Angola en Beiroet mijn rechtenstudie af te maken? ‘Ach, de gril van een wipkip,’ zei mijn man vernederend.”

Alleenstaand

“Op mijn 27e, toen mijn kindje anderhalf was, vertrok hij met de noorderzon. Met een koffer, gigantische schulden - o nee, die liet hij bij mij - en een zwanger gemaakte Française met lange, blonde haren. Het verbaasde me niks, zij was mooi en lief, wie wilde er nou bij mij blijven?

We waren net van Beiroet naar Brussel verhuisd. Ik had nog nooit gewerkt, maar nu ging ik solliciteren. Het was 1973. Eerst probeerde ik het in Amsterdam. ‘Juffie, doe niet zo moeilijk,’ kreeg ik overal meewarig te horen. ‘U hebt gewoon recht op een uitkering en huursubsidie. En u bent een alleenstaande moeder.’ Maar ik wilde geen uitkering en bleef in Brussel.

Geen cent, geen woonruimte, geen werk. Toch knapte ik behoorlijk op en voelde me voor het eerst van mijn leven vrolijk en energiek. Er brak een heel gelukkige periode aan, zo samen met mijn kindje, ook al waren we arm. Ze hoefde niet meer uren in de hoek te staan als ze niet zindelijk was en ze hoefde niet meer met mes en vork te eten. En het gemep en geschreeuw miste ze vast ook niet. Ik ging het wel redden, ik zou ze allemaal een poepje laten ruiken.

In Brussel was wél kinderopvang en ik ging op zoek naar werk. Baantjes volgden elkaar op. Op een taleninstituut en op een chique school waar ik lesgaf in Engels aan jongens van 24 in blazers en met rode MG´s. Ik maakte huizen schoon en vertaalde voor IBM lijvige technische boeken .Na twee jaar vond ik een keurige baan bij de Benelux, als jurist. Met een eigen, hoogblonde en verontwaardigde secretaresse, die zichzelf eigenlijk te goed vond om voor een vrouw te werken. Ik was de eerste vrouw in de staf die zelf geen secretaresse was. Mijn mannelijke collega’s vonden dat ik mijn mond moest houden, decoratief moest zijn en koffie moest schenken. Overleven. Vechten. Toneelspelen. Ik redde het en werd uiteindelijk geaccepteerd. Als collega. Ik begon te relaxen. Mijn kind was gelukkig op haar Vlaamse kleuterschooltje en we hadden het samen heerlijk in onze flat op negen hoog. Op het smalle balkon stonden bakken met water en zand, waarin we speelden en we vlochten kransen van madeliefjes in het park.”

Huisvrouw

“Toen mijn dochtertje vijf was, hertrouwde ik met een lieve man. Mijn kind had hem uitgezocht, ze noemde hem al heel gauw papa. En in Brussel mocht ook zij ‘ja’ zeggen tegen de ambtenaar van de burgerlijke stand. Voor zijn werk verhuisden we naar Luxemburg. Nu ging ik een goede moeder, echtgenote en huisvrouw worden. Drie maanden later vroegen man en kind me bedeesd of ik ‘alsjeblieft een baan wilde zoeken, want zo vinden we je niet zo lief.’ Ik werd inderdaad chagrijnig als huismoeder. In de stille straat kwam de schoolbus om acht uur ’s ochtends mijn kind ophalen en leverde haar om half zes weer af. Man en kind aten warm op werk en school. Ik kon toch niet elke dag de ramen lappen? Bovendien: mijn eigen gezelschap beviel me van geen kanten. Dus ik ging weer op zoek naar werk. Het lukte: ik mocht chocolaatjes op schaaltjes leggen voor een Nederlandse Europarlementariër.  Met zo´n plasticje eroverheen. Al gauw kon ik het niet laten om speeches en artikelen voor hem te schrijven, iemand anders prepareerde de schaaltjes. Ik promoveerde tot kabinetschef van de voorzitter van de Europese Liberalen. Machtig werk. Mijn ogen gingen open, toen ik een keer geïmponeerd in de grote vergaderzaal in Straatsburg naar zijn toespraak luisterde en me realiseerde dat hij de door mij geschreven redevoering voorlas. Dat kan ik ook, besefte ik. En dat wil ik ook.”

Europarlementariër

“Het universum kwam me al twee maanden later te hulp. Ik botste in de Straatsburgse wandelgangen tegen een leuke man op. Terwijl we samen mijn in het rondvliegende papieren opraapten, maakte ik kennis met Jan Kamminga, destijds de voorzitter van de VVD. Hij won informatie over me in en vroeg me toen of ik ambities had om zelf Europarlementariër te worden. ‘Je zult het helemaal zelf moeten doen,’ zei hij waarschuwend. ‘Ik kan je niet helpen. Je moet de komende twee jaar een paar keer per week naar Nederland om een verkiesbare plaats te veroveren. En je woont in Luxemburg en hebt al een volle baan.’ Mijn hart sprong op, dit was wat ik wilde. ‘Eerst met het thuisfront overleggen,’ zei ik. Mijn kind was twaalf toen ik het besprak. ‘Prima, mam,’ zei ze, ‘doen, vind ik leuk, mag ik dan mee op reis?’ We spraken plechtig af dat ik nooit en te nimmer concessies aan mijn geweten zou doen. Aan die belofte heb ik me gehouden. Mijn man was oprecht blij voor me. Ik voelde me bevoorrecht met een man met voldoende zelfvertrouwen om een carrièrevrouw naast zich te velen.

Er volgden zeventien enerverende jaren. Eerst twee jaar campagne voeren. Erica Terpstra was in diezelfde periode kandidaat voor de Tweede Kamer. Ze zei: ‘Jessica, dimmen, mantelpakje aan, geen leren broek en niet vertellen dat je zo´n goede baan hebt.’ Tja. Vechten. Toneelspelen. Maar het lukte. Ik kwam op een verkiesbare plaats. Uiteindelijk had ik alles op de rit. Op mijn 38ewas ik Europarlementariër. Vijftien jaar van glamour en glorie volgden. En heel hard werken, maar dat vond ik fijn. Dan hoefde ik niet na te denken over mezelf.”

Tweestrijd

“Ik droom nog steeds over die jaren en word dan bekaf wakker. Ik moest me voor de zoveelste keer bewijzen en voelde een grote verantwoordelijkheid. Mijn leven bestond uit werken. Mijn man zei: ‘Jij neemt alleen vrij om je tanden te poetsen.’ En dat was ook wel zo. Maar meestal genoot ik er ook van. Reizen naar Midden- en Zuid-Amerika als waarnemer bij de verkiezingen, naar Tibet en India voor de mensenrechten, naar Afrikaanse landen om schooltjes en ziekenhuizen op te richten. En natuurlijk het ‘gewone’ handwerk: de Europese wetgeving maken die voorrang heeft boven de nationale wetgeving. Het was boeiend en zinvol werk. Wel met ups en downs. Ik denk nu dat de  depressie waarin ik “gewoon” doorwerkte eigenlijk een burn-out was. Dat kenden de artsen toen nog niet. Het hielp niet echt dat ik gewoontetrouw alle emoties onder het kleed bleef vegen, zoals mijn moeder me geleerd had.

En toen was ik opeens 53. Mijn kind was gelukkig, net afgestudeerd als socioloog, een lieve vriend. Zij had me niet meer nodig. Mijn hele leven was ik heftig bezig geweest om de buitenwereld op een rijtje te krijgen. Eerst overleven, vechten, toneelspelen, toen van kick naar kick, kop in de krant, verre reizen, nieuwe verliefdheden, geld, dure kleren, botox, glamour, limousines, aan tafel met de Dalai Lama, Richard Gere en Fidel Castro. Maar was dat het nou? Was ik werkelijk gelukkig? Ook in mijn huwelijk? Ik had een heel lieve man, maar was dat voldoende? Wilde ik nog meer van hetzelfde?

Stop, zei mijn hart. Ga door, zei mijn verstand. Je staat op een verkiesbare plaats voor de Tweede Kamer, misschien word je wel minister. Of superhoog Europees ambtenaar, ambassadeur in Washington of burgemeester. Je kunt ook in het Europees Parlement blijven.

Nee, zei mijn hart, het is mooi geweest, nu ga je het geheim van het leven ontdekken. Je bent toch nooit écht gelukkig geweest? Doorgaan, zei mijn verstand, je bent toch geen zweefteef. Je moet je talenten gebruiken. En je bent verslaafd aan luxe. Vrouwen hebben een voorbeeld nodig. Je kunt het tegenover hen niet maken nu te stoppen. Je zegt ze altijd dat ze door het glazen plafond moeten breken en doorzetten. Nou dan, dan kun jij toch niet je snor drukken.

Mijn hart won. Ik was al in alle vriendschap uit mijn huwelijk gestapt.  en verbrandde alle carrière schepen achter me. Natuurlijk ging dat niet zonder slag of stoot. Maar ik zette door.

Zelfliefde

“Zonder plan vertrok ik naar Spanje, verbouwde een ruïne, plantte sinaasappelboompjes en nam eindelijk de felbegeerde hond en kat. ‘Heb jij een facelift gedaan?’ vroegen vrienden me verbaasd. Dit nieuwe leven deed me zichtbaar goed .Vijf jaar lang ging ik yoga- en meditatie-opleidingen volgen en stortte ik me op mindfulness en persoonlijke ontwikkeling. Ik haalde alle diploma´s. De stof fascineerde me. En ja, ik ontdekte het geheim van het leven. Ik leerde naar mijn binnenwereld te gaan en ontdekte dat je daar je werkelijke kracht vindt. Niet in de buitenwereld.. Dat licht, die kracht, zat verborgen onder breinblubber, flauwekul en valse idiote ideeën over mezelf. Ik ging voor het eerst van m’n leven van mezelf houden. In 2005 richtte ik mijn Spaanse Atalanta-centrum op, waar ik tot Corona toesloeg mensen leerde zichzelf te leren kennen, met alle liefde en kracht die in hen zit. Ook gaf ik yoga-en  meditatie les. Meer dan duizend mannen en vrouwen heb ik ontvangen op Atalanta Ik geniet van mijn werk. Ik zie mensen zich bevrijden van valse ideeën over zichzelf, zoals ook ik mezelf heb bevrijd, ik zie ze opbloeien en in hun kracht komen. Zelfs rimpels verdwijnen. Het was en is hard werken, al die kamers, de tuin, de buitenboel, dertien wc’s bijhouden. Maar ik doe het met liefde en passie en dan is hard werken een fluitje van een cent

Over Jessica

Na het behalen van het gymnasiumdiploma te Amstelveen studeerde Jessica Larive (1945) Nederlands en internationaal recht. Als haar man met de noorderzon vertrekt moet ze met een peuter van anderhalf zelf de kost verdienen. Na allerlei baantjes in Brussel en werk als jurist voor de Benelux en het Europees Parlement, wordt ze in 1984 als VVD-politica verkozen in het Europese Parlement. Dit mannenbolwerk wordt vijftien jaar lang haar thuis. Ze moet haar eigen plek veroveren in een tijd dat werkende moeders in topfuncties zeldzaam waren. Onafhankelijk werkt ze aan uiteenlopende portefeuilles en ontmoet hierdoor de groten der aarde. De gesprekken en confrontaties met onder meer Richard Gere, de Dalai Lama en Fidel Castro zaaien twijfel. Ze heeft alles wat een mens van het leven mag verwachten en is toch niet gelukkig.

Ze besluit alle schepen achter zich te verbranden en verhuist naar Spanje, waar ze uiteindelijk een yoga- meditatie en coaching centrum start.

Online training

In maart 2020 zag ik de angst en paniek toeslaan bij twee dierbare vriendinnen. Al die jaren dat ik ze kende, stonden ze nooit open voor ‘het naar binnen gaan’. Dat was oké, iedereen maakt zijn eigen keuzes. Maar met de komst van corona zakte hun (schijn)veilige leven als een kaartenhuis in elkaar. Op hun eigen dringende verzoek ging ik ze coachen. Via internet. Omdat ze op de bodem zaten en geen uitweg meer zagen, wilden ze eindelijk zichzelf in de ogen kijken. Hun innerlijk huis staat nu op een rotsvast fundament, net als de lotusbloem die bloeit in de modder. Een van hen zei: ‘Die Corona is eigenlijk een grote kans voor mij geweest. Zo fijn heb ik me mijn hele leven nog niet gevoeld.’

Dit was precies het laatste duwtje dat ik nodig had om een online training te gaan maken. Want wanneer zou ik met die Corona weer op mijn Spaanse Atalanta centrum kunnen beginnen? Bovendien kun je met een online training veel meer mensen bereiken. Ik was geen twintig meer, ik was 74. Al mijn ervaring, kennis en kunde zouden met me mee het graf in gaan. Het idee om een erfenis achter te laten, sprak mij aan, al zou het maar voor mijn drie kleinzonen zijn. Optimistisch ging ik aan de slag. Eerst de titel: ‘Naar kracht en bezieling’. Mijn doel was om, net als op Atalanta, mensen houvast te bieden en te leren omgaan met al die angst, onzekerheid en gebrek aan zelfliefde. In gewone tijden kun je zulke gevoelens en negatieve gedachtes vaak wel wegduwen en net doen alsof het er niet is, maar in coronatijd en bij andere nare zaken zoals een echtscheiding, ziekte en de dood van dierbaren, komen ze naar boven. Net als bij die twee vriendinnen is gebeurd. Het moest een leuke, onderhoudende training worden, geen werk of studie. Na negen maanden lang zeven dagen per week, tien uur per dag werken, is mijn kind geboren. Het was een zware zwangerschap en een moeilijke bevalling. Ik voelde me vaak machteloos, omdat ik de techniek van al die technische programma´s die ik nodig had aanvankelijk niet snapte.  De inhoud was geen probleem, maar hoe kreeg ik het op papier? Gehuild en gekrijst heb ik en een paar keer ben ik er bijna mee opgehouden. Hondje Chula en poes Ata werden er dood nerveus van. Ik hield vol. Niet omdat ik zo´n braaf mens ben, maar omdat diep vanbinnen de motivatie zit om een ander te helpen zijn of haar kracht en licht te vinden en net zo gelukkig, vrij en blij te worden als ik .Ondanks de omstandigheden. Ondanks corona. Als ik het kan, die een stresskip was, depressief, onzeker en zichzelf afwees, kan een ander het ook! Ik leefde vroeger op andermans mening over mij, ik was een perfectionist en een pleaser, ik had mijn gevoel op slot en elke relatie mislukte, omdat dat kleine onzekere meisje tevoorschijn sprong. Ik was nooit goed genoeg, al kreeg ik complimenten te over. Herkenbaar? Daar willen we toch van af?

De training staat als een huis. Met yoga, vele video´s, podcasts, geleide meditaties, bewust leren ademen en ontspannen en nog veel meer. Er zijn 12 workshops van elke 12 à 14 lessen.

Onlangs heb ik besloten me vooral te gaan richten op succesvolle vrouwen die door het glazen plafond willen breken .Dat is een fascinerende groep en voor mij heel herkenbaar. Met begeleidende coaching kan ik ze helpen door te breken. Dat weet ik zeker.

Meer informatie over Jessica Larive en de trajecten die ze aanbiedt?

Kijk op: www.gelukacademy.com

>